II SA/Rz 1072/10

21.12.2010 r. POSTANOWIENIE Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Przewodniczący referendarz sądowy Paweł Zaborniak po rozpoznaniu w dniu 21.12.2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. S. o zwolnienie od całości kosztów sądowych, w sprawie ze skargi wyżej wymienionej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia [...] września 2010 r., nr [...] o odmowie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, - postanawia - umorzyć postępowanie w sprawie zwolnienia skarżącej od kosztów sądowych w całości. Sygn. II SA/Rz 1072/10 Uzasadnienie A. S. w treści swej skargi z dnia 8 października 2010 r., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej SKO) wydaną w sprawie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, zawarła wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Sprawa zainicjowana skargą A. S. o sygn. II SA/Rz 1072/10, nie została zakończona przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Rzeszowie. Skarżąca jest z mocy ustawy zwolniona od obowiązku ponoszenia wszelkich kosztów sądowych. Stwierdzono, co następuje: Negatywną przesłanką przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych jest brak ustawowego obowiązku ponoszenia tych kosztów przez osobę składającą wniosek. Jeżeli osoba składająca wiosek o zwolnienie od kosztów sądowych nie jest zobowiązana do ich uiszczenia, postępowanie w sprawie przyznania Jej prawa pomocy jest postępowaniem bezprzedmiotowym, gdyż w istocie nie istnieje przedmiot, który może zostać poddany ocenie sądu. W określonych sprawach przepisy procesowe zwalniają skarżących od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Tymi kosztami są opłaty sądowe oraz zwrot wydatków. Oznacza to, że skarżący w określonych w ustawie postępowaniach sądowoadministracyjnych nie mają obowiązku uiszczać kosztów sądowych (wpisu i opłaty kancelaryjnej) oraz wydatków. Natomiast wydatki za stronę zwolniona od kosztów sądowych z mocy prawa wykładane są z części budżetu sądu administracyjnego, w zakresie tego zwolnienia. Sprawy o których mowa wyżej, wymienia enumeratywnie art. 239 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; zwana dalej p.p.s.a.). Ustawodawca w treści art. 239 pkt 1 lit. a p.p.s.a. zwolnił z obowiązku uiszczenia opłat sądowych skarżących w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej. Nie ulega wątpliwości, iż skarga A. S. na decyzję SKO w sprawie świadczenia pielęgnacyjnego należy do materii spraw z zakresu pomocy i opieki społecznej. Wydawanie tych decyzji regulują przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. Nr 228, poz. 2255 z późn. zm.). Świadczenie pielęgnacyjne jest jednym ze rodzajów świadczeń opiekuńczych. Według art. 17 ust. 1 powołanej wyżej ustawy świadczenie pielęgnacyjne przyznaje się z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością opieki nad dzieckiem. Świadczenie to przysługuje matce lub ojcu dziecka albo opiekunowi faktycznemu. Powyższy przepis świadczy o tym, że zadania administracji polegające na przyznaniu świadczeń pielęgnacyjnych mieszczą się w zakresie polityki opiekuńczej państwa. W rezultacie, skarżąca w granicach sprawy o sygn. II SA/Rz 1072/10, jest z mocy prawa zwolniona z obowiązku ponoszenia wszelkich kosztów sądowych. Ponieważ na skarżącej nie ciąży obowiązek pokrycia jakichkolwiek kosztów sądowych, Jej wniosek należy uznać za bezprzedmiotowy. Dalszą konsekwencją tej konstatacji, jest konieczność umorzenia postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy w granicach określonych w opisanym na wstępie wniosku. Z tych powodów orzeczono jak w sentencji niniejszego postanowienia w oparciu o art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 239 pkt 1 lit. a p.p.s.a.