II SA/Rz 1090/11

z dnia 11 stycznia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Zbigniew Czarnik po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2012 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi I.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 13 września 2011 r., nr [....] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania skarżonej decyzji. W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [..] z dnia 13 września 2011 r., nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia 2 sierpnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie I.J. zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Wniosek nie zawierał odrębnego uzasadnienia, a w skardze podniesiono zarzuty przeciwko zaskarżonej decyzji odnoszące się do naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Zasadniczo wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie jednak z art. 61 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Rozpoznanie zgłoszonego wniosku następuje bez badania zasadności skargi. Ogranicza się do oceny, czy w świetle materiału aktowego oraz uzasadnienia wniosku istnieje niebezpieczeństwo (prawdopodobieństwo) nastąpienia skutków określonych w przepisie art. 61 §3 p.p.s.a. Sąd administracyjny zasadniczo nie prowadzi bowiem postępowania dowodowego, lecz orzeka na podstawie akt i w granicach danej sprawy. Na tej podstawie dokonuje oceny, czy w świetle uzasadnienia wniosku i charakteru aktu lub czynności spełnione zostały przesłanki do udzielenia ochrony tymczasowej na czas trwania postępowania w danej instancji. Z tego powodu na wnioskodawcy ciąży obowiązek dbałości o własne interesy przez uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za zasadnością zgłoszonego żądania. Powinien zatem wykazać możliwość wystąpienia (konkretnych) trudnych do odwrócenia skutków, wymagających dużych nakładów sił i środków dla przywrócenia poprzedniego stanu rzeczywistości lub stanu niebezpieczeństwa nastąpienia szkody oraz jej rozmiarów, które muszą być znaczne, a więc większe niż zwykłe konsekwencje wykonania aktu. Jedynie w przypadkach oczywistych, kiedy wystąpienie przesłanek z art. 61 §3 p.p.s.a. można stwierdzić także bez ich uprawdopodobnienia przez wnioskodawcę, Sąd może taki nieuzasadniony należycie wniosek uwzględnić. Ponadto przedmiotem wniosku powinna być decyzja podlegająca z uwagi na swoją treść wykonaniu, tj. nadająca się do wykonania albo wymagająca wykonania - dobrowolnego lub przymusowego, i przez to powodująca stan rzeczywistości zgodny z jej treścią. Mając na względzie powyższe Sąd stwierdza, że decyzja o skierowaniu na badania lekarskie nie spełnia wymogów powołanego przepisu. Nie nadaje się ona bowiem do wykonania. Osoba obowiązana powinna wykonać obowiązek z niej wynikający, jednak obowiązujące przepisy nie przewidują możliwości jego wyegzekwowania. Innymi słowy, nie można osoby skierowanej na takie badania poddać mu przymusowo. Jeżeli obowiązek ten nie zostanie wykonany spowodować to może ewentualne postępowanie następcze związane ze skutkami nie poddania się badaniu lekarskiemu w trybie art. 122 ust. 1 pkt 4 i pkt 5 Prawa o ruchu drogowym, które to przepisy stanowiły podstawę wydanej decyzji przez Starostę Powiatu [...]. Samo skierowanie nie zostało obwarowane sankcją przymusowego wykonania, choć zaniechanie spełnienia takiego obowiązku może spowodować uruchomienie odrębnego postępowania. Przez to nie nabywa ono jednak przymiotu wykonalności, ponieważ będzie to wyłącznie następstwo dobrowolnego zaniechania poddania się badaniu (por. R.Sawuła, Wstrzymanie wykonania rozstrzygnięć wydanych w postępowaniu administracyjnym, Przemyśl-Rzeszów 2008 r., s. 53). Niezależnie od powyższego Sąd zwraca uwagę, że rozpoznawany wniosek nie zawierał jakiegokolwiek uzasadnienia, a Sąd nie ustalił na podstawie akt sprawy, jakie negatywne skutki mogą wyniknąć dla wnioskodawcy z tytułu poddania się przedmiotowemu badaniu lekarskiemu. Zatem i z tej przyczyny uwzględnienie wniosku nie byłoby możliwe. Wobec powyższego, na podstawie art. 61 §3 i §5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.