II SA/Rz 1085/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Stanisław Śliwa /spr./ Sędziowie WSA Piotr Godlewski WSA Karina Gniewek - Berezowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 19 listopada 2025 r. sprawy ze skargi P. K. na uchwałę Rady Miejskiej w Strzyżowie z dnia 21 września 1999 r. nr XII/100/99 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej działek nr [...] i nr [...] położonych w [...], Gmina Strzyżów; II. zasądza od Rady Miejskiej w Strzyżowie na rzecz skarżącego P. K. kwotę 780 zł /słownie: siedemset osiemdziesiąt złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. P. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Strzyżowie z 21 września 1999 r. Nr XII100/99 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w Gminie Strzyżów, zaskarżając ją w części dotyczącej należących do Niego działek o numerach ewidencyjnych: [....] i [...] położonych w [...], Gmina Strzyżów. Zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: - art. 18 ust. 2 pkt 5 lit a ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 1999.15.139), zwanej dalej "u.z.p." poprzez zaniechanie określonego w tym przepisie prawidłowego zawiadomienia na piśmie wszystkich prawnych właścicieli nieruchomości oznaczonych jako działki o numerach ewidencyjnych: [...] i [...] o fakcie wyłożeniu projektu planu, pomimo ciążącego na Gminie ustawowego obowiązku w tym zakresie i w sytuacji, gdy działki te miały zostać przeznaczone w uchwalanym m.p.z.p. do zalesienia, przez co niewątpliwie Jego interes prawny mógł być naruszony ustaleniami uchwalanego wówczas planu; - art. 18 u.p.z. poprzez naruszenie procedury planistycznej podczas sporządzania planu w zakresie obowiązków określonych tym przepisem względem właścicieli działek które mają być objęte planem; - art. 3 pkt 1 i 2 u.z.p. poprzez nadużycie władztwa planistycznego w wyniku nieuzasadnionego względami interesu publicznego ograniczenia sposobu wykorzystywania nieruchomości przez właściciela, naruszenia przy podejmowaniu zaskarżonej uchwały wskazanych wyżej przepisów ustaw oraz nieuwzględnienie Jego słusznego interesu w zakresie gospodarowania nieruchomością; - art. 3 ust. 1 ustawy z 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia (Dz. U. 2001.73.764) poprzez sprzeczne z tą ustawą zakwalifikowanie należących do Jego poprzednika prawnego - właściciela gruntów rolnych jako kwalifikujących się do zalesienia, pomimo braku spełnienia określonych enumeratywnie w tym przepisie ustawowych przesłanek dopuszczających takie przeznaczenie gruntu rolnego; - art. 14 ust. 2 ustawy z 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. 2000.56.679), poprzez jego naruszenie i w konsekwencji sprzeczne z tą ustawą zakwalifikowanie należących do Jego poprzedników prawnych gruntów rolnych jako kwalifikujących się do zalesienia, pomimo braku spełnienia określonych w tym przepisie ustawowych przesłanek dopuszczających takie przeznaczenie gruntu rolnego, - art. 140 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks Cywilny (Dz. U. 1964.16.94, ze zm.) w zw. z art. 64 ust. 1 i 3, art. 31 ust. 1 i 3 oraz art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez istotne i bezpodstawne ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości ingerujące w zasadniczy sposób w prawo własności. Skarżący wniósł o uwzględnienie skargi i stwierdzenie nieważności kwestionowanej uchwały w części dotyczącej należących do Niego działek o numerach: [...] i [...] położonych w [....], Gmina Strzyżów, uwidocznionych na załączniku graficznym załączonym do zaskarżonej uchwały do zalesienia oraz o zasądzenie na Jego rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, że jest właścicielem nieruchomości oznaczonych jako działki nr: [...] i [...] położone w [...], Gmina Strzyżów. Nabył je 29 maja 2024 r. w drodze aktu notarialnego od M. K. która to była ich właścicielem na podstawie umowy sprzedaży z 3 grudnia 1930 r., umowy o dział spadku z 30 sierpnia 2021 r., aktu poświadczenia dziedziczenia z dnia 12 maja 2021 r. oraz aktu własności ziemi z 9 marca 1973r. Wskazana działka nr [...] w dacie sporządzania planu była współwłasnością M. K. i T. K. na zasadach współwłasności majątkowej małżeńskiej, co wynika z treści zapisów księgi wieczystej dla tejże nieruchomości KW nr [....]. T. K. zmarł w 2021 r. i w wyniku działu spadku po nim - właścicielem nieruchomości została żona M. K., a następnie stał się nim Skarżący. Z kolei, jeśli chodzi o działkę nr [...], to na podstawie aktu własności ziemi z 9 marca 1973 r. nabyli ją T. K. i E. K. Natomiast w dacie sporządzania planu jej właścicielem był T. K. i następcy prawni E. K., który zmarł w 1973 r. Z uwagi na śmierć tego ostatniego oraz fakt, że do nabycia spadku po nim doszło w 2022 r. status prawno- właścicielski tejże działki nie był w dacie sporządzania planu uregulowany. Skarżący zauważył, że Jego interes w złożeniu skargi istnieje również w sytuacji jak w sprawie niniejszej, gdy w wyniku następstwa prawnego stał się właścicielem działek, co do których w dacie sporządzania m.p.z.p. w procedurze planistycznej doszło do naruszenia prawa, skutkiem czego nieruchomość została z naruszeniem tegoż prawa przeznaczona do zalesienia i nie jest możliwe władanie nią w sposób dowolny. Postanowienia miejscowego planu określiły więc kształt prawa własności, blokując na przyszłość inne możliwości korzystania z nieruchomości. W dalszej części Skarżący podniósł, że stosownie do art. 18 ust. 2 pkt 5 u.p.z., o terminie wyłożenia projektu planu należało zawiadomić na piśmie m. in. właścicieli lub władających nieruchomościami, których interes prawny może być naruszony ustaleniami planu. Wyłożenie projektu planu do publicznego wglądu otwierało więc możliwość czynnego uczestnictwa w procedurze planistycznej m. in. poprzez złożenie zarzutu w terminie 14 dni po upływie terminu jego wyłożenia (art. 24 u.z.p.), przez co stanowiło istotny instrument ochrony praw właścicieli (władających) nieruchomości, których przeznaczenie w miejscowym planie miało ulec zmianie. Z kolei, użyty przez ustawodawcę zwrot "zawiadomienie na piśmie" należy rozumieć jako dostarczenie imiennie każdemu ze wskazanych w art. 18 ust. 2 pkt 5 u.p.z.p. podmiotów pisemnej informacji na temat terminu wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu. Przy czym, wskazany przepis to przepis o charakterze bezwzględnie obowiązującym (ius cogens), a wobec tego brak jest możliwości dokonania powiadomienia inaczej aniżeli w opisany w nim sposób. Skarżący podkreślił, że Jego poprzednicy prawni będący właścicielami nieruchomości w dacie uchwalania planu nie zostali skutecznie zawiadomieni przez Radę o fakcie przeznaczenia działek do zalesienia. Przy czym, status prawno-właścicielski działki nr [...] był nieuregulowany, albowiem jeden ze współwłaścicieli zmarł, zaś postępowania spadkowe po nim przeprowadzono dopiero po uchwaleniu planu. Zatem Organ nie mógł objąć tej działki planem, bez skutecznego zawiadomienia spadkobierców zmarłego E. K. Mimo tego, że doręczenie im nie było możliwie, z uwagi na brak przeprowadzenia postępowania spadkowego, Organ przeznaczył działkę pod zalesienie w uchwale. Zdaniem Skarżącego, uchybienia, które skutkowały brakiem skutecznego doręczenia wszystkim właścicielom i współwłaścicielom działek objętych skargą zawiadomienia o wyłożeniu planu spowodowały, że przedmiotowa uchwała w części dotyczącej należących do Niego działek jest nieważna. Stanowią one bowiem istotne naruszenie procedury uchwalania planu miejscowego, o czym mowa wart. 27 ust. 1 u.z.p. Ponadto, w ocenie Skarżącego, Rada nie wskazała racjonalnych przyczyn zastosowania tak rygorystycznych ograniczeń w zagospodarowaniu przestrzennym Jego działek. Skoro ingerencja planistyczna gminy jest wyjątkiem od zasady nienaruszalności własności gruntu przez władze publiczne, to każde wyznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dodatkowych ograniczeń wykonywania prawa własności musi być szczegółowo uzasadnione. Skarżący zaznaczył też, że wyczerpał wymagany prawem tryb poprzedzający wystąpienie z niniejszą skargą, bowiem w piśmie z 22 stycznia 2025 r. wezwał Radę Miejską w Strzyżowie do usunięcia naruszenia prawa polegającego na niezgodnym z prawem przeznaczeniu w zaskarżonej uchwale Jego działek do zalesienia. Wezwanie to zostało odebrane przez Radę w dniu 29 stycznia 2025 r., jednak nie zajęła ona stanowiska w jego przedmiocie, a zatem wezwanie pozostało bezskuteczne. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Strzyżowa, działając imieniem Rady Miejskiej w Strzyżowie, wniósł o jej odrzucenie lub oddalenie wskazując, że Skarżący nie wskazał przepisu prawa materialnego, z którego wywodziłby swoje uprawnienia, jak również nie wykazał, że Jego interes został naruszony kwestionowaną uchwałą. Następnie Burmistrz podniósł, że procedura sporządzenia planu nie została naruszona. Burmistrz wykonał bowiem czynności o których mowa w art. 18 ust. 2 u.p.z., a w szczególności zawiadomił na piśmie o terminie wyłożenia projektu planu podmioty wymienione w tym przepisie, w tym właścicieli nieruchomości. Ponadto, Gmina nie przekroczyła granic władztwa planistycznego. Mając na uwadze, że obowiązkiem organu planistycznego było podjęcie rozstrzygnięcia realizującego wymogi interesu publicznego z jednoczesnym poszanowaniem prawa własności, należy stwierdzić, że na gruncie przedmiotowej sprawy ingerencja w prawo własności Skarżącego w stopniu wynikającym z zaskarżonej uchwały znajduje uzasadnienie. Burmistrz podkreślił, że nie należy natomiast do sądu ocena, czy zaliczenie przedmiotowych działek do zalesienia jest konieczne, gdyż byłaby to już kontrola celowościowa ustaleń planu, naruszająca kompetencje właściwych organów, którym zgodnie z ustawą przysługuje tzw. władztwo planistyczne. Podniósł, że w planowaniu przestrzennym uwzględnia się m.in. prawo własności, a przy dokonywaniu oceny w tym zakresie m.in. należy uwzględnić to czy skarżący uchwałę zgłaszał wnioski do projektu planu lub na etapie poprzedzającym, czy uczestniczył w dyskusji publicznej i w innych formach udostępniania wiedzy o projekcie planu. W razie braku takich działań właścicieli nieruchomości objętych planem miejscowym lub jego zmianą trudno skutecznie zarzucać organom gminy przekroczenie granic władztwa planistycznego. Nie mogą bowiem domniemywać zamierzeń właścicieli tym bardziej, gdy uchwalany plan jest zgodny z postanowieniami studium. Jak wynika tymczasem z materiału planistycznego, Skarżący nie wnosił w toku procedury planistycznej ani wniosków ani uwag do projektu planu. Tym samym nie można uznać, że Rada uchwalając przedmiotowy plan przekroczyła swoje władztwo planistyczne. Dalej, Burmistrz podniósł, że uchwalając przedmiotowy plan Rada w żaden sposób nie naruszyła art. 14 ust. 2 ustawy o lasach, który zawiera tylko przykładowe wyliczenie gruntów mogących zostać przeznaczonymi do zalesienia. W przypadku, gdy grunty rolne nie są nieużytkami i nadają się do produkcji rolnej, ale które nie są użytkowane rolniczo, na zasadzie art. 14 ust. 2 ustawy o lasach mogą być przeznaczone do zalesiania. Przepis ten nie stanowi także warunku, co do wymaganego okresu nie użytkowania gruntów rolnych, aby grunty takie można było zalesić. W przedmiotowej sprawie, działki przeznaczone pod zalesienie nie były użytkowane rolniczo. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiot skargi w niniejszej sprawie to uchwała stanowiąca miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Stanowi ona akt prawa miejscowego organu jednostki samorządu terytorialnego tj. rady gminy, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), zwanej w dalszej części "P.p.s.a." Jest więc jedną z dopuszczalnych form działalności administracji publicznej, podlegających kontroli sądowej. Kontrola ta odbyła się przy uwzględnieniu kryterium zgodności z prawem, bowiem wymaga tego art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267). Według art. 147 § 1 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Jak stanowi art. 91 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 1996 r. Nr 13, poz. 74), zwanej następnie "u.s.g.", uchwała organu gminy sprzeczna z prawem jest nieważna. Przy czym, z mocy art. 91 ust. 4 u.s.g., w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę wydano z naruszeniem prawa. W tym miejscu należy jednakże wskazać na szczególną regulację zawartą w art. 27 ust. 1 u.z.p., zgodnie z którą, naruszenie trybu postępowania oraz właściwości organów określonych w art. 18 powoduje nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. W świetle art. 101 ust. 1 u.s.g. w brzmieniu obowiązującym w dacie podejmowania skarżonej uchwały każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Z dniem 1 czerwca 2017 r. treść powyższego przepisu uległa zmianie w ten sposób, że wyeliminowany został obowiązek poprzedzenia skargi bezskutecznym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Nastąpiło to na mocy art. 2 pkt 1 lit. a ustawy z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935). Jednocześnie w noweli tej zawarty został przepis art. 17 ust. 2, według którego, przepisy m. in. ustawy zmienianej w art. 2, a zatem ustawy o samorządzie gminnym, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życiu niniejszej ustawy. Powyższe oznacza, że do skutecznego wystąpienia ze skargą na uchwałę Rady Miejskiej w Strzyżowie z dnia 21 września 1999 r. konieczne było wcześniejsze bezskuteczne wezwanie tej Rady do usunięcia naruszenia prawa. Należy jeszcze w tym miejscu powołać się na uchwałę 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 kwietnia 2007 r. (II OPS 2/07), zgodnie z którą, skarga na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. jest wniesiona po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, także wówczas, gdy wniesiono ją w terminie 60 dni od dnia wezwania przed upływem terminu załatwienia wezwania (art. 35 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 101 ust. 3 u.s.g.), jeżeli organ nie uwzględnił wezwania. Jak wynika z akt sprawy, Skarżący wystąpił do Rady Miejskiej w Strzyżowie z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w piśmie datowanym 22 stycznia 2025 r., które doręczone zostało adresatowi 29 stycznia 2025 r. Organ nie zareagował na nie, zaś skarga datowana 20 marca 2025 r. wpłynęła do Organu 27 marca 2025 r., a zatem we wskazanym wyżej terminie sześćdziesięciodniowym. Innym istotnym elementem warunkującym merytoryczne rozpoznanie sprawy na uchwałę organu gminy jest to, by interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę zostały przez tę uchwałę naruszone. W przeciwnym bowiem wypadku art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a. przewiduje konieczność odrzucenia skargi. W niniejszej sprawie takie naruszenie, zdaniem Sądu, niewątpliwie nastąpiło. Kwestionowana uchwała przeznaczyła bowiem określone działki, w tym te, których niniejsza sprawa dotyczy, a stanowiące w dacie jej podejmowania własność poprzedników prawnych Skarżącego, pod zalesienie. Skutkowało to więc ograniczeniem przysługującego właścicielowi prawa własności nieruchomości poprzez ograniczenie możliwości korzystania z niej. Brak możliwości swobodnego dysponowania nieruchomością stanowi bez wątpienia ingerencję w prawo własności. Na skutek wskazanej uchwały użytkowanie przedmiotowych działek musiało i musi mieć określony charakter, aby było ono zgodne z przeznaczeniem wskazanym w tym akcie. W tym miejscu należy jeszcze podnieść, że nie budzi wątpliwości Sądu kwestia wskazanego następstwa prawnego. Działki nr: [...] i [...] w [....] zostały nabyte przez Skarżącego od M. K. na podstawie umowy przeniesienia własności z 29 maja 2024 r. (sporządzonej w formie aktu notarialnego Rep. A nr [...]). Akt ten, ale też księgi wieczyste dotyczące tych nieruchomości tj. KW Nr [....] (dz. nr [...]) oraz KW Nr [...] (dz. nr [....]) wskazują na ich stan podmiotowy. Wynika z nich, że w dacie podejmowania skarżonej uchwały działka nr [...] stanowiła wspólność ustawową majątkową małżeńską M. K. oraz T. K. Natomiast właścicielami działki nr [...] byli: T. K. oraz spadkobiercy zmarłego w 1973 r. E. K., po którym postępowanie spadkowe przeprowadzone zostało dopiero w 2022 r. Procedurę uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego normował art. 18 u.z.p., który w ust. 2 przewidywał kolejno poszczególne czynności dla zarządu gminy po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. I tak w pkt 5 wskazywał on, że zarząd gminy zawiadamia na piśmie o terminie wyłożenia projektu planu: a) właścicieli lub władających nieruchomościami, których interes prawny może być naruszony ustaleniami planu, b) właścicieli nieruchomości, od których może być pobrana opłata, o której mowa w art. 36 ust. 3, c) osoby, których wnioski nie zostały uwzględnione w projekcie planu, uzasadniając odmowę ich uwzględnienia. Zawiadomienie takie, jak słusznie podnosi Skarżący w złożonej skardze, w uwarunkowaniach niniejszej sprawy nie nastąpiło. W aktach sprawy brak jest bowiem dowodu na to, by zawiadomienie takie zostało skierowane do osób będących ówczesnymi właścicielami działek nr [...] i [...]. Nie otrzymali ich więc M. K., T. K. oraz następcy prawni E. K. Nawet jeśli przyjąć, że Organ nie mógł zawiadomienia takiego skierować do spadkobierców E. K., bowiem w czasie procedowania miejscowego planu nie byli oni jeszcze znani z uwagi na to, że postępowanie spadkowe przeprowadzone zostało dopiero w 2022 r. (w kwietniu stwierdzenie nabycia spadku, a w grudniu zgodny dział spadku), to i tak do naruszenia wskazanego art. 18 ust. 2 pkt 5 u.z.p. doszło poprzez brak zawiadomienia adresowanego do T. K., któremu przysługiwało do działki nr [...] prawo własności. Do przyjęcia więc, że uchybienie w tym zakresie miało miejsce wystarczający jest brak zawiadomienia choćby jednego ze współwłaścicieli nieruchomości, który był Organowi znany. Na wiedzę Organu odnośnie do kwestii podmiotów będących właścicielami działek nr: [...] i [...] wskazuje znajdujący się w aktach sprawy dokument w postaci "Wykazu działek i ich powierzchni przeznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Nr 2/1/99 gminy Strzyżów (wieś [....]), do zalesienia". W rubryce oznaczonej: "Właściciel, użytkownik adres" w odniesieniu do działki [...] wskazani są M. K. i T. K. (pozycja 12), zaś w przypadku działki nr [...] wpisani zostali T. K. i E. K. (pozycja 13). Jak wskazuje powołany wyżej art. 27 ust. 1 u.z.p., naruszenie trybu postępowania stanowi podstawę stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy. Do naruszenia trybu postępowania, a zatem zasad procedowania bez wątpienia w okolicznościach sprawy doszło. Rada nie dochowała bowiem jednego z etapów prowadzenia postępowania w przedmiocie uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przy czym, zauważyć trzeba, że był to istotny element procedury przyjmowania planu. Przesądza o tym brzmienie art. 24 u.z.p. Przepis ten przewidywał mianowicie możliwość wniesienia zarzutu przez tego, którego interes prawny lub uprawnienia zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyłożonym do publicznego wglądu (ust. 1). Zarzut ten należało wnieść na piśmie w terminie nie dłuższym niż 14 dni, po upływie okresu wyłożenia projektu (ust. 2). Jeśli środek taki został wniesiony, wówczas rada gminy miała obowiązek rozstrzygnięcia w drodze uchwały (zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne) o uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu (ust. 3). Uchwałę taką można było następnie zaskarżyć do sądu administracyjnego, w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia (ust. 4). Poza tym, w sytuacji, gdy w wyniku uwzględnienia zarzutów rada gminy stwierdzała konieczność dokonania zmian w przedstawionym do uchwalenia projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wówczas ponowieniu podlegały czynności zarządu gminy, wyszczególnione w art. 18 ust. 2 u.z.p., a stanowiące kolejne etapy przyjmowania planu, z tym, że następowało to w zakresie niezbędnym do dokonania tych zmian (art. 25 u.z.p.). Zatem prawidłowe zawiadomienie, o którym mowa w powołanym wyżej art. 18 ust. 2 pkt 5 u.z.p. warunkowało możliwość skorzystania z ustawowego środka prawnego w postaci zarzutu, a następnie ewentualnej skargi do sądu administracyjnego. Jego brak pozbawiał zaś osoby uprawnione uruchomienia tego rodzaju prawnych możliwości. Wskazany art. 18 ust. 2 pkt 5 u.z.p. ustanawiał wymóg, by zawiadomienie o terminie wyłożenia projektu planu następowało na piśmie, nie dając w tym względzie dalszych wskazówek. Dlatego należy przyjąć, że mogło to mieć miejsce poprzez przesyłkę drogą pocztową za potwierdzeniem odbioru, czy też doręczenie przez pracownika organu bądź inny upoważniony przez organ podmiot, w tych dwóch ostatnich przypadkach z potwierdzeniem na piśmie odbioru przesyłki. Te sposoby stanowiły bowiem gwarancję faktycznego dotarcia przesyłki do adresata. Istotne było więc by doszło do dostarczenia imiennie każdemu z podmiotów wymienionych w art. 18 ust. 2 pkt 5 u.z.p. pisemnej informacji dotyczącej terminu wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu. Unormowanie to stanowiło więc ważny instrument ochrony praw właścicieli nieruchomości, których przeznaczenie miało ulec zmianie w miejscowym planie. Chodziło o zapewnienie rzeczywistej możliwości wpływania na rozwiązania przyjmowane w tym planie. W tym miejscu Sąd podnosi, że tożsame stanowisko co do naruszenia interesu prawnego właściciela działki poprzez brak istnienia po jego stronie możliwości swobodnego użytkowania jej oraz co do sposobów pisemnego zawiadomienia o wyłożeniu projektu planu zostało zaprezentowane przez tut. Sąd w innej sprawie, w której przedmiot zaskarżenia również stanowiła uchwała Rady Miejskiej w Strzyżowie z dnia 21 września 1999 r. Nr XII/100/99 (sprawa sygn. akt II SA/Rz 554/24). Biorąc zatem pod uwagę, że interes prawny Skarżącego został naruszony tym, że działki, których jest obecnie właścicielem zostały przeznaczone do zalesienia, a zatem nie ma On pełnej swobody w korzystaniu z nich oraz to, że Rada Miejska w Strzyżowie dopuściła się naruszenia trybu postępowania prowadzonego w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego tj. uchybiła ważnemu uregulowaniu zawartemu w art. 18 ust. 2 pkt 5 u.z.p. w odniesieniu do działek nr [...] i [...], Sąd stwierdził nieważność skarżonej uchwały Rady Miejskiej w Strzyżowie z dnia 21 września 1999 r. Nr XII/100/99 w części dotyczącej tychże działek. Uwzględnienie skargi nastąpiło więc wyłącznie w zakresie wyznaczonym indywidualnym interesem prawnym Skarżącego. Podstawę powyższego stanowił art. 147 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 27 ust. 1 i art. 18 ust. 2 pkt 5 u.z.p. O kosztach postępowania orzeczono z kolei na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. Składa się na nie wpis od skargi w wysokości 300 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika - adwokata w kwocie 480 zł (§ 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r. poz. 1964). Sprawa niniejsza została rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 P.p.s.a., a to wobec wniosku Skarżącego o taki właśnie tryb oraz brak zażądania przez Organ przeprowadzenia rozprawy.