II SA/Rz 1063/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Ewa Partyka /spr./ Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa WSA Maciej Kobak Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2019 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków oraz umorzenia postępowania -skargę oddala- Przedmiotem skargi J.K. (dalej jako: skarżący) jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (dalej: WINGiK) z dnia [...] czerwca 2018 r.nr [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków. Z akt sprawy wynika, że Główny Geodeta Kraju przekazał według właściwości Staroście [...] pismo skarżącego z dnia 21 października 2015 r., uzupełnione pismem z dnia 16 grudnia 2015 r., w których wyżej wymieniony zakwestionował informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków dotyczące działki ewidencyjnej nr 78/15 położonej w [...]. Wnioskodawca zażądał "przywrócenia (...) poprzedniego stanu określenia użytku, tzn. klasy, rodzaju, oznaczenia i powierzchni, gdyż jej powierzchnia nie ma takiej wielkości jak podaje Starostwo". W składanych pismach skarżący podniósł również szereg innych kwestii dotyczących m.in. "nielegalnych inwestycji" i zjazdu "przez dz. 76 z dz. 61 na dz. 78/14 i do (...) 78/15". Z pism wynikało również żądanie ujawnienia w ewidencji znajdujących się na posesji komórki gospodarczej oraz przybudówki do budynku. Starosta [...] zawiadomieniem z dnia [...] lutego 2016 r. Nr [...] poinformował strony o wszczęciu postępowania w sprawie aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków w odniesieniu do danych ewidencyjnych działki nr 78/15 położonej w [...]. W dniu 21 kwietnia 2016 r. przeprowadzone zostały oględziny na działce nr 78/15 oraz na działce nr 78/14. Ustalono wówczas, że na działce nr 78/15, przy budynku o numerze ewidencyjnym 1, znajduje się przybudówka, która "nie podlega wykazaniu w ewidencji jako budynek ewidencyjny", natomiast na działce nr 78/14 - stanowiącej własność Skarbu Państwa w użytkowaniu wieczystym Zakładu Gospodarki Komunalnej w [...] - zlokalizowana jest objęta żądaniem wolnostojąca komórka (budynek gospodarczy). W wyniku dokonanych w toku oględzin ustaleń Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. Nr [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wykazania w ewidencji gruntów i budynków danych ewidencyjnych budynku zlokalizowanego na działce nr 78/14 położonej w obrębie [...], wskazując, iż skarżący w przedmiotowej sprawie nie posiada przymiotu strony. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem WINGiK z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...]. Następnie po rozpoznaniu skargi J.K. wyrokiem z dnia 29 marca 2017 r. sygn. akt II SA/Rz 1446/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił zarówno w/w postanowienie WINGiK z dnia [...] sierpnia 2016 r. jak i postanowienie Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał na wątpliwości odnośnie tożsamości wszczętego i przeprowadzonego przez Starostę postępowania oraz nakazał organom dokonanie właściwej oceny wniosku skarżącego, tj. prawidłowe ustalenie jego zakresu i przedmiotu. Wytknął też niemożność w okolicznościach sprawy przyjęcia odmowy wszczęcia postępowania w formie postanowienia. Wobec powyższych zaleceń Sądu, pismem z dnia 19 września 2017 r. nr [...] Starosta wezwał skarżącego do przedłożenia lub wskazania dokumentów geodezyjnych niezbędnych do aktualizacji ewidencji gruntów i budynków obrębu [...] w żądanym zakresie. Następnie decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...], Starosta [...], działając na podstawie art. 2 pkt 8, art. 7d ust. 1, art. 20 ust. 1 pkt 1, art. 22 ust. 1 i 2, art. 24 ust. 2c, art. 24a ust. 12 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (jedn. tekst Dz.U. z 2017, poz. 2101 z późn. zm. – dalej: pgik), § 60, § 67, § 68 ust. 3 pkt 2 i ust. 6 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (jedn. tekst Dz.U. z 2016, poz. 1034 – dalej zwanego: Rozporządzeniem) oraz art. 104, art. 105 § 1, art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (jedn. tekst Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 – dalej: k.p.a.) w pkt 1 odmówił zmiany danych ewidencyjnych działki nr 78/15, położonej w obrębie [...], w odniesieniu do rodzaju użytku gruntowego Ba, powierzchni ogólnej działki, oraz wykazania komórki jako budynku stanowiącego część składową działki oraz w pkt 2 umorzył postępowanie w sprawie wykazania budynku gospodarczego na działce nr 78/14 położonej w obrębie [...]. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ szczegółowo opisał przebieg dotychczasowego postępowania. Na podstawie dokonanych ustaleń organ uznał, że poza właściwością organu oraz prowadzonym postępowaniem pozostają żądania: zwrotu własności działki nr 78/14, przywrócenia dojazdu działką nr 78/14 do działki nr 78/15, nielegalnych inwestycji, toczących się lub zakończonych spraw przed sądem cywilnym lub administracyjnym, własności budynku gospodarczego na działce nr 78/14, oceny legalności modernizacji ewidencji gruntów i budynków obrębu [...], niezgodnych z prawem działań związanych ze sprawą zjazdu. Dalej organ wyjaśnił, że właścicielem działki nr 78/14 położonej w obrębie [...] jest Skarb Państwa, a użytkownikiem wieczystym Zakład Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Sp. z o.o w [...], w związku z czym skarżący nie był i nie jest podmiotem uprawnionym do występowania z wnioskiem w sprawie aktualizacji danych ewidencyjnych tej działki, a tym samym wszczęte w tym zakresie na jego wniosek postępowanie dotyczące wykazania w ewidencji gruntów i budynków budynku gospodarczego na działce nr 78/14 podlega umorzeniu w myśl przepisu art. 105 § k.p.a. Natomiast odmowa zmiany danych zawartych w ewidencji spowodowana była niedostarczeniem przez skarżącego w wyznaczonym terminie stosownej dokumentacji, która mogłaby stanowić podstawę w tym zakresie. Odwołanie od powyższej decyzji złożył skarżący, wskazując, że zawarte w niej ustalenia nie pokrywają się z rzeczywistością, stanem prawnym, faktycznym oraz rzeczywistym oraz zarzucając brak spójności prowadzonego postępowania. Skarżący zażądał przywrócenia zmian, które zostały wprowadzone "nielegalnie" i "dotknęły go osobiście". Decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...], WINGiK, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 7b ust. 2 pkt 2 pgik oraz przepisów w/w rozporządzenia, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Zdaniem organu odwoławczego Starosta [...] prawidłowo orzekł o odmowie aktualizacji danych ewidencyjnych dotyczących powierzchni działki nr 78/15, rodzaju użytku gruntowego i sposobu wykazania budynków na tej działce, gdyż skarżący nie dostarczył dokumentacji geodezyjnej, na podstawie której mogłyby być dokonane wnioskowane przez niego zmiany. Organ wyjaśnił również, że brak było podstaw do wydania decyzji eliminującej błędne dane (art. 24 ust. 2a pkt 1 lit. d ustawy pgik i § 45 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia), gdyż postępowanie wyjaśniające wykazało, że dane ujawnione w ewidencji są prawidłowe. Podkreślił, że niezgodność danych ewidencyjnych ze stanem faktycznym oraz ich nieprawidłowość musi być oczywista, a zatem bezsporna i niewymagająca prowadzenia postępowania wyjaśniającego. Słusznie również zdaniem organu odwoławczego Starosta [...] zauważył, że procedury aktualizacji danych ewidencyjnych nie przewidują możliwości "przywracania" przedmiotowych danych, a jedynie ich aktualizację. Jak wskazał, dane zawarte w obecnie obowiązującym operacie ewidencyjnym obrębu [...] w części dotyczącej działki nr, 75/15 wynikają z przeprowadzonej w roku 2007 modernizacji ewidencji gruntów i budynków i są wiążące. Organ wyjaśnił również, że w operacie podziałowym, zarejestrowanym w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym pod nr [...], który stanowił podstawę wykazania przebiegu granic dz. 78/15 podczas modernizacji, znajduje się obliczenie powierzchni przedmiotowej działki, z którego wynika, że wynosi ona 0,1641 ha - co w zaokrągleniu do pełnych arów daje 0,16 ha. Dane te - zgodne ze stanem aktualnie wykazanym w operacie ewidencyjnym - jednoznacznie potwierdzają fakt, że powierzchnia działki nr 78/15 nie uległa zmianie na przestrzeni lat, a jedynie została określona w sposób i z dokładnością wymaganymi w powołanych przepisach. WINGiK podkreślił także, że do wykazania przebiegu granic przedmiotowej działki prawidłowo przyjęto podczas modernizacji dane z operatu nr [...]. Odnosząc się do kwestii rodzaju użytku gruntowego na działce nr 78/15 organ wskazał, że zmiana użytku z "Ba/PsIV" na "Ba", dokonana podczas modernizacji, wynikała wprost z obowiązujących wówczas przepisów. Natomiast stosownie do obecnie obowiązujących przepisów rozporządzenia użytek gruntowy "Ba" nie może być wykazany w połączeniu z jakimkolwiek użytkiem rolnym, a do takich zalicza się użytek "Ps" - pastwiska trwałe. Nie ma więc ani prawnej ani technicznej możliwości "przywrócenia" użytku zgodnie z danymi obowiązującymi przed modernizacją ewidencji (czyli "Ba/PsIV"), o co wnosił skarżący. Również kwestia wykazania przybudówki na działce nr 78/15 została prawidłowo oceniona i szczegółowo wyjaśniona w postępowaniu prowadzonym przed organem I instancji. Jak zauważył organ, z dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy wynika, że ze względu na swoją konstrukcję przybudówka ta nie podlega ujawnieniu w ewidencji gruntów i budynków, ponieważ nie posiada cech trwałego związania z gruntem. Zdaniem organu odwoławczego skarżący nie wykazał, aby aktualnie ujawniony w ewidencji stan faktyczny lub prawny był błędny. Nieprawidłowości nie wykazało również postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ I instancji, jak i analiza akt sprawy i stanu prawnego wykonana przez organ II instancji. WINGiK zgodził się także w całości ze stanowiskiem organu I instancji odnośnie podstaw umorzenia postępowania w sprawie "wykazania budynku gospodarczego na działce nr 78/14 położonej w [...]". W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skarżący podniósł m. in, że decyzja została wydana "bez pokrycia" i utrzymuje "w mocy przestępstwo w ewidencji gruntów i budynków (...) na potrzeby nielegalnych inwestycji". Podtrzymał również żądania odnośnie "zmiany użytku, powierzchni, przywrócenia budynku gospodarczego, zjazdu, itd." oraz "usunięcia (...) nielegalnych inwestycji". Zarzucił organom obu instancji ukrywanie dokumentacji, mataczenie, bezczynność i niewykonanie "treści wyroku WSA 1446/16". W odpowiedzi na skargę WINGiK wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 – określanej dalej jako P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, albo zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Po rozpoznaniu sprawy w powyższych aspektach Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie jednak należało odnieść się do żądań skarżącego dotyczących udzielenia mu prawa pomocy w formie profesjonalnego pełnomocnika procesowego i związanego z nim kwestionowania możliwości przeprowadzenia wyznaczonej na dzień 6 lutego 2019 r. rozprawy. Kwestia ustanowienia dla skarżącego pełnomocnika procesowego z urzędu została rozstrzygnięta prawomocnym postanowieniem odmownym tut. WSA z dnia 30 listopada 2018 r. Postanowienie to zostało wydane po sprzeciwie skarżącego złożonym od postanowienia referendarza sądowego z dnia 25 października 2018 r. Postanowienie sądu wydane w takiej sytuacji jest prawomocne, co oznacza zgodnie z art. 168 § 1 P.p.s.a., że nie przysługuje od niego żaden środek odwoławczy. Zgodnie z art. 260 § 2 zd. 2 P.p.s.a. postanowienie sądu wydane po wniesieniu sprzeciwu traktuje się jako postanowienie sądu drugiej instancji. Skarżący złożył zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 30 listopada 2018 r. Zażalenie to zostało odrzucone postanowieniem z dnia 30 stycznia 2019 r. z powodu jego niedopuszczalności. Na to postanowienie skarżący złożył zażalenie do NSA. W ocenie Sądu brak było w opisanej sytuacji podstaw do wstrzymania się z rozpoznaniem skargi, w tym odwołania lub odroczenia wcześniej wyznaczonej rozprawy. Nie było ku temu żadnych podstaw formalnych ani merytorycznych. Powracając do przedmiotu kontroli Sądu – tj. decyzji WINGiK, Sąd nie stwierdził jakichkolwiek podstaw do stwierdzenia jej nieważności. Wbrew zarzutom organy wykonały też wskazania zawarte w wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 29 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 1446/16. Zresztą sprowadzały się one do zakwestionowania w okolicznościach sprawy podstaw wydania postanowienia opartego na art. 61a § 1 K.p.a. o odmowie wszczęcia postępowania w zakresie żądania skarżącego dotyczącego zmian w ewidencji gruntów i budynków w odniesieniu do działki nr ewid. 78/14. Sąd oceniając w tamtej sprawie legalność zaskarżonego postanowienia wskazał, że do jego wydania doszło po przeprowadzeniu czynności wyjaśniających, w tym dowodu z oględzin. Tymczasem stwierdzenie dopiero w toku wszczętego postępowania, że skarżący nie jest podmiotem uprawnionym do złożenia wniosku o wykazanie określonych w ewidencji gruntów i budynków, obligowało właściwy organ do wydania decyzji o umorzeniu postępowania na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. Oba rozstrzygnięcia, a więc umorzenie postępowania, jak również odmowa wszczęcia postępowania, wywołują tożsame skutki procesowe wobec mocodawcy. WSA wskazał na przepis art. 61 § 3 K.p.a. i nakazał organom przy ponownym rozpatrywaniu sprawy dokonanie właściwej oceny wniosku skarżącego (ustalić jego zakres i przedmiot) i w zależności od tego – w oparciu o właściwą podstawę prawną wydać odpowiednie rozstrzygnięcie. W ocenie Sądu orzekającego aktualnie, wskazania te zostały wykonane. Żądania skarżącego skierowane do organów ewidencyjnych były różnorodne. Spośród nich we właściwości tych organów pozostawały: - żądanie ujawnienia w ewidencji obiektu gospodarczego (komórki), która jak wykazały oględziny znajduje się na działce 78/14, - żądanie ujawnienia w ewidencji przybudówki budynku znajdującego się na działce 78/15, - żądanie "przywrócenia poprzedniego stanu" w zakresie określenia użytku – tj. klasy, rodzaju, oznaczenia i powierzchni działki 78/15. Oceniając umorzenie postępowania w odniesieniu do pierwszego z tych żądań Sąd uznał, że brak jakichkolwiek podstaw do zakwestionowania jego legalności. Do chwili orzekania przez organy nie zmieniło się nic w tym względzie, tj. skarżący nie wylegitymował się tytułem prawnym do działki nr 78/14. Ze znajdujących się w aktach sprawy wypisów z rejestrów gruntów wynika, że właścicielem tej nieruchomości jest Skarb Państwa a wieczystym użytkownikiem – Zakład Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Spółka Sp. z o.o. w [...]. Zasadnie przyjęto, że w świetle art. 22 ust. 2 i 24 ust. 2a pkt 2 pgik a także § 10 i § 11 Rozporządzenia skarżący nie ma interesu prawnego w zakresie żądania zmian w ewidencji gruntów i budynków w odniesieniu do tej działki. Legitymację w tym przedmiocie posiadają jedynie podmioty, których prawa do nieruchomości podlegają ujawnieniu w w/w ewidencji. Zgodnie z art. 22 ust. 2 pkt 1 pgik w ewidencji gruntów i budynków wykazuje się właścicieli nieruchomości, a w przypadku: a) nieruchomości Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego – oprócz właścicieli inne podmioty, w których władaniu lub gospodarowaniu, w rozumieniu przepisów o gospodarowaniu nieruchomości Skarbu Państwa, znajdują się te nieruchomości, b) gruntów, dla których ze względu na brak księgi wieczystej, zbioru dokumentów albo innych dokumentów nie można ustalić ich właścicieli – osoby lub inne podmioty, które władają tymi gruntami na zasadach samoistnego posiadania. Przepisy § 10 i 11 Rozporządzenia precyzują ustawowe wskazania w tym zakresie, w tym m.in. przypadki dotyczące wspólnych praw. Skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów, które w świetle przepisów art. 24 ust. 2a i 2b pgik potwierdzałyby jego prawa a tym samym legitymację do żądania aktualizacji. Zgodnie zaś z art. 24 ust. 2a pkt 2 pgik informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków podlegają aktualizacji na wniosek podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1 pgik lub władających gruntami na zasadach samoistnego posiadania. Tę drugą grupę podmiotów uprawnionych do żądania aktualizacji należy doprecyzować w związku z zapisami przytaczanego wcześniej art. 20 ust. 2 lit. b pgik. W świetle wpisów w ewidencji dotyczących właściciela i wieczystego użytkownika nie ulega więc wątpliwości, że skarżący nie był osobą mającą legitymację do żądania aktualizacji danych w ewidencji gruntów i budynków w odniesieniu do działki 78/14. Ewentualne zaś zgłoszone roszczenia skarżącego związane z komórką, wobec nieprzedstawienia żadnego dokumentu, który wykazywałby jego prawa rzeczowe do tej nieruchomości, a który jednocześnie stanowiłby podstawę do ujawnienia w ewidencji praw do niej - zgodnie z art. 23 i 24 ust. 2a i 2b pgik, nie przesądzały, że skarżącemu przysługiwał interes prawny. Tym samym, skoro podczas oględzin okazało się, że komórka gospodarcza, której ujawnienia w ewidencji gruntów i budynków się domagał znajduje się na działce 78/14, co do której skarżący nie ma żadnych praw rzeczowych, to zasadnie organy w tym zakresie umorzyły postępowanie na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. Postępowanie w tej części było bezprzedmiotowe z uwagi na to, że wniosek (w tym zakresie) nie pochodził od strony tzn. osoby legitymującej się interesem prawnym. Jeżeli zaś chodzi o ocenę rozstrzygnięcia dotyczącego pozostałych żądań skarżącego to także i tutaj Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi. Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i decyzji, aktualne dane działki nr ewid. 78/15 (organ na str. 5 decyzji omyłkowo wskazał numer 75/15) zostały ustalone podczas przeprowadzonej w 2007 r. modernizacji ewidencji gruntów i budynków i jako takie, po ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] Nr [...] poz. [...] w dniu [...] grudnia 2007 r. informacji Starosty, stosownie do art. 24a ust. 8 i 11 pgik są wiążące. W szczególności powierzchnia działki 78/15 wynika ze znajdującego się w zasobach operatu podziałowego zarejestrowanego pod nr [...]. Tam ujawniony jest przebieg granic tej działki, powstałej z podziału działki 78/11 na 78/14, 78/15 i 78/16. Zgodnie z § 62 Rozporządzenia (w brzmieniu analogicznym do obowiązującego w czasie modernizacji): 1. Pole powierzchni działek ewidencyjnych oblicza się za pomocą współrzędnych prostokątnych płaskich, o których mowa w § 61, i koryguje o wartość powierzchniowej poprawki odwzorowawczej wynikającej ze zniekształcenia obiektów powierzchniowych prezentowanych na płaszczyźnie odwzorowania w stosunku do tych samych obiektów prezentowanych na powierzchni elipsoidy stanowiącej geodezyjny system odniesienia, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 3 ust. 5 ustawy. 2. Sposób obliczenia pola powierzchni działek ewidencyjnych z uwzględnieniem powierzchniowej poprawki odwzorowawczej jest określony w załączniku nr 5a do rozporządzenia. 3. Pole powierzchni działek ewidencyjnych określa się w hektarach z precyzją zapisu do 0,0001 ha. Zasadnie więc podkreślają organy, iż powierzchnia jest pochodną granic działki. Jest to obszar wyznaczony granicami działki. Powierzchnia ujawniona w ewidencji z dokładnością wymaganą przepisami jest zgodna z w/w operatem podziałowym znajdującym się w aktach sprawy. Wynosi ona 0,1641 ha. Skarżący nie przedstawił żadnego dokumentu, który podważałby prawidłowość danych ujawnionych w ewidencji w tym zakresie. Nie mamy także do czynienia z błędem (omyłką). Nie ma bowiem różnicy pomiędzy ujawnionymi w ewidencji danymi a materiałem źródłowym stanowiącym podstawę ich ujawnienia. Skarżący po wezwaniu organu także nie przedstawił żadnych dokumentów, które byłyby aktualne i które podważałyby prawidłowość ujawnionej w ewidencji powierzchni działki. Podstawy zmiany w tym zakresie nie mogą stanowić stare wypisy z rejestru gruntów, z dokładnością do dwóch miejsc po przecinku. Jeśli chodzi o rodzaj użytku przypisanego działce nr 78/15, tj. "Ba" to został on ustalony w trakcie modernizacji. Także znajdujące się w aktach zdjęcia i opis z oględzin nie dają podstaw do zakwestionowania jego prawidłowości. Nawet mapy podziałowe wskazują, że użytek "Ba" był na tej części dawnej działki 78, która obejmuje aktualną działkę 78/15. To, że podczas kolejnych podziałów działki niejako automatycznie, dla nowych działek powstających z podziału działki były przepisywane obydwa rodzaje użytków, niezależnie od faktycznego ich umiejscowienia w terenie i na poprzednich mapach, nie oznacza, że było to działanie prawidłowe. W toku modernizacji ustalony został stan faktyczny w tym zakresie, a aktualnie obowiązujące przepisy Rozporządzenia, w tym załącznik nr 6, do którego odsyła § 68 ust. 6, określające zaliczanie gruntów do poszczególnych użytków nie dają podstaw do uwzględnienia żądań skarżącego, skoro nie przedstawił on żadnej dokumentacji w tym zakresie a dokumenty z zasobu i obowiązujące przepisy nie dają ku temu podstaw. Stan faktyczny jest zgodny z poz. 13 załącznika nr 6. Aktualnie sposób klasyfikacji określa Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie gleboznawczej klasyfikacji gruntów. Odnosząc się do żądania wykazania budynku gospodarczego – przybudówki do budynku na działce 78/15, udokumentowanego na zdjęciach wykonanych podczas oględzin i opisem do protokołu, zasadnie organy nie uwzględniły wniosku w tym zakresie. Konstrukcja ta nie jest związana trwale z gruntem. Według definicji budynku zawartej w § 2 ust. 1 pkt 4 Rozporządzenia, budynek to obiekt budowlany, który jest budynkiem w rozumieniu przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 . w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (Dz.U. poz. 1313 oraz z 2002 r., poz. 170). Stosownie do definicji, do której odsyła ten przepis, budynek to zadaszona konstrukcja połączona z gruntem w sposób trwały, wykonana z materiałów budowlanych i elementów składowych, będąca wynikiem prac budowlanych – wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, wykorzystywana dla potrzeb stałych, przystosowana do przebywania ludzi, zwierząt i ochrony przedmiotów. Brak fundamentów, trwałego związania z gruntem przesądza, że objęta żądaniem przebudówka nie jest budynkiem w rozumieniu przepisów wiążących organ prowadzący ewidencję. Brak więc było podstaw do ujawnienia żądania także i w tym zakresie. Zgodnie z § 45 Rozporządzenia aktualizacja następuje poprzez wprowadzenie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych w celu: 1) zastąpienia danych niezgodnych ze stanem faktycznym, stanem prawnym lub obowiązującymi standardami technicznymi odpowiednimi danymi zgodnymi ze stanem faktycznym lub prawnym oraz obowiązującymi standardami technicznymi, 2) ujawnienia nowych danych ewidencyjnych, 3) wyeliminowania danych błędnych. Zgromadzony materiał dowodowy i prawidłowo ustalony w oparciu o ten materiał stan faktyczny nie dawały organom podstaw do uwzględnienia żądań skarżącego pozostających w ich właściwości w oparciu o powyższy przepis. Zasadnie wskazują organy, że kserokopie dokumentów przedstawione przez skarżącego w toku postępowania nie mogły stanowić podstawy zmian w ewidencji, bo przedstawiały one stan poprzedni (sprzed modernizacji) a nie aktualny. Skarżący nie przedstawił też, mimo wezwania Starosty żadnych dokumentów, które mogłyby stanowić podstawę zmiany ujawnionych w ewidencji danych. Aktualizacja może polegać na "przywróceniu" poprzednich danych, ale tylko wówczas gdy mamy do czynienia z błędem oczywistym, który wynika z prostego porównania z materiałem źródłowym, a do tego jest to zgodne z aktualnie obowiązującymi przepisami. W niniejszej sprawie podstaw do uwzględnienia żądań skarżącego organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków nie miał żadnych. Organy w wystarczającym stopniu wyjaśniły sprawę stosownie do art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. Wydane decyzje w ocenie Sądu są zgodne z prawem i nie zachodzą podstawy do ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Dlatego Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.