II SA/Rz 1087/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Małgorzata Wolska Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Krystyna Józefczyk /spr./ Protokolant st. sekr. sąd Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 lutego 2012 r. sprawy ze skargi K. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko -skargę oddala- Na podstawie wniosku z dnia 14 stycznia 2011 r. J. B. [...] spółka partnerska, pełnomocnik Przedsiębiorstwa Budowlanego A. Sp. z o.o. zwrócił się do Prezydenta Miasta [...] o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu wielorodzinnych budynków mieszkalnych z garażami podziemnymi, drogami wewnętrznymi, parkingami i sieciami uzbrojenia terenu przy ul. Z. w R. na działkach nr ewid. 227, 229, 230, 231, 232 w obrębie [...]. Postępowanie wszczęte na podstawie wyżej opisanego wniosku zostało zakończone przed Prezydentem Miasta [...] na mocy decyzji z dnia [...] kwietnia 2011 r. Nr [...]. W osnowie tej decyzji stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania opisanego przedsięwzięcia budowlanego na środowisko. Stwierdzenia te uzasadniono w szczególności tym, że zakres i skala inwestycji oraz jej charakter nie spowodują możliwości kumulowania się oddziaływań, które będą miały zasięg lokalny, małoznaczący i odwracalny. W trakcie realizacji inwestycji wykorzystywane będą materiały i surowce w ilościach niezbędnych. Rodzaj i skala przedsięwzięcia sprawiają, że jej oddziaływanie na środowisko będą ograniczone. Nie będzie ona źródłem ponadnormatywnych oddziaływań na środowisko. Przedsięwzięcie będzie realizowane poza wielkopowierzchniowymi formami ochrony przyrody. Wybrany do realizacji wariant jest korzystny z punktu widzenia ochrony środowiska oraz z punktu widzenia technologicznego i ekonomicznego. Odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta [...] wnieśli do Samorządowego Kolegium Odwoławczego B. i M. T., B. i J. K., K. i G. G., R. K., D. K., R. K., E. K., T. P. Według odwołujących się wydane akty nie odpowiadają przepisom art. 6, 9, 10, 77 i 107 K.p.a. Dowodem bezprawia jest lokalizowanie planowanego przedsięwzięcia na terenie górniczym [...]. Ze względu na zakres i skalę inwestycji, a także położenie w terenie górniczym budowa inwestycji poważnie zagraża środowisku naturalnemu. SKO w odniesieniu do odwołania D. K., R. K., E. K., T. P., R. K., odrębnymi decyzjami umorzyło postępowanie odwoławcze, stwierdzając brak przymiotu strony u wyżej wskazanych osób. Natomiast decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. Nr [...], Kolegium utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta [...]. W ocenie składu orzekającego SKO, uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane w odniesieniu do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zajęte przez organ pierwszej instancji stanowisko opiera się na opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia 7 marca 2011 r. znak [...], która to stwierdzała brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania wskazanego przedsięwzięcia na środowisko oraz w oparciu o postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2011 r. znak [...], stwierdzające brak konieczności przeprowadzenia postępowania dotyczącego oddziaływania na środowisko wnioskowanego przedsięwzięcia. Kolegium ustosunkowując się do zarzutów wskazujących na lokalizację planowanej inwestycji w terenie górniczym oceniło te zarzuty za nieuzasadnione. Zauważono, że przy wydawaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach bada się możliwość realizacji inwestycji w zakresie odnoszącym się do zasad ochrony środowiska przed nadmiernym i negatywnym oddziaływaniem inwestycji. Nie dokonuje się szczegółowej analizy kwestii rozpatrywanych na poziomie projektu budowlanego. Skargę na decyzję SKO o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta [...] stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko wniosła do WSA w Rzeszowie K. G. Skarżąca zażądała uchylenia zaskarżonych decyzji, przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz wstrzymanie wykonania decyzji SKO. W uzasadnieniu skargi zwrócono uwagę, że teren, na którym ma być realizowane przedsięwzięcie inwestycyjne położony jest w obszarze łąk i terenów podmokłych. Na tym obszarze znajduję się lęgowiska i skupienie gatunków czajki zwyczajnej i skowronka polnego, które objęte są ochroną gatunkową ścisłą. Realizacja inwestycji doprowadzi do zniszczenia naturalnych lęgowisk i ograniczenia populacji tych gatunków. SKO nie wyjaśniło wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności związanych z ochroną wspomnianych wyżej gatunków ptaków. Na koniec dodano, że postępowanie przed organami toczyło się bez udziału jako strony B. C., właściciela działki nr 233. SKO w odpowiedzi na skargę podniosło, że Prezydent Miasta [...] dokonał właściwego ustalenia stron postępowania, wśród których znalazł się B. L. Organ działając na podstawie art. 49 K.p.a. poinformował strony o wszczęciu postępowania poprzez obwieszczenie. Kolejne pisma były konsekwentnie obwieszczane publicznie. W materiale dowodowym znajduje się karta informacyjna, z której wynika że planowana inwestycja położona jest poza obszarami cennymi przyrodniczo podlegającymi ochronie na mocy ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Planowana inwestycja położona jest w odległości ok. 700 m od obszaru NATURA 2000 [...] nie wpływając negatywnie na występującą tam faunę i florę. To stanowisko potwierdza Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w treści postanowienia z [...] marca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej; jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) - określanej dalej jako P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, iż Sąd z urzędu bierze pod uwagę wszystkie naruszenia prawa, a nie tylko te wymienione w skardze. Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy zaskarżony akt narusza prawo w sposób określony w ostatniej ze wskazanych ustaw. W przypadku zaskarżenia decyzji Sąd zobowiązany jest zgodnie z art. 145 § 1 P.p.s.a. do jej uchylenia - jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy - lub do stwierdzenia nieważności takiej decyzji, jeśli zachodzą przesłanki przewidziane w art. 156 Kpa lub innych przepisach. W rozpatrywanej sprawie Sąd opisanych powyżej wad i uchybień względem w/w decyzji nie stwierdził. Stan faktyczny w sprawie objętej skargą nie budzi wątpliwości. Przedmiotem sądowej kontroli pozostaje legalność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2011 r. Nr [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. Nr [...] stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu wielorodzinnych budynków mieszkalnych z garażami podziemnymi, drogami wewnętrznymi, parkingami i sieciami uzbrojenia terenu przy ul. Z. w R. na działkach nr ewid.: 227, 229, 230, 231, 232 w obrębie [...]. W sprawie nie budzi też zastrzeżeń ustalenie przez orzekające organy, że zamierzona inwestycja stanowi przedsięwzięcie, o jakim mowa w art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), a więc mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Stosownie bowiem do § 3 ust. 1 pkt 56 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397), do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się garaże, parkingi samochodowe lub zespoły parkingów, wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 0,5 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a (tj. objętych formami ochrony przyrody lub w otulinach form ochrony przyrody), który to warunek zamierzona inwestycja spełnia (planowane przedsięwzięcie obejmuje działki o powierzchni łącznej 1,407 ha, przy powierzchni projektowanej zabudowy ok. 0,61 ha, powierzchni planowanego terenu utwardzonego obejmującego drogi wewnętrzne, parkingi, chodniki - 0,46 ha oraz powierzchni użytkowej parkingów i garaży ok. 0,7 ha). Przed zwróceniem się do właściwego organu z wnioskiem o wydanie jednej z decyzji o jakich mowa w art. 72 ust. 1 tej ustawy obligowało to więc inwestora do wcześniejszego wystąpienia do Prezydenta M. [...] z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. W decyzji z dnia [...] kwietnia 2011 r. Prezydent M. [...] stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie występuje potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Rozstrzygnięcie to utrzymane w mocy zaskarżoną decyzją SKO kwestionuje K. G. podnosząc brak wzięcia pod uwagę wszystkich istotnych dla tego okoliczności, w tym związanych ze ścisłą ochroną gatunkową występujących na terenie inwestycji ptaków oraz zagrożenie istniejących na tym obszarze stosunków wodnych, co w jej przekonaniu uzasadnia konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko. Sąd stanowiska tego nie podziela. Stosownie do art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...), przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest wymagane w przypadku przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli taki obowiązek został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie z nim obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przy uwzględnieniu wymogów w nim wymienionym, przy czym art. 64 ust. 1 tej ustawy dodatkowo obliguje ten organ do wcześniejszego zasięgnięcia opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz - w zależności od rodzaju przedsięwzięcia - odpowiednich organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Na organie prowadzącym postępowanie ciąży zatem obowiązek ustalenia, czy w sprawie zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przy uwzględnieniu stanowiska organów opiniujących. W sprawie objętej skargą organ I instancji prawidłowo zwrócił się na podstawie art. 64 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...) do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego o wyrażenie opinii w przedmiocie stwierdzenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko oraz - w przypadku zajęcia stanowiska opowiadającego się za potrzebą przeprowadzenia takiej oceny - o określenie zakresu raportu o oddziaływaniu na środowisko. PPIS swoje stanowisko przedstawił w opinii z dnia 7 marca 2011 r., zaś RDOŚ w postanowieniu z dnia [...] marca 2011 r.; w obu przypadkach sprowadzało się ono do uznania braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. W konsekwencji zadaniem organu było dokonanie w trybie art. 63 ust. 1 i 2 ustawy własnej oceny co do obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, co nastąpiło postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r. Nr [...] stwierdzającym brak potrzeby przeprowadzenia takiej oceny. W myśl art. 84 powoływanej ustawy, w przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (ust. 1), przy czym charakterystyka przedsięwzięcia o jakiej mowa w jej art. 63 ust. 1 pkt 1 stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (ust. 2), co pozwala na dokonanie oceny prawidłowości rozstrzygnięcia w tym przedmiocie. Zgodnie z treścią wskazanego powyżej art. 63 ust. 1 ustawy, organ oceniając potrzebę nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, musi uwzględniać: rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia obejmującą m.in. skalę przedsięwzięcia i wielkość zajmowanego terenu, powiązania z innymi przedsięwzięciami na obszarze na który to przedsięwzięcie będzie oddziaływać, wykorzystywania zasobów naturalnych, emisji i występowania innych uciążliwości, ryzyko wystąpienia poważnej awarii (pkt 1); usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (pkt 2); rodzaj i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do uwarunkowań wymienionych w pkt 1 i 2, wynikających m.in. z zasięgu oddziaływania, transgranicznego charakteru oddziaływania na poszczególne elementy przyrodnicze, wielkości i złożoności oddziaływania, czasu jego trwania i odwracalności oddziaływania (pkt 3). Jak wskazuje analiza zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, wymogi te zostały w przedmiotowej sprawie spełnione, a orzekające w sprawie organy prawidłowo oceniły, że w przedmiotowej sprawie brak jest konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania zamierzonej inwestycji na środowisko, co zostało przez nie w sposób prawidłowy i wyczerpujący wyjaśnione. Skala planowanego przedsięwzięcia i jego usytuowanie nie spowoduje negatywnego oddziaływania na środowisko naturalne. Oddziaływanie to będzie miało zasięg lokalny, małoznaczący (z niewielkim jego nasileniem na czas prowadzenia inwestycji) i w większości odwracalny, bez ryzyka oddziaływań transgranicznych i wystąpienia poważnych awarii, a ze względu na przewidywany brak ponadnormatywnych oddziaływań na środowisko w zakresie emisji zanieczyszczeń oraz hałasu nie spowoduje też zwiększonego niekorzystnego oddziaływania na zdrowie i życie ludzi. Przedsięwzięcie będzie przy tym realizowane poza wielkopowierzniowymi formami ochrony przyrody o których mowa w art. 6 ust. 1 ustawy ochronie przyrody, w tym poza granicami obszarów Europejskiej Sieci Ekologicznej Natura 2000 (najbliżej położony jej obszar znajduje się w odległości ok. 0,7 km), poza strefami ochronnymi ujęć wód i obszarów ochronnych zbiorników wód śródlądowych. Sąd rozpatrujący przedmiotową sprawę podziela w całości tą ocenę, tym bardziej, że jest ona logiczna i spójna z opiniami wyrażonymi w toku postępowania przez RDOŚ i PPIS. Opinie te w żadnym stopniu nie uprawdopodobniają wystąpienia na obszarze zamierzonej inwestycji i bezpośrednio z nim sąsiadującym jakichkolwiek sygnalizowanych w skardze zagrożeń dla fauny i flory oraz zmiany stosunków wodnych. W tym zakresie uwzględnienie zarzutów skarżącej co do rzekomego zagrożenia jakie stwarza planowana inwestycja dla obszarów siedliskowych i lęgowych występujących na terenie inwestycji objętych ochroną ptaków pośrednio prowadziłaby do nieuprawnionego rozszerzania już ustanowionych obszarów ochronnych, w tym znajdującego się w odległości kilkuset metrów obszaru Natura 2000. Brak jest też podstaw, aby zakwestionować podnoszoną przez K. G. prawidłowość postępowania przed organem I instancji, w tym naruszenia przepisów art. 7, 77, 78 i 80 Kpa poprzez przedwczesne wydanie rozstrzygnięcia, bez zebrania całego dostępnego materiału dowodowego i jego właściwej oceny mającej skutkować wg skarżącej stwierdzeniem potrzeby przeprowadzenia oceny planowanego przedsięwzięcia na środowisko. W ocenie Sądu skala i charakter zamierzonej inwestycji oraz wykazane w toku postępowania uwarunkowania środowiskowo - sanitarne nakazują uznać to postępowanie za przeprowadzone zgodnie z normującymi go przepisami, z uwzględnieniem wszystkich niezbędnych dla podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia czynności, w tym wyczerpującego zebrania materiału dowodowego. Wskazać przy tym dodatkowo należy, iż dla obszaru planowanej inwestycji nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, na podstawie którego można by wywodzić zakaz lokalizacji na terenie wskazanym we wniosku i wydanych decyzjach inwestycji o charakterze mieszkaniowym. Zdaniem Sądu niezasadny jest także podniesiony w skardze zarzut odnoszący się do braku zapewnienia udziału w postępowaniu przed organami administracji li II instancji B. Ch., jako właścicielowi działki nr 233. Wbrew zarzutom skargi, że "na zwrotnych poświadczeniach odbioru pism o wszczęciu i zakończeniu postępowania w I i II instancji nie figuruje jego podpis", Sąd nie dopatrzył się naruszenia zasady jego czynnego udziału w postępowaniu. Z uwagi bowiem na liczbę stron postępowania w sprawie, na podstawie art. 49 Kpa w związku z art. 74 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...) były one zawiadamiane o wydawanych decyzjach i innych czynnościach organów administracji poprzez obwieszczenia w miejscach publicznych (ubocznie zwrócenia uwagi wymaga, że B. C. nie wnosił odwołania od decyzji organu I instancji). Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego ani nie jest obciążona naruszeniami przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tego względu Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.