II SA/Rz 1072/13

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Agata Kosowska-Dudzik po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2014 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku B. M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata w sprawie z jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego - postanawia - przyznać skarżącej B. M. prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata. Wyrokiem z dnia 11 grudnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę B. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego. W dniu 20 grudnia 2013 r. do tut. Sądu wpłynął wniosek B. M. o ustanowienie adwokata, w którym wyżej wymieniona podała, że jest osobą schorowaną, z orzeczonym stopniem niepełnosprawności, w związku z czym pozostaje pod stałą opieką lekarzy. Jedyne źródło jej utrzymania stanowi zasiłek stały w kwocie 529 zł miesięcznie. Nie posiada żadnego majątku, jak też oszczędności. Każdego miesiąca brakuje jej na zaspokojenie podstawowych potrzeb. Z uwagi na powyższe nie ma środków na sfinansowanie udziału w niniejszej sprawie profesjonalnego pełnomocnika. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono, co następuje: W świetle art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej następnie "P.p.s.a.", prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Z uwagi na fakt, że zainicjowana skargą B. M. sprawa dotyczy zasiłku celowego, to z mocy art. 239 pkt 1 lit. a P.p.s.a. składająca tę skargę korzysta w niniejszej sprawie ze zwolnienia od kosztów sądowych. Oznacza to, że jej wniosek o ustanowienie adwokata mieści się w tzw. częściowym prawie pomocy, przesłankę przyznania którego ustanawia art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, przyznanie prawa pomocy w takim właśnie zakresie może nastąpić, gdy wnioskodawca znajduje się w sytuacji niemożności poniesienia pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Regulacja ta wskazuje przy tym jednoznacznie, że wykazanie powyższego spoczywa na składającym wniosek. W kontekście powyższego zasadnym jest stwierdzenie, że B. M. spełnia ustawową przesłankę przyznania prawa pomocy w dochodzonym przez nią zakresie. Przemawia za tym fakt, że skarżąca mieszka w budynku nie stanowiącym jej własności. Jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym. Stale korzysta z pomocy społecznej tj. z zasiłków celowych oraz pomocy udzielanej w formie żywności z Banku Żywności (wynika to z akt administracyjnych sprawy). Źródłem uzyskiwanego przez nią dochodu (zasiłek stały) są także środki pochodzące z pomocy społecznej. Mając więc na uwadze, że osiągany przez składającą wniosek dochód jest na tyle niski, że z pewnością nie wystarcza nawet na zaspokojenie podstawowych potrzeb egzystencjalnych jednostki, jak też to, że wnioskodawczyni jest osobą niepełnosprawną uznano, że zasadnym jest udzielenie jej wsparcia w ramach instytucji prawa pomocy. Skarżąca nie jest bowiem w stanie przy pomocy własnych sił wygospodarować jakichkolwiek środków potrzebnych do pokrycia kosztów wynagrodzenia adwokata. Udział tego ostatniego na obecnym etapie postępowania jest przy tym konieczny w razie zamiaru złożenia przez wnioskodawczynię skargi kasacyjnej od zapadłego w sprawie wyroku. Z podanych względów uwzględniono wniosek B. M. i ustanowiono dla niej adwokata, działając na podstawie art. 258 § 1, § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.