II SA/Rz 1099/15

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Agata Kosowska-Dudzik po rozpoznaniu w dniu 14 września 2015 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku K. K. i J. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie z ich skargi na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania - postanawia - przyznać wnioskodawcom prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. K. K. i J. P., wezwani do uiszczenia kwot po 100 zł tytułem wpisów od wspólnej skargi na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania, złożyli wnioski o zwolnienie od kosztów sądowych. Dołączyli do nich decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. o przyznaniu K. K. zasiłku celowego w postaci świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności jednorazowo w kwocie 150 zł. Wskazali, że mieszkają razem w domu o pow. 90 m.kw. K. K. jest właścicielką nieruchomości rolnej o pow. 8,41 ha, natomiast majątek J. P. to niezabudowana nieruchomość o pow. 2,83 ha. Źródło dochodu wymienionych to renty w kwotach: 150 zł i 530 zł. Rozpoznając wniosek zważono, co następuje: Na wstępie należy zaznaczyć, że przy rozpatrywaniu żądania K. K. i J. P. skorzystano z danych dotyczących ich sytuacji ekonomicznej zawartych w aktach innych spraw sądowych z udziałem wymienionych, gdzie także składali oni wnioski o przyznanie prawa pomocy (II SA/Rz 1661/14, II SA/Rz 749/15). Wynika z nich, że wnioskodawcy prowadzą wspólne gospodarstwo rolne. Nie przynosi ono jednak dochodu (z uwagi na wiek i zły stan zdrowia skarżących), a służy jako źródło wyżywienia w określonym zakresie. Wymienieni uzyskują dopłaty do gruntów rolnych, które przeznaczają na prowadzenie gospodarstwa rolnego. Często nie mają dostatecznych środków na zakup wszystkich lekarstw, dlatego też korzystają wówczas z pomocy członków swoich rodzin oraz ze wsparcia pomocy społecznej. Ponadto, z uwagi na skierowanie skarżonego postanowienia organu zarówno do skarżącej, jak i skarżącego, jak też okoliczność, że prowadzą oni wspólne gospodarstwo domowe rozpoznano łącznie złożone przez nich odrębne wnioski o przyznanie prawa pomocy K. K. i J. P. ubiegają się o zwolnienie od kosztów sądowych. Ich aktualna wysokość w sprawie to 200 zł tytułem wpisu od złożonej przez nich skargi, a na dalszym etapie postępowania mogą się pojawić kolejne koszty sądowe. Wymienieni prowadzą wprawdzie gospodarstwo rolne, ale nie przynosi im ono dochodu, lecz tylko stanowi źródło wyżywienia w pewnym zakresie. Ponadto, wnioskodawcy pozostają w leczeniu, co wiąże się z wydatkami na lekarstwa. Jak wynika z wniosków, składający je korzystają ze wsparcia pomocy społecznej; ostatnio K. K. uzyskała jednorazowy zasiłek celowy z przeznaczeniem na zakup posiłku lub żywności. Pomoc uzyskiwana jest także od członków rodziny wnioskodawców. Wobec powyższych okoliczności, zasadnym jest udzielenie stronom wsparcia, o które się ubiegają. Poniesienie przez nich kosztów sądowych w niniejszej sprawie, biorąc pod uwagę ich obecną wysokość (200 zł), skutkowałoby z pewnością uszczerbkiem w koniecznym utrzymaniu wymienionych. Uwzględniono równocześnie, że w innej sprawie przed tut. Sądem, w której skargę wniosła K. K. ciąży na niej obowiązek uiszczenia wpisu w kwocie 500 zł (sprawa oznaczona sygn. II SA/Rz 1076/15). Przedstawiona wyżej sytuacja kwalifikuje K. K. i J. P. do uzyskania prawa pomocy w żądanym wymiarze. Powyższe wynika z brzmienia art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a.". Stanowi on, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. K. K. i J. P. wykazali, że samodzielne pokrycie przez nich kosztów sądowych w sprawie zainicjowanej ich skargą łączyłoby się niewątpliwie z zagrożeniem dla ich egzystencji. Z wymienionych względów orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.