II SA/Rz 1063/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Paweł Zaborniak Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka /spr./ WSA Magdalena Józefczyk Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania statusu osoby bezrobotnej I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. II SA/Rz 1063/13 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r. Starosta Powiatu [...] wznowił z urzędu postępowanie zakończone decyzją własną z dnia [...] czerwca 2010 r. Nr [...] znak: [...] o uznaniu M. W. z dniem [...] czerwca 2010 r. za osobę bezrobotną i odmowie przyznania prawa do zasiłku, z uwagi na zaistnienie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), zwanej dalej "k.p.a.". Następnie, decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. Nr [...], wydaną w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. i art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., Starosta ten uchylił opisaną wyżej decyzję własną z dnia [...] czerwca 2010 r. i na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r. poz. 674 ze zm.) orzekł o odmowie uznania M. W. za osobę bezrobotną od dnia [...].06.2010 r. W uzasadnieniu organ podkreślił, że w oświadczeniu osoby rejestrującej się złożonym w Powiatowym Urzędzie Pracy w S. w dniu [...].06.2010 r. M. W. podał, że nie posiada wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Tymczasem z danych Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej (CEIDG) wygenerowanych dnia [...].02.2013 r. wynika, że M. W. rozpoczął wykonywanie działalności gospodarczej w dniu [...] lutego 1995 r., zaprzestał jej wykonywania dnia [...] września 2012 r., natomiast w dniu [...] września 2012 r. nastąpiło wykreślenie wpisu z rejestru. Data zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej według danych z CEIDG wygenerowanych [...].06.2013 r. – to dzień [...] lipca 2000 r., natomiast dzień wykreślenia wpisu z rejestru jest ten sam – [...].09.2012 r. Organ wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w brzmieniu obowiązującym w dniu rejestracji M. W., bezrobotny to osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy, jeżeli nie posiada wpisu do ewidencji działalności gospodarczej albo nie podlega, na podstawie odrębnych przepisów, obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników. Mając powyższe na uwadze Starosta uznał, że od dnia [...] czerwca 2010r. M. W. nie powinien być uznany za osobę bezrobotną W odwołaniu od tej decyzji M. W. powołał się na pismo Ministerstwa Gospodarki Elektronicznej Departament Gospodarki Elektronicznej z dnia [...].07.2013 r. adresowane do Starosty Powiatu [...]. Pismo to wskazuje, że dotyczący go wpis ma obecnie status "wykreślony", a więc od dnia [...] lipca 2000 r. jest wpisem "nieaktywnym". Na tej podstawie odwołujący wywiódł swe uprawnienie do przywrócenia mu statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] czerwca 2010 r. M. W. wskazał też na stanowisko Ministra Pracy i Polityki Społecznej stwierdzające, że osoby posiadające "nieaktywny" wpis w CEIDG mogą skutecznie ubiegać się o pomoc w powiatowym urzędzie pracy np. na rozpoczęcie działalności gospodarczej czy na doposażenie stanowiska pracy. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. Nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję z organu I instancji, wskazując w podstawie prawnej art. 10 ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W jej motywach Wojewoda podkreślił, że z mocy art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, dlatego też wyjaśnienia czy instrukcje udzielone przez organy nie mogą stanowić podstawy decyzji kształtującej sytuację prawną danej osoby. Organ podniósł, że rejestrując się w dniu [...].06.2010 r. w Powiatowym Urzędzie Pracy w S., M. W. podpisał dwukrotnie oświadczenie, że nie posiada wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Powyższe stanowiło podstawę przyjęcia, że strona spełnia warunki uzyskania statusu osoby bezrobotnej. W dniu rejestracji M. W. otrzymał także pisemną "Informację dla osób rejestrujących się w powiatowym urzędzie pracy" (jej otrzymanie potwierdził własnoręcznym podpisem), w której zapisane jest, że status bezrobotnego przysługuje osobie m. in. nieposiadającej wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Z analizy historii wpisów w CEIDG dotyczących działalności gospodarczej prowadzonej przez M. W. pod nazwą: [...] wynika, że w dniu [...].09.2012 r. dokonano zmiany dotyczącej statusu wpisu polegającej na wpisaniu: "wykreślony" zamiast "aktywny", jak też wpisaniu daty [...].09.2012 r. jako daty zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej. Z kolei w dniu [...].06.2013 r. dokonano zmiany we wpisie dotyczącym daty zaprzestania wykonywania działalności, wpisując datę "[...].07.2000 r." zamiast wcześniej podanej "[...].09.2012 r." W oparciu o powyższe, organ odwoławczy stwierdził, że rejestrując się jako bezrobotny w dniu [...].06.2010 r. skarżący posiadał wpis do ewidencji działalności gospodarczej, co stanowiło w świetle obowiązującego wówczas art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy negatywną przesłankę nabycia prawnego statusu osoby bezrobotnej. Organ podkreślił, że wobec brzmienia wskazanego przepisu, nie miało żadnego znaczenia czy wpisana do ewidencji działalność była faktycznie prowadzona, czy też dana osoba zaprzestała jej prowadzenia bądź też po dokonaniu formalnego wpisu nigdy faktycznie jej nie podjęła. Dlatego też argument strony o konieczności przyjęcia daty [...].07.2000 r. jako daty wykreślenia wpisu do ewidencji działalności gospodarczej nie może być uwzględniony. Zgodnie z powołanym art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji (...) samo posiadanie wpisu do ewidencji na przestrzeni czasu od dnia dokonania tego wpisu do dnia formalnego wykreślenia tego wpisu wykluczało nabycie prawnego statusu osoby bezrobotnej. Wojewoda podniósł, że bez znaczenia w niniejszej sprawie jest, iż przedmiotowy wpis jest obecnie nieaktywny, bowiem w przedmiotowym postępowaniu rozstrzygana jest sprawa dotycząca wyłącznie stanu faktycznego istniejącego na dzień [...].06.2010 r. tj. na dzień wydania decyzji w przedmiocie przyznania statusu osoby bezrobotnej, kiedy to strona posiadała faktycznie wpis do ewidencji. Wykreślenie tego wpisu nastąpiło w dniu [...].09.2012 r., a zatem już po wydaniu decyzji, której dotyczy wznowione postępowanie. Okoliczność ta jako nie istniejąca w dacie wydania decyzji z dnia [...].06.2010 r. nie może mieć na nią jakiegokolwiek wpływu. Zgodnie bowiem z art. 151 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. przy rozstrzyganiu sprawy we wznowionym postępowaniu mogą być brane pod uwagę tylko te okoliczności, które istniały w dniu wydania decyzji i nie były znane organowi, który ją wydał. W tym stanie rzeczy Wojewoda uznał za uzasadnione wznowienie postępowania zakończonego decyzją Starosty Powiatu [...] z [...].06.2012 r. i w jego wyniku uchylenie tej decyzji oraz orzeczenie o odmowie przyznania stronie statusu osoby bezrobotnej od dnia [...].06.2012 r. Decyzję tę M. W. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, wnosząc o jej uchylenie w całości z powodu naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zarzucił, że zupełnie zlekceważone zostało przedstawione przez niego stanowisko Ministra Gospodarki, jak też inne dostarczone dokumenty, co stoi w sprzeczności z art. 7 k.p.a. Podkreślił, że z powyższego wynika, że za przedsiębiorcę uznaje się jedynie osoby wykonujące działalność gospodarczą. Tymczasem w jego przypadku w CEIDG widnieje wpis o zaprzestaniu wykonywania takiej działalności w dniu [...].07.2000 r., a więc wpis do ewidencji posiada obecnie status "wykreślony". Wpis ten jest od wskazanej daty wpisem "nieaktywnym". W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do jej zarzutów wskazał, że nie kwestionuje stanowiska zaprezentowanego przez Ministra Gospodarki w piśmie z dnia [...].06.2013 r., wyjaśniającego sytuację prawną skarżącego w świetle przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej i oznaczającego, że od dnia [...].07.2000 r. skarżący nie jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą. Zawarte tam wyjaśnienie nie oznacza jednak równocześnie, że w związku z wykreśleniem wpisu skarżącego z ewidencji działalności gospodarczej, co faktycznie miało miejsce dopiero w dniu [...].09.2012 r., należy uznać, że w dniu [...].06.2010 r. skarżący był osobą bezrobotną w rozumieniu przepisów innej ustawy tj. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, spełniającą warunek "nieposiadania" wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, zawarty w jej art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f.. Zmiany dokonane zostały już po dniu rejestracji skarżącego w powiatowym urzędzie pracy, a zatem brak jest podstaw do przyjęcia, że w czasie rejestracji tj. w dniu [...].06.2010 r. skarżący faktycznie nie posiadał wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, zaś złożone przez niego oświadczenia w tym zakresie były zgodne z ówczesnym stanem faktycznym. W odniesieniu natomiast do zarzutu skargi dotyczącego możliwości ubiegania się przez osoby posiadające wpis "nieaktywny" w CEIDG o pomoc w powiatowym urzędzie pracy Wojewoda wskazał, że możliwość taka istnieje dopiero w związku ze zmienioną treścią art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji (...). W dacie rejestracji przez stronę obowiązywało jednak odmienne uregulowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji, obejmującą badanie zaskarżonych aktów pod względem ich zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ramach kontroli legalności Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Dokonując takiej kontroli w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lipca 2013 r. wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz postępowania. Decyzje te zapadły w postępowaniu wznowieniowym, uregulowanym przepisami art. 145 – 152 k.p.a., który jest jednym z nadzwyczajnych trybów służących weryfikacji decyzji ostatecznej zapadłej w postępowaniu administracyjnym. W niniejszej sprawie postępowanie dotyczące przyznania M. W. statusu osoby bezrobotnej zostało wznowione z urzędu, z uwagi na ujawnienie istotnych dla sprawy nowych okoliczności, istniejących w dniu wydania decyzji, które nie były znane organowi wydającemu decyzję, tj. na skutek zaistnienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Za nowe okoliczności, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. organy uznały ujawnienie, że w dacie rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w S. w dniu [...].06.2010 r. skarżący nie spełniał przesłanek do uznania go za osobę bezrobotną, bowiem posiadał wpis do ewidencji działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f powoływanej ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w brzmieniu wówczas obowiązującym, za bezrobotnego mogła zostać osoba, m. in. nie posiadająca wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Za nowy dowód organ uznał wypis z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej (CEIDG) wygenerowany dnia [...].02.2013 r., w którym jako data wykreślenia wpisu z rejestru widnieje data [...].09.2012 r., a jako data zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej – [...].09.2012 r. W toku postępowania skarżący dołączył zaświadczenie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. o tym, że M. W. złożył pisemne oświadczenie informujące, iż z dniem [...].07.2000 r. nastąpiło rzeczywiste zaprzestanie działalności gospodarczej prowadzonej pod firmą [...], [...]. Do akt dołączono również kolejny wypis z CEIDG (z [...].06.2013 r.) wskazujący datę zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej – [...].07.2000 r. Jednocześnie skarżący zwrócił się do Departamentu Gospodarki Elektronicznej Ministerstwa Gospodarki o wyjaśnienie kwestii wpisu swojej działalności gospodarczej. W piśmie Ministerstwa, przekazanym również do Powiatowego Urzędu Pracy w S. oraz Starosty Powiatowego w [...], wskazano na przepisy ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 672, ze zm.) regulujące kwestię wpisu danych do rejestru, w tym również na art. 33 tej ustawy wprowadzający zasadę domniemania prawdziwości danych wpisanych do CEIDG. Stanowi on, że jeżeli do CEIDG wpisano dane niezgodnie z wnioskiem lub bez tego wniosku, osoba wpisana do CEIDG nie może zasłaniać się wobec osoby trzeciej, działającej w dobrej wierze, zarzutem, że dane te nie są prawdziwe, jeżeli po powzięciu informacji o tym wpisie zaniedbała wystąpić niezwłocznie z wnioskiem o sprostowanie, uzupełnienie lub wykreślenie wpisu. W piśmie tym podkreślono, że domniemanie z art. 33 ustawy jest domniemaniem wzruszalnym i może zostać obalone dowodem przeciwnym. Kontrowersje w niniejszej sprawie budzi data wykreślenia prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej pod firmą [...] z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Nie ulega wątpliwości, że kwestia ta ma zasadnicze znaczenie, bowiem wiążą się z nią konsekwencje w postaci utraty statusu osoby bezrobotnej z uwagi na zapis art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f) ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Przepis ten w brzmieniu obowiązującym w dacie rejestracji M. W. w Powiatowym Urzędzie Pracy w S. w dniu [...].06.2010 r. stanowił, że ilekroć w ustawie jest mowa o bezrobotnym – oznacza to osobę, która nie posiada wpisu do ewidencji działalności gospodarczej albo nie podlega, na podstawie odrębnych przepisów, obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników. Przepis ten uległ zmianie na skutek nowelizacji wprowadzonej ustawą z dnia 16 grudnia 2010 r. (Dz. U. Nr 257, poz. 1725), a zmiana ta weszła w życie z dniem 1 lutego 2011 r. i w nowym brzmieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy stanowi, że bezrobotnym jest osoba, która: "nie złożyła wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej albo po złożeniu wniosku o wpis: – zgłosiła do ewidencji działalności gospodarczej wniosek o zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej i okres zawieszenia jeszcze nie upłynął, albo – nie upłynął jeszcze okres do, określonego we wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej, dnia podjęcia działalności gospodarczej". Z treści tego przepisu, zarówno przed, jak i po wspomnianej nowelizacji wynika, że decydujące znaczenie przy ustaleniu czy dana osoba jest osobą bezrobotną, ma wpis do ewidencji działalności gospodarczej. W obecnie obowiązującym stanie prawnym instytucja "wpisu" uregulowana została w ustawie z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 672, ze zm.). Wprowadza ją art. 14 ust. 1 tej ustawy, stanowiący, że przedsiębiorca może podjąć działalność gospodarczą w dniu złożenia wniosku o wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej albo po uzyskaniu wpisu do rejestru przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym. W ust. 2 przepis ten stanowi, że wpisowi do ewidencji podlegają przedsiębiorcy będący osobami fizycznymi, natomiast kwestie prowadzenia ewidencji reguluje rozdział 3 ustawy "Centralna Ewidencja i Informacja o Działalności Gospodarczej", wymieniając w art. 25 ust. 1 jakie informacje podlegają wpisowi do CEIDG. Podobne regulacje dotyczące wpisu do ewidencji przedsiębiorców będących osobami fizycznymi zawierała poprzednio obowiązująca ustawa z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. z 1999 r. Nr 101, poz. 1178, ze zm.). Należy zauważyć, że skarżący rozpoczął wykonywanie działalności gospodarczej pod firmą [...] w dniu [...].02.1995 r., a zatem pod rządami ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 41, poz. 324, ze zm.), która obowiązywała do 31 grudnia 2000 r. Z oświadczenia skarżącego złożonego przed Urzędem Skarbowym w S. (stosowne zaświadczenie dołączono do akt niniejszej sprawy) wynika, że zaprzestanie działalności nastąpiło [...].07.2000 r., a więc także pod rządami ustawy o działalności gospodarczej. Również i ta ustawa wymagała zgłoszenia podjęcia działalności gospodarczej do stosownej ewidencji (art. 8). Postępowanie ewidencyjne regulował rozdział drugi tej ustawy, a art. 19 ust. 1 pkt 1 przewidywał wykreślenie wpisu do ewidencji w przypadku zawiadomienia o zaprzestaniu prowadzenia działalności gospodarczej. Uwzględniając fakt, że instytucja wpisu do ewidencji działalności gospodarczej uregulowana została w odrębnych, innych niż ustawa o promocji zatrudnienia (...) przepisach, dla właściwego odczytania normy zawartej w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f) tej ustawy, konieczne jest uwzględnienie sytemu norm regulujących określone instytucje prawa materialnego, a nie oparcie się wyłącznie na wykładni językowej tego przepisu. Niezbędne jest również uwzględnienie celu wymienionej regulacji, jakim jest wyłączenie z grona osób bezrobotnych osób prowadzących działalność gospodarczą. W wyroku z dnia 31 maja 2012 r., I OSK 2298/11, LEX nr 1264705 Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że cel główny normy art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f jest trudny do osiągnięcia, gdy bada się faktyczne wykonywanie działalności gospodarczej. Z tego powodu przyjęto domniemanie wynikające z wpisu do ewidencji. W rozpoznawanej sprawie istotne jest, że skarżący prowadził działalność gospodarczą jeszcze pod rządami ustawy o działalności gospodarczej z 1988 r. Akta sprawy wskazują również, choć kwestia ta nie została przez organy wyjaśniona, że także w stanie prawnym kształtowanym ustawą z 1988 r. skarżący zakończył prowadzenie działalności gospodarczej, czego konsekwencją było wykreślenie z ewidencji . W takim stanie rzeczy uznać by należało, że wszystkie wpisy dotyczące działalności gospodarczej skarżącego w [...] zostały dokonane jeszcze przed powstaniem Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, a następnie przeniesione po jej utworzeniu. Taką zresztą sytuację zdaje się potwierdzać wydruk "historii wpisu" CEIDG, gdzie w dacie [...].12.2011 r. jako rodzaj operacji widnieje "wpis przeniesiony z ewidencji gminnej", a organem wprowadzającym zmianę jest Urząd Miejski w [....]. W świetle istniejących wątpliwości co do wpisu daty zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej oraz jej wykreślenia z ewidencji, domniemanie z art. 33 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie jest skuteczne w niniejszej sprawie. Jej okoliczności wskazują bowiem na możliwość błędnego wpisania dat podczas przenoszenia wpisów z ewidencji do CEIDG, a tego rodzaju błąd nie może obciążać przedsiębiorcy. Kwestia dotycząca daty wykreślenia M. W. – [...] winna była zostać przez organ wnikliwie wyjaśniona. Jej niewyjaśnienie przed wydaniem decyzji w niniejszej sprawie dowodzi naruszenia przepisów art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a. i 80 k.p.a., obligujących organy do podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz oceny na podstawie jego całokształtu czy dana okoliczność została udowodniona. Z wszystkich tych przyczyn, uznając, iż zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lipca 2013 r. naruszają wymienione wyżej przepisy postępowania art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. oraz przepisy prawa materialnego – art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f) ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, Sąd w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a. uchylił obie te decyzje. W związku z uwzględnieniem skargi Sąd zastosował art. 152 P.p.s.a. i stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. W postępowaniu ponownym rzeczą organu będzie ustalenie czy na dzień rejestracji w PUP w S. – tj. [...].06.2010 r. skarżący prowadził działalność gospodarczą i był wpisany do ewidencji działalności gospodarczej, która wówczas była prowadzona. Należy przy tym zaznaczyć, że za "nowy dowód" w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nie można uznać wydruków z CEIDG, bowiem zgodnie z ww. przepisem dowód ten musi istnieć w dniu wydania objętej wznowieniem decyzji źródłowej i nie być znany organowi, który ją wydał , natomiast w niniejszej sprawie decyzja Starosty Powiatu [...] o uznaniu M. W. za osobę bezrobotną i odmowie przyznania prawa do zasiłku została wydana w dniu [...] czerwca 2010 r., a CEIDG rozpoczęła funkcjonowanie od dnia [...] stycznia 2012 r.