II SA/Rz 1077/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Maria Piórkowska /spr./ Sędziowie WSA Zbigniew Czarnik WSA Magdalena Józefczyk Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi Z. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu -skargę oddala- Decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta [...] decyzję z dnia [...] czerwca 2011 r. Nr [...] ustalającą dla Z. Ś. warunki zabudowy na zamierzenie inwestycyjne pn.: "Budynek mieszkalny jednorodzinny na działce nr 470 obr. 221 przy ul. [...] w R.", w granicach określonych na załączniku graficznym do decyzji. Jako podstawę prawną organ wskazał art. 138 § 1 k.p.a. oraz art. 59 i art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm./ - zwana dalej upzp. Z uzasadnienia decyzji i akt administracyjnych sprawy wynika, że wnioskiem z dnia [...] czerwca 2010 r. Z. Ś. wystąpiła o ustalenie warunków zabudowy na opisane na wstępie zamierzenie inwestycyjne. Po przeprowadzeniu postępowania i uzyskaniu stosownych uzgodnień, wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta [...] decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] ustalono warunki zabudowy na wnioskowane zamierzenie inwestycyjne. Na skutek odwołania złożonego przez Z. Ś., decyzja ta została decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2011 r. uchylona, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym rozpozaniu sprawy wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. Nr [...] ustalono dla Z. Ś. warunki zabudowy na zamierzenie inwestycyjne pn.: "Budynek mieszkalny jednorodzinny na działce nr 470 obr. 221 przy ul. [...] w R.", w granicach określonych na załączniku graficznym do decyzji. W uzasadnieniu decyzji organ podkreślił, że wnioskowana działka leży w terenie gdzie brak jest obecnie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy nastepuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Wskazano, że lokalizacja inwestycji uzyskała pozytywną opinię Wydziału Geodezji UM – organu właściwego w sprawach ochrony gruntów rolnych, w myśl art. 53 ust. 4 pkt 6 upzp (pismo z dnia [...].09.2010 r., znak: [...]), Miejskiego Zarządu Dróg i Zieleni (pismo z dnia [...].09.2010r., znak: [...] L.dz. [...]). Natomiast Marszałek Wojewódzktwa [...] w R. w zakresie melioracji wodnych nie zajął stanowiska, w myśl art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 60 ust. 1 upzp, w ustawowym terminie, zatem uzgodnienie uważa sie za dokonane. Podniesiono, że decyzja nie wymaga uzgodnienia z Zarządem Województwa [...] i Wojewodą [...] (art. 53 ust. 4 pkt 10 upzp). Organ dodał, że warunki zabudowy ustalono biorąc pod uwagę stan istniejący, mianiowicie: lokalizacja działki na terenie osiedla S., działki zabudowane są obiektami kubaturowymi - pozwala to na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy, działka posiada dostęp z drogi publicznej (ul. [...]), wnioskowana działka posiada możliwość pełnego uzbrojenia w media, zgodnie z ewidencją działka o nr 470 obr. 221 [...] stanowi użytki gruntowe klasy PsII (pastwiska trwałe) oraz RII (grunty orne). Organ I instancji dodał, że linia zabudowy dla wnioskowanego obiektu określona została na podstawie art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21.03.1985 r. o drogach publicznych. Zalecenie mówiące o konieczności pozostawienia pasa terenu, o szerokości 1,50m wzdłuż ul. [...], wolnego od trwałego zagospodarowania w celu przyszłościoweego poszerzenia ul. [...], wynika z pisma MZD w R. - organu uzgadniającego decyzję (pismo z dnia [...] września 2010 r.) Odwołanie od powyższej decyzji złożyła Z. Ś. i wniosła o jej uchylenie. Wskazała, że organ nie uwzględnił wytycznych zawartych we wcześniejszej decyzji SKO i wydał ponowną decyzję ustalająca takie same warunki zabudowy. Zakwestionowała ustalenie linii zabudowy w odległości 6m od zewnętrznej krawędzi jezdni (drogi gminnej – ul. [...]). Podkreśliła, że jej działka jest wąska, linia zabudowy winna być ustalona podobnie jak na sąsiednich działkach tj. 4m. Nie zgodziła się z zadysponowaniem jej własnością tj. pozostawieniem pasa terenu szerokości 1,50m w celu przyszłościowego poszerzenia ulicy. Wskazała, że pismo MZD z dnia [...].09.2010 r. nie stanowi podstawy do dysponowania jej własnością. Po rozpoznaniu odwołania, powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] sierpnia 2011r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach uzasadnienia Kolegium podniosło, że organ I instancji przeprowadził postępowanie w sposób odpowiadający przepisom ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Powołując się na art. 59, art. 52, art. 53 ust. 1 i 3, art. 60 ust. 4 i art. 61 ust. 6 upzp wskazało, że organ I instancji otrzymał od wnioskodawcy prawidłowo sporządzony wniosek, zawiadomił strony o wszczęciu postępowania, sporządzony został, przez uprawnioną osobę, projekt decyzji, a organ dokonał analizy urbanistycznej, która odpowiada wymogom § 3 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabbudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego /Dz.U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588/. W dalszej części SKO wskazało na koniczność łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 upzp i stwierdziło, że organ I instancji dokonał analizy tych przesłanek, co zostało poparte zebranym materiałem dowodowym i znalazło wyraz w uzasadnieniu decyzji, która to zawiera wymagane prawem elementy, w tym załączniki (część tekstowa i graficzna), o których mowa w § 9 wskazanego wyżej Rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. Odpowiadając na zarzuty odwołania Kolegium podniosło, że organ I instancji nie ustalił kategorycznie warunku pozostawienia pasa terenu o szerokości 1,5 m wzdłuż ul. [...], jako terenu wolnego od trwałego zagospodarowania w celu przyszłościowego poszerzenia ulicy, ale zalecił jego pozostawienie bez trwałego zagospodarowania, co na obecnym etapie, w żaden sposób nie ogranicza zamiarów inwestycyjnych wnioskodawcy. Odnośnie wyznaczonej linii nowej zabudowy Kolegium podniosło, że z analizy urbanistycznej wynika, że wynosi ona 6m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi gminnej ul. [...], co znajduje oparcie w materiale dowodowym i przepisach prawa (§ 4 cyt. wyżej Rozporządzenia z dnia 26.08.2003 r.). Obowiązującą linię nowej zabudowy, na działce objętej wnioskiem, wyznaczono jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie złożyła Z. Ś. i wniosła o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji organu I instancji. Skarżąca podtrzymała sformułowane w odwołaniu zarzuty. Wskazała, że na sąsiednich nieruchomościach linia zabudowy nie wynosi 6m, bowiem w 2009 r. Urząd wydał warunki zabudowy, określając linię zabudowy na 4m. Podniosła, że ustalona w decyzji linia zabudowy na 6m na działkach 470 i 472 nie została podporządkowana pod istniejącą linię zabudowy, a to powoduje, że wydana została z naruszeniem prawa. Zakwestionowała również zadysponownie 1,5m terenem, będącym jej własnością. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wniosło o jej oddalenie z przyczyn, które legły u podstaw zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Stosownie do treści art 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm./ sąd administracyjny kontroluje zaskarżone decyzje, postanowienia i akty lub czynności zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /tekst jedn Dz. U. z 2012 r. poz.270/ nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Na wstępie podnieść należy, że przedmiotem skargi jest decyzja o warunkach zabudowy zamierzenia inwestycyjnego pod nazwą "budynek mieszkalny" na działce nr 470 obr.221 w R. przy ul. [...]. Bezspornym w sprawie jest, że teren ten nie jest objęty obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego, a więc zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm./ określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Przepis art. 61 ust. 1 powołanej wyżej ustawy określa łączne spełnienie przesłanek warunkujących wydanie decyzji o warunkach zabudowy, wymagając aby co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu /pkt 1/, teren ma dostęp do drogi publicznej /pkt 2/, istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu z uwzględnieniem ust 5 jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego /pkt 3/, teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust.1 /pkt 4./ oraz decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi /pkt 5/. Z kolei przepis ust. 6 tego przepisu stanowi, że minister właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej określi w drodze rozporządzenia, sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego. W oparciu o tę delegację ustawową, Minister Infrastruktury wydał rozporządzenie w dniu 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego /Dz. U. Nr 164, poz. 1588/. W § 4 ust. 1 tego rozporządzenia przyjęta została generalna zasada w świetle której, obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Z kolei ust. 2 tego przepisu § 4 rozporządzenia ograniczający w pewnym sensie tę zasadę, zawiera zastrzeżenie, że w przypadku niezgodności linii istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej z przepisami odrębnymi, obowiązującą linię nowej zabudowy należy ustalić zgodnie z tymi przepisami. Przepis ten nawiązuje zatem do przywołanego wyżej przepisu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym pomieszczonym w art. 61 ust. 1 pkt 5, zgodnie z którym decyzja o warunkach zabudowy musi być zgodna z przepisami odrębnymi. Nie ulega zatem wątpliwości, że przepisami odrębnymi, o których mowa w tym przepisie, są między innymi przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych /Dz. U. z 2007 r. nr 19, poz. 115 ze zm./, a tym samym przepis art. 39 tej ustawy zawierający zakaz dokonywania w pasie drogowym czynności zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, w tym również lokalizacji obiektów budowlanych. Przepis art. 43 ustawy o drogach publicznych zawiera wykaz możliwego usytuowania obiektów budowlanych od zewnętrznej krawędzi jezdni, określając je na potrzeby niniejszej sprawy - 6 m. Oznacza to więc, wbrew twierdzeniom skargi, że zaskarżona decyzja o warunkach zabudowy, wyznaczająca linię zabudowy planowanej inwestycji w odległości co najmniej 6 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi gminnej jest zgodna z przywołanymi wyżej przepisami. Odnosząc się do zarzutów skarżącej w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy właścicielom innych działek w mniejszej odległości od krawędzi jezdni niż wskazana przepisem art. 43 ustawy o drogach publicznych podnieść należy, że decyzje te nie podlegają sądowemu badaniu legalności w tym postępowaniu, a nawet wydanie ich z naruszeniem prawa nie może skutkować powieleniem tych błędów /jeżeli takowe miały miejsce/ w następnych, czy też innych rozstrzygnięciach. W przedmiocie zarzutu skarżącej w zakresie zadysponowania 1,5 m terenu jej własności wskazać należy, że zamieszczenie w zaskarżonej decyzji zalecenia pozostawienia pasa terenu szerokości 1, 50 m wolnego od trwałego zagospodarowania wzdłuż ulicy [...] jest jedynie zaleceniem - informacją wskazującą na ewentualną w przyszłości możliwość poszerzenia drogi. Zgodnie bowiem z treścią art 35 ust. 1 ustawy o drogach publicznych zarządca drogi sporządza i weryfikuje okresowo plany rozwoju sieci drogowej i przekazuje je, niezwłocznie po sporządzeniu, organom właściwym w sprawie sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to więc, że inwestor, otrzymując taką informację może w odpowiedni sposób dokonać zagospodarowania działki i w sposób docelowy zaprojektować posadowienie budynku mieszkalnego. Wskazać bowiem należy, że w/w zalecenie nie wszczyna procedury sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego, a którego sporządzenie nie jest obligatoryjne, jak również nie przesądza w ogóle o wdrożeniu procedur realizacji takiego przedsięwzięcia. W tym stanie rzeczy, skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270/ orzekł jak w sentencji.