II SA/Rz 1087/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Ewa Wojtyna po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2011r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku K. G. o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2011r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w sprawie z jej skargi na tę decyzję - postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. K. G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2011r. znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2011r. znak: [...], która stwierdzała brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu wielorodzinnych budynków mieszkalnych z garażami podziemnymi, drogami wewnętrznymi, parkingami i sieciami uzbrojenia terenu przy ul. Z. w R. na działkach nr ewid. [...], [...], [...], [...] oraz [...] położonych w obrębie [...]. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania objętej nią decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu może mieć zastosowanie na wniosek skarżącego, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o czym stanowi art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), określanej następnie jako P.p.s.a. Samo bowiem wniesienie skargi, po myśli § 1 powołanego przepisu, nie stanowi przeszkody wykonania objętego skargą aktu. Wstrzymanie wykonania określonego aktu polega na wstrzymaniu skutków prawnych, które on wywołuje, związanych z ustaleniem praw i obowiązków strony postępowania. Należy zatem uznać, że ochronie tymczasowej mogą podlegać wyłącznie te akty, które nadają się do wykonania. Chodzi zatem o takie rozstrzygnięcia, które wywołują materialnoprawne skutki, a zatem takie, które przyznają określonym podmiotom prawa bądź nakładają na nie obowiązki, których realizacja związana jest ze stosownym zachowaniem takiego podmiotu (działaniem, zaniechaniem, znoszeniem określonego działania). Wobec powyższego, zdaniem Sądu, instytucja wstrzymania wykonania nie może znaleźć zastosowania w odniesieniu do zaskarżonego aktu. Jest nim bowiem rozstrzygnięcie utrzymujące w mocy decyzję stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko szczegółowo określonego przedsięwzięcia inwestycyjnego. Akt taki ma charakter deklaratoryjny, stwierdzając określony stan faktyczny i prawny. Tym samym nie może on prowadzić do powstania negatywnych następstw w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, do których nawiązuje art. 61 § 3 P.p.s.a. W takiej zaś sytuacji brak jest podstaw do uwzględnienia niniejszego wniosku. Ubocznie Sąd stwierdza, iż udzielenie ochrony tymczasowej uzależnione jest od przedstawienia okoliczności, które zastosowanie tej instytucji uzasadniają, zaś wniosek skarżącej argumentacji takiej nie zawiera. Powyższe nie miało jednak wpływu na rozstrzygnięcie Sądu, wobec braku przymiotu wykonalności skarżonej decyzji. Z tych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a.