II SA/Rz 1088/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SNSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu w dniu 27 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach - postanawia - zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne. W dniu 21 sierpnia 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga Spółki A Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...], którą utrzymano w mocy własną decyzję z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] o odmowie zmiany zezwolenia z dnia [...] października 2008 r. znak: [...] na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych poprzez zmianę lokalizacji wskazanego punktu gier. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Możliwość, jaką stwarza ten przepis nakłada na Sąd obowiązek ustalenia, czy w konkretnej sprawie zachodzą szczególne okoliczności uzasadniające celowość wydania takiego orzeczenia. Sąd w każdym przypadku musi zatem rozważyć, czy zachodzą przesłanki uzasadniające zawieszenie, tj. czy orzeczenie które zapadnie w odrębnym postępowaniu może stanowić podstawę rozstrzygnięcia zawieszonego postępowania. W niniejszej sprawie Sąd z urzędu powziął informację, że postanowieniem z dnia 15 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 686/13 Naczelny Sąd Administracyjny przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu następujące pytanie prawne: "czy art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm., zwanej dalej u.g.h.) są zgodne: a) z art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, b) z art. 20 i 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej?" NSA w przedstawionym pytaniu zwrócił się do Trybunału o zajęcie stanowiska, co do konstytucyjności przepisów ustawy o grach hazardowych, wprowadzonych z naruszeniem obowiązku notyfikacji wynikającego z przepisów Dyrektywy. Odpowiedź na to pytanie ma znacznie dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, gdyż NSA zajął stanowisko w cytowanym orzeczeniu, że brak stwierdzenia niekonstytucyjności przepisów u.g.h. z powodu "deliktu ustawodawczego" nie będzie powodował skutku w postaci prawa do odmowy zastosowania przez organy i sądy przepisów u.g.h. W związku z powyższym Sąd z urzędu postanowił zawiesić postępowanie sądowe do czasu zakończenia sprawy zawisłej przed Trybunałem Konstytucyjnym oznaczonej sygn. P 4/14, w związku z w/w pytaniem prawnym przedstawionym Trybunałowi przez NSA. Z tych względów, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.