II SA/Rz 1102/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Magdalena Józefczyk /spr./ Sędziowie NSA Małgorzata Wolska WSA Joanna Zdrzałka Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 marca 2014 r. sprawy ze skargi Z. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji we wznowionym postępowaniu o pozwoleniu na budowę -skargę oddala- Przedmiotem skargi Z.G. jest decyzja Wojewody z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...], którą we wznowionym postępowaniu uchylił decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] o odmowie uchylenia decyzji własnej z dnia [...] stycznia 2011 r. Nr [...] znak: [...] o udzieleniu pozwolenia na rozbudowę i przebudowę budynku handlowo – usługowego wraz z wewnętrznymi instalacjami elektryczną, gazowa wod.- kan., c. o., odgromową, przebudową kabla nN na działce nr 344 obr. [...] w D. ul. [...] , a następnie uchylił decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. Nr [...] znak: [...] o udzieleniu pozwolenia na rozbudowę i przebudowę ww. budynku handlowo usługowego w całości oraz odmówił Z. G. zam. [...] D. ul. [...] zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę i przebudowę budynku handlowo – usługowego wraz z wewnętrznymi instalacjami elektryczną, gazowa wod.- kan., c. o., odgromową, przebudową kabla nN na działce nr 344 obr. [...] w D. przy ul. [...] Z akt administracyjnych sprawy wynika, że analizowana sprawa była już przedmiotem rozpoznania przed organami administracji publicznej. Wojewoda decyzją z dnia [...] października 2012r. znak [...] uchylił decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...] maja 2012r. znak [...] odmawiającą uchylenia decyzji własnej Nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. znak [...] o pozwoleniu na rozbudowę i przebudowę budynku handlowo- usługowego wraz z wewnętrznymi instalacjami elektryczną, gazową, wod.-kan., c.o., odgromową, przebudową kabla elektroenergetycznego nN na działce nr ew. 344 obręb [...] położonej w D. przy ul. [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Decyzją tą Wojewoda uchylił również postanowienie o wznowieniu przedmiotowego postępowania z dnia [...] marca 2012r. znak: [...], bowiem wydane w dniu [...] września 2011r. postanowienie Starosty Powiatu [...] znak [...] o wznowieniu postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty Powiatu [...] z dnia [...] stycznia 2011r. znak [...] funkcjonowało w obrocie prawnym. Po ponownym rozpatrzeniu przedmiotowej sprawy Starosta Powiatu [....] decyzją z dnia [...] maja 2013r. znak [...], powołując się na art. 151 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) dalej zwana w skrócie k.p.a. odmówił uchylenia decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2011r. znak: [...] udzielającej pozwolenia na rozbudowę i przebudowę wyżej opisanego budynku handlowo – usługowego. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że postępowanie zostało wszczęte na wniosek Państwa B. z dnia [...] czerwca 2011 r., przy czym strony postępowania zostały ustalone prawidłowo i dlatego podczas rozpatrywania sprawy pozwolenia na rozbudowę i przebudowę budynku handlowo-usługowego zakończonej wydaniem decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 2011r. znak [...] nie doszło do naruszenia prawa procesowego (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). Oddziaływanie inwestycji nie wykracza poza działkę nr 344, której właścicielem są Z.G. i A.G., brak jest więc oddziaływania projektowanej inwestycji na działkę nr ew. 345/4, będącą własnością B. i Z.B., graniczącą bezpośrednio z działką nr ew. 344. Pomimo, że nie jest zachowana odległość normatywna 8,0 m między budynkami na sąsiednich działkach (jest odpowiednio 6,6 m i 7,7 m), to zastosowanie ściany oddzielenia przeciwpożarowego w budynku projektowanym i przebudowywanym od istniejącego budynku położonego na sąsiedniej działce pozwala na dowolne przybliżenie projektowanego i przebudowywanego budynku do budynku istniejącego na sąsiedniej działce. Organ I instancji wyjaśnił, że odległości projektowanego budynku od granicy działki nr ew. 345/4 są zgodne z ww. warunkami technicznymi (3,0 m ściana bez otworów okiennych i drzwiowych i 4,10 m ściana z otworami okiennymi i drzwiowymi), konstrukcja ścian zewnętrznych w istniejącym i projektowanym budynku spełnia wymagania dla ściany oddzielenia przeciwpożarowego o odporności ogniowej REI 120. Podnoszone przez Państwa B. zarzuty, że nie jest uwzględniony ich interes poprzez zagrożenie pożarowe projektowanego obiektu są całkowicie bezpodstawne. B. i Z.B. w odwołaniu od decyzji Starosta Powiatu [...] decyzją z dnia [...] maja 2013r. wnosząc o jej uchylenie wyjaśnili, że należąca do nich działka o nr ewid. 345/4 w D. znajduje się bezwzględnie w strefie oddziaływania obiektu Pana G., ze względu na brak ściany oddzielenia przeciwpożarowego, co stanowi dla nich zagrożenie ze strony tego obiektu. Skarżący zażądali, aby wykonany obiekt został doprowadzony do stanu zgodnego z przepisami budowlanymi, w tym warunkami technicznymi oraz stwierdzili, że decyzja Starosty [...] nie potwierdza stanu faktycznego dotyczącego zrealizowanego obiektu budowlanego. Zwrócili się o wyjaśnienie, z jakich materiałów wykonana jest ściana oddzielenia przeciwpożarowego, a z jakich miała być wykonana, zgodnie z projektem, podnosząc, co powinno jednoznacznie wynikać z projektu budowlanego i decyzji. Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia Wojewoda działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2, art. 151 § 1 pkt k.p.a. oraz art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243 poz. 1623 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, uchylił decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...] maja 2013r. znak [...] w całości i jednocześnie postanowił: uchylić decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...] stycznia 2011r. Nr [...] znak [...] udzielającą pozwolenia na rozbudowę i przebudowę ww. budynku handlowo - usługowego w całości (pkt 1) i odmówił Z. G. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę i przebudowę budynku handlowo-usługowego wraz z wewnętrznymi instalacjami elektryczną, gazową, wod.-kan., c.o., odgromową, przebudową kabla elektroenergetycznego nN na działce nr ew. 344 obręb [...] położonej w D. przy ul. [...] (pkt 2). Na wstępie organ wyjaśnił istotę i zasady rządzące nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego, jakim jest wznowienie postępowania administracyjnego i stwierdził, że podanie o wznowienie z dnia 1 czerwca 2011r. zostało wniesione w terminie określonym w art. 148 § 1 k.p.a., mając na uwadze oświadczenie B.i Z.B., że o decyzji dowiedzieli się w tym samym dniu, tj. w dniu rozpoczęcia prac ziemnych przy inwestycji. Organ odwoławczy nie podzielił poglądu zawartego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym wnioskodawcom nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na rozbudowę i przebudowę spornego budynku. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć, zgodnie z przepisem art. 3 pkt 20 ustawy, teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. W każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Stanowisko organu I instancji w zakresie przyjęcia braku oddziaływania spornej inwestycji na działkę odwołujących się nie jest prawidłowe, bowiem wobec braku zachowania podstawowej odległości (wymaganej przepisami § 271 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75 poz. 690 z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem", winna być poddana analizie kwestia ewentualnych ograniczeń wynikających z tego tytułu dla działki nr 345/4, a zatem B. i Z.B. powinni być uznani za stronę postępowania w sprawie wydania pozwolenia na rozbudowę i przebudowę spornego budynku. Działka nr 345/4 znajduje się w obszarze oddziaływania również z uwagi na wymogi zawarte w § 13 ust. 1 ww. rozporządzenia dotyczące naturalnego oświetlenia pomieszczeń na pobyt ludzi, gdyż wysokość budynku od strony działki nr 345/4 wynosi 4,77 m, przy odległości 3,0 m od granicy tej działki. Stan faktyczny przedmiotowej sprawy mieści się w dyspozycji normy prawnej określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., bowiem B. i Z.B. jako właściciele nieruchomości nr 345/4, będąc stroną postępowania w powyższej sprawie nie brali udziału w tym postępowaniu. W związku z powyższym organ prowadzący postępowanie w trybie wznowienia miał obowiązek uchylenia dotychczasowej decyzji i wydania decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy zgodnie z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., bądź podjęcia decyzji na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. W obydwu przypadkach ponownie należało dokonać oceny dokumentów przedłożonych do wniosku z dnia [...] stycznia 2011r. o wydanie pozwolenia na budowę zgodnie z wymogami zawartymi w art. 35 ust. 1 ustawy. Dokonując weryfikacji złożonych dokumentów w zakresie przewidzianym w art. 35 ust. 1 ustawy organ II instancji stwierdził, że projekt zagospodarowania działki jest niezgodny z przepisami techniczno-budowlanymi zawartymi w rozporządzeniu i narusza § 271 ust. 10 i § 232 ww. rozporządzenia z 2002 r. w zakresie zachowania wymogów przeciwpożarowych, co uniemożliwia wydanie pozwolenia na budowę dla planowanej inwestycji. Powyższa okoliczność przesądziła o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Organ wyjaśnił, że z projektu zagospodarowania działki ściana istniejącego na działce nr 344 budynku handlowo-usługowego objętego projektem przebudowy zlokalizowana jest w odległości 6,60 m od ściany istniejącego na sąsiedniej działce nr 345/4 budynku handlowo - mieszkalnego, natomiast ściana projektowanej rozbudowy ww. budynku handlowo- usługowego usytuowanego na działce nr 344 znajduje się w odległości 7,70 m od ściany budynku handlowo-mieszkalnego usytuowanego na sąsiedniej działce nr 345/4. A zatem nie została zachowana podstawowa odległość pomiędzy ścianami ww. budynków zaliczonych do kategorii ZL (8 m) określona w cytowanym wyżej § 271 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z analizy części rysunkowej projektu budowlanego wynika ponadto, że w ścianie zewnętrznej istniejącego na działce nr 344 budynku handlowego objętego projektowaną przebudową od strony sąsiedniej działki nr 345/4 znajduje się otwór drzwiowy o wym. 90 x 205 cm, natomiast w ścianie zewnętrznej projektowanej rozbudowy ww. budynku handlowego od strony działki nr 345/5 zaprojektowano otwór drzwiowy o wym. 180 x 205 cm oraz otwór okienny o wym. 90 x 270 cm. Skoro pomiędzy budynkami posiadającymi otwory nie ma wymaganej odległości 8 m, zarówno ściana budynku podlegającego przebudowie, jak i ściana rozbudowy winny odpowiadać wymogom ścian oddzielenia przeciwpożarowego w myśl § 271 ust. 10 i § 232 warunków technicznych, a w projekcie budowlanym winny znajdować się jednoznaczne zapisy w tym względzie. Z zatwierdzonego projektu budowlanego wynika tymczasem, że wymogi ściany przeciwpożarowej spełnia jedynie niewielki fragment ściany projektowanej rozbudowy (odcinek ściany znajdujący się w odległości 6,60 m od istniejącego na działce nr 345/4 budynku). Brak zgodnych z przepisami rozwiązań w projekcie budowlanym potwierdza znajdująca się w aktach sprawy opinia w zakresie ochrony przeciwpożarowej sporządzona w dniu [...] maja 2012r. przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych T.F., wskazująca na konieczność wymiany drzwi w budynku przebudowywanym, obowiązek zastosowania w budynku nowoprojektowany (rozbudowie) drzwi zewnętrznych przeciwpożarowych o klasie odporności ogniowej El30. Zatwierdzony decyzją Starosty Powiatu [...] z dnia [...] stycznia 2011r. projekt budowlany zawiera również inne nieprawidłowości będące także przedmiotem zarzutów Państwa B. I tak wbrew zapisowi zawartemu w pkt III ust. 2b decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2009r. znak [...] o warunkach zabudowy stanowiącemu, iż niezbędne stanowiska załadunku towaru - tylko z własnej działki, w projekcie budowlanym zamierzonej inwestycji takich miejsc załadunku towaru na terenie działki nr 344 nie zaplanowano. Za uchybienie uznać należy również brak odniesienia się w projekcie budowlanym do sprawy możliwości przyłączenia przedmiotowej inwestycji do sieci kanalizacji deszczowej. W projekcie budowlanym zamierzonej inwestycji nie wykazano, iż brak jest możliwości przyłączenia projektowanej inwestycji do sieci kanalizacji deszczowej przebiegającej w sąsiedztwie działki nr 344 (kanalizacja deszczowa kdDSOO zlokalizowana w ul. [...]), co w ocenie organu II instancji jest nieprawidłowe. Ustosunkowując się do zawartej w odwołaniu Państwa B. prośby organ wyjaśnił, że kwestie z jakich materiałów i jakiej grubości jest wykonana ściana oddzielenia przeciwpożarowego. Podał jednocześnie, że z uwagi na zaprojektowane w nich otwory okienne i drzwiowe, nie spełniają one wymogów ścian oddzielenia przeciwpożarowego. Organ II instancji wyjaśnił, że Starosta Powiatu [...] wydał w dniu [...] stycznia 2013r. postanowienie znak [...] o wznowieniu postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty Powiatu [...], które było kolejnym postanowieniem w tej samej sprawie, bowiem w obrocie prawnym funkcjonowało postanowienie Starosty Powiatu [...] z dnia [...] września 2011r. znak [...] niemniej jednak okoliczność ta nie miała wpływu na podjęte przez organ odwoławczy rozstrzygnięcie. Z.G. reprezentowany przez radcę prawnego B.M. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] sierpnia 2013 r., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa według norm przypisanych oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozstrzygnięcia wyrokiem Sądu Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 77 k.p.a. oraz błędną interpretację definicji zawartej w uregulowaniach art. 3 pkt 20 ustawy. Wskazał, że dokonując analizy obszaru oddziaływania organy I i II instancji na podstawie tego samego materiału dowodowego doszły do dwóch oddzielnych i odmiennych twierdzeń w zakresie definicji obszaru oddziaływania obiektu. Stanowisko reprezentowane przez Wojewodę w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie znajduje uzasadnienia zarówno w przepisach prawa jak i orzecznictwie. W każdym przypadku do organów administracji architektoniczno –budowlanej należy zakreślenie tego obszaru i wskazanie stron tego postępowania. Właściciele, użytkownicy wieczyści i zarządcy nieruchomości sąsiadujących z projektowaną budową, aby uzyskać status strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, muszą wskazać konkretny przepis, przewidujący w konkretnej sytuacji ograniczenie w swobodnym korzystaniu z ich nieruchomości, wprowadzone ze względu na powstanie w sąsiedztwie określonego obiektu budowlanego. B. i Z.B. nie wskazali na czym w tej konkretnej sytuacji ma polegać ograniczenie w korzystaniu z ich nieruchomości spowodowane rozbudową i przebudową sąsiadującego obiektu w którym prowadzona jest działalność handlowa, nie powodująca żadnej uciążliwości (salon meblowy, apteka) Zrealizowany zgodnie z pozwoleniem na budowę z dnia [...] stycznia 2011r., znak: [...] obiekt został odebrany do użytkowania, decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2012 r., znak: [...]. Powyższa decyzja wskazuje że obiekt zrealizowano zgodnie z zatwierdzoną dokumentacją projektową. Tym samym wszelkie zarzuty o niezgodności wykonania przedmiotowego budynku z zatwierdzona dokumentacja są bezprzedmiotowe. Odnosząc się do materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy skarżący wskazał, że prawną formą wyznaczenia (kształtowania) przez organ administracji publicznej granic postępowania dowodowego, jest postanowienie administracyjne. Zasada ta wynika z treści art. 77 § 2 k.p.a., w którym mowa o "postanowieniu dotyczącym przeprowadzenia dowodu". Postanowienie takie nigdy nie zostało wydane. Tym samym skarżący nigdy nie powziął wiadomości czy znajdująca się w aktach sprawy opinia w zakresie ochrony przeciwpożarowej z dnia [...] maja 2012 r., sporządzona przez T.F. została uznana za dowód w sprawie czy też jest to dokument prywatny. Podnieść należy również najważniejszy argument to jest według oceny Skarżącego brak wiarygodności, co do rzeczoznawcy który ten dokument sporządził, gdyż ten sam rzeczoznawca uzgadniał w zakresie ochrony przeciwpożarowej dokumentację budowlaną zatwierdzoną pozwoleniem na budowę i w stosunku do tej samej dokumentacji, a przede wszystkim do obiektu zrealizowanego na jej podstawie i zgodnie z tą dokumentacją, co potwierdza pozwolenie na użytkowanie obiektu. Żaden z organów nie poinformował strony skarżącej, że przedmiotowa dokumentacja o charakterze prywatnym stanowi dowód z dokumentu. Nie jest również brana pod uwagę sprzeczność stanowisk tego samego rzeczoznawcy, co wymagało dla oceny tych stanowisk specjalistycznej wiedzy i powołanie biegłego, a oparł się na budzącym daleko idące wątpliwości dokumencie prywatnym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), dalej p.p.s.a., z którego wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W myśl art. 151 P.p.s.a Sąd oddala skargę w razie jej nieuwzględnienia. Stan faktyczny sprawy ustalony w postępowaniu administracyjnym odpowiada wymogom wynikającym z przepisów prawa. Sąd uznaje, że tak ustalony stan faktyczny może być podstawą faktyczną wyrokowania. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie w kontekście kryteriów oceny legalności zaskarżonej decyzji przewidzianych w art. 145 p.p.s.a. W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga istota instytucji wznowienia postępowania administracyjnego, która jako szczególny rodzaj procedury umożliwiającej, w przypadkach prawem przewidzianych (art. 145 § 1 i 145a § 1 k.p.a.) wzruszenie ostatecznych, indywidualnych aktów z zakresu administracji publicznej składa się z dwóch etapów. W pierwszym organ właściwy w sprawie wznowienia postępowania bada przesłanki formalne niezbędne do uruchomienia nadzwyczajnego trybu weryfikacji ostatecznych rozstrzygnięć administracyjnych - co w przypadku wznowienia postępowania na żądanie strony - oznacza badanie, czy inicjatywa w sprawie wznowienia pochodzi od osoby mającej czynną legitymację procesową, czy wniosek złożono z zachowaniem terminów określonych w art. 148 i art. 145a § 2 k.p.a., a także czy wskazano przyczynę wznowienia postępowania z katalogu ujętego w art. 145 § 1 i art. 145a § 1 k.p.a. Jeżeli wstępne postępowanie wyjaśniające wykaże, że żądanie wznowienia pochodzi bezspornie (w sposób niebudzący wątpliwości) od osoby niemającej (niemogącej mieć) przymiotu strony w danym postępowaniu albo, że wniosek został złożony po upływie ustawowych terminów, albo wnioskodawca - mimo stosownego wezwania przez organ administracji - nie podał ustawowej przyczyny wznowienia postępowania, właściwy organ wydaje postanowienie odmawiające wznowienia postępowania administracyjnego (art. 149 § 3 k.p.a.). Gdy nie zaistnieje żadna z wymienionych okoliczności, organ ten wznawia postępowanie administracyjne w drodze postanowienia (art. 149 § 1 k.p.a.), które stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania, co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). W drugim etapie postępowania organ właściwy w sprawie wznowienia postępowania przechodzi do badania przyczyn wznowienia, a po przeprowadzeniu postępowania w tym zakresie podejmuje jedno z rozstrzygnięć przewidzianych w art. 151 § 1 k.p.a. - odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a k.p.a., albo uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a k.p.a. i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Z przywołanych norm wynika, że w pierwszym etapie organ właściwy w sprawie wznowienia postępowania nie analizuje przyczyn wznowienia, gdyż jego kompetencje w tej fazie proceduralnej sprowadzają się jedynie do ustalenia, czy wnioskodawca wskazał przynajmniej jedną z ustawowych przyczyn uruchomienia nadzwyczajnego trybu weryfikacji ostatecznych rozstrzygnięć administracyjnych. Powinność zbadania przyczyn wznowienia aktualizuje się dopiero w drugim etapie postępowania, a więc po wydaniu postanowienia wznawiającego postępowanie, które stanowi podstawę do przeprowadzania postępowania zarówno co do przyczyn wznowienia, jak i co do rozstrzygnięcia sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). Podkreślenia wymaga, że w rozpatrywanej sprawie podstawę wniosku o wznowienie postępowania stanowiła przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu, w sprawie zakończonej decyzją wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Stwierdzenie zatem, czy tego rodzaju przesłanka w danym przypadku istotnie wystąpiła, czy też nie zachodziła, polegać musi między innymi na zbadaniu, czy osoba, która nie brała udziału w objętym wnioskiem postępowaniu, winna mieć w nim status strony. Oznacza to, że kwestia, czy wnioskodawca legitymuje się przymiotem strony stanowi już etap merytorycznej oceny wniosku o wznowienie postępowania. Postępowanie wznowieniowe w niniejszej sprawie zostało uruchomione wnioskiem B. i Z.B. z dnia [...] czerwca 2010 r., doprecyzowanym w piśmie z dnia [...] czerwca 2010 r. Wnioskodawcy w uzasadnieniu podali, że obiekt stanowiący własność Z.G. zlokalizowany jest na nieruchomości graniczącej z ich działką i dlatego oddziałuje na ich otoczenie i z tej przyczyny winni być stroną i brać czynny udział w postępowaniu, a tego uniemożliwił im Starosta [...] Wojewoda w zaskarżonej decyzji prawidłowo przyjął, że podanie o wznowienie postępowa zostało wniesione z zachowaniem jednomiesięcznego terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. właściwego dla przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., liczonego od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Postanowieniem z dnia [...] września 2011 r. nr [...] Starosta Powiatu D[...] wszczął postępowanie w sprawie wznowienia postępowania, otwierając drugi etap tego postępowania, w którym następuje zbadanie przyczyn wznowienia wskazanych przez wnioskodawcę, w tym przypadku przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Stosownie do art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623 ze zm.) zwanej dalej ustawą, stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Zgodnie z art. 3 pkt 20 ustawy, przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Obszar oddziaływania obiektu dotyczy zarówno terenu niezagospodarowanego jak i już zagospodarowanego, ograniczenia mogą bowiem dotyczyć zmiany sposobu zagospodarowania terenu. Natomiast przepisy odrębne, o których mowa w cytowanym powyżej przepisie, są to przepisy, których zastosowanie powoduje jakiekolwiek ograniczenie w zagospodarowaniu terenu, z powodu istnienia w sąsiedztwie innego obiektu budowlanego (por. Zdzisław Kostka "Prawo budowlane. Komentarz" ODiDK Sp. z o.o. Gdańsk, 2005, str. 21-22). Są to zatem nie tylko przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ale także np. przepisy ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r., nr 151, poz. 1220 z późn. zm.), ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r., nr 19, poz. 115 z późn. zm.), czy też rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. z 2010 r. Nr 109, poz. 719). Przepis art. 3 pkt 20 cyt. ustawy zawiera zatem odesłanie do innych regulacji wprowadzających szczegółowe wymogi dotyczące między innymi odległości w zabudowie, czy też zagospodarowania terenu. W sytuacji, gdy wynikają z nich ograniczenia w zagospodarowaniu (w zabudowie) sąsiednich nieruchomości, należy przyjąć, że dana nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania planowanego obiektu budowlanego. Nie budzi przy tym wątpliwości Sądu, iż obszar ten nie musi obejmować jedynie działek bezpośrednio graniczących z nieruchomością, na której planowana jest inwestycja (patrz wyrok WSA w Gdańsku z dnia 14.09.2011 r. sygn. akt II SA/Gd 188/11 dostępny na stronach https://cbois.nsa.gov.pl). Analiza i określenie obszaru oddziaływania obiektu są kluczowe dla ustalenia kręgu stron postępowania o pozwolenie na budowę. Ta sama zasada odnosi się do postępowań nadzwyczajnych. Prawidłowa ocena przymiotu strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę wymagała przeprowadzenia analizy usytuowania należących do wnioskodawców nieruchomości względem projektowanego obiektu budowlanego, względnie jego przebudowy, bądź rozbudowy, zbadania przeznaczenia według przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisami szczególnymi. Ocena taka winna odnosić się nie tylko do aktualnego stanu nieruchomości, ale również rozważenia czy skarżący będą mogli w przyszłości, zgodnie z obowiązującymi przepisami rozbudować należący do nich budynek. Jeżeli wynikiem będzie odpowiedź twierdzącą, to wnioskodawcom niewątpliwie przysługuje przymiot strony w postępowaniu w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę. Na tle przedstawionych uwag wydaje się, że przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego chroni prawo do zabudowy określone w art. 4 tej ustawy przyznając przymiot strony każdemu, komu oddziaływanie inwestycji może ograniczać prawo do zgodnej z przepisami zabudowy nieruchomości, do której ma tytuł prawny. W ocenie Sądu przedstawiona w uzasadnieniu decyzji przez Wojewodę, ocena obszaru oddziaływania na nieruchomość wnioskodawców dowodzi, że organ w sposób wystarczający uzasadnił tezę, że B. i Z.B. mają przymiot strony w postępowaniu w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę. Słusznie organ II instancji za nieuzasadnione uznał stanowisko Starosty Powiatu [...], że pomimo niezachowania normatywnej odległości 8 m między budynkiem inwestora, a nieruchomością wnioskodawców, to przy zastosowaniu ściany oddzielenia przeciwpożarowego w budynku projektowanym i przebudowywanym od istniejącego budynku położonego na działce sąsiedniej pozwalają na dowolne przybliżenie projektowanego i przebudowywanego budynku do istniejącego na działce sąsiedniej. Na tej właśnie podstawie organ I instancji stwierdził, że brak jest oddziaływania projektowanej inwestycji na działkę nr 345/4 będącą własnością B.i Z.B. Wojewoda [...] w uzasadnieniu decyzji podał, że pomiędzy przedmiotowymi budynkami brak jest podstawowej odległości wymaganej przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. , a to już wskazuje, że działka B. i Z.B. znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji. Dalej organ II instancji wskazał, że działka nr 345/4 znajduje się w obszarze oddziaływania ze względu na treść § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. dotyczącego naturalnego oświetlenia pomieszczeń na pobyt ludzi, gdyż wysokość budynku od strony działki nr 345/4 wynosi 4,77m, przy odległości 3 m od granicy działki. Mając na uwadze powyższe Sąd za uzasadnioną uznaje argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji, a w efekcie powodującą przyznanie statusu strony B. i Z.B. w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Nie sposób, bowiem przyjąć, że w sytuacji, gdy inwestycja jest zgodna z przepisami techniczno-budowlanymi, to nie oddziałuje na okoliczne nieruchomości, a tym samym, że właścicielom tych nieruchomości nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Nie jest więc trafny zarzut skargi, że stanowisko zaprezentowane przez Wojewodę w zaskarżonej decyzji nie znajduje uzasadnienia zarówno w przepisach prawa jak i orzecznictwie. W ocenie Sądu argumentacja Wojewody wskazuje na oddziaływanie obiektu na działkę skarżących i zasługuje na akceptację, gdyż wskazuje przepisy prawa, w tym przypadku rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. Przywołana w skardze teza wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 listopada 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 786/05 (LEX nr 198955) przedstawia kryteria według, których organy winny dokonywać oceny dla ustalenia obszaru oddziaływania obiektu na nieruchomości sąsiednie. Sąd stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie podstawą dla przyznania przymiotu strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę nie była poparta jedynie subiektywnym odczuciem wnioskodawców o wznowienie postępowania administracyjnego, ale znalazła odzwierciedlenie w przepisach prawnych wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd zwraca też uwagą na tezę wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego zgodnie, z którą obszar oddziaływania obiektu budowlanego nie może być utożsamiany tylko i wyłącznie z zachowaniem przez inwestora wymogów określonych przepisami techniczno-budowlanymi. Obiekt budowlany może wprowadzać określone ograniczenie w zagospodarowaniu terenu, co nie oznacza, że jego realizacja jest niezgodna z przepisami techniczno – budowlanym i co za tym idzie, że nie można będzie uzyskać na jego realizację pozwolenia na budowę. Udział w postępowaniu, którego przedmiotem jest pozwolenie na budowę obiektu budowlanego, innych podmiotów jako stron tego postępowania, poza inwestorem, nie oznacza, że niemożliwym będzie uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę i że tym samym dochodzi do ograniczenia prawa do zabudowy nieruchomości (wyrok NSA z dnia 6 czerwca 2013 r. sygn. akt II OSK 332/12). Przyznanie B. i Z.B. przymiotu strony w sprawie o pozwolenie na budowę uprawniało organ do przeprowadzenia oceny dokumentacji projektowej w zakresie zgodności z przepisami prawa, stanowiącej podstawę dla Starosty [...] do wydania decyzji z dnia [...] stycznia 2011r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia Z.G. pozwolenia na rozbudowę i przebudowę budynku handlowo – usługowego wraz z wewnętrznymi instalacjami: elektryczną, gazową, wod.- kan., c. o. odgromową, przebudową kabla elektroenergetycznego nN na działce nr 344 obr. [...] w D. przy ul. [...] W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda wywiódł, że projekt zagospodarowania działki jest niezgodny z przepisami techniczno – budowlanymi zawartymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.). Na podstawie analizy projektu zagospodarowania działki ściana istniejącego na działce nr 344 (działka inwestora) budynku handlowo - usługowego objętego przebudową, zlokalizowana jest w odległości 6,60m od ściany istniejącego na sąsiedniej działce nr 345/4 budynku handlowo – mieszkalnego, natomiast ściana projektowanej rozbudowy ww. budynku handlowo – usługowego usytuowanego na działce 344 znajduje się w odległości 7,70 m od ściany budynku handlowo – mieszkalnego na działce nr 345/4. Nie została zatem zachowana podstawowa odległość pomiędzy ścianami ww. budynków zaliczonych do kategorii ZL (8 m) określona w § 271 ust. 1 cyt. rozporządzenia. Wyjaśnić należy, że zgodnie z § 209 ust. 1 przez budynki zaliczone do kategorii ZL należy rozumieć budynki mieszkalne, zamieszkania zbiorowego i użyteczności publicznej charakteryzowane kategorią zagrożenia ludzi. Kategorie zagrożenia ludzi w obrębie budynków ZL określa ust. 2 § 209 ww. rozporządzenia. Wojewoda wskazał też na rozbieżności pomiędzy częścią opisową i graficzną projektu budowlanego. W opisie technicznym do projektu budowlanego (str. 23) podano, że odległość od granicy sąsiedniej zabudowanej działki wynosi 3 m w pasie ściany bez żadnych otworów oraz 4,1 m w pasie ściany posiadających otwory, a odległość miedzy budynkami wynosi 6,6 m , przy czym projektowany budynek na tym odcinku ma ścianę zewnętrzną bez otworów spełniającą wymagania ściany oddzielenia przeciwpożarowego o odporności ogniowej REI 120. Z analizy części rysunkowej projektu wynika, że w ścianie zewnętrznej istniejącego na działce nr 344 budynku handlowo – usługowego objętego przebudową od strony działki nr 345/4 znajduje się otwór drzwiowy o wy. 90 x 205 cm, natomiast w ścianie zewnętrznej projektowanej rozbudowy od strony działki nr 345/5 zaprojektowano otwór drzwiowy o wym. 180 x 205 oraz otwór okienny o wym. 90 x 270. Zaprojektowanie otworów okiennych i drzwiowych w ścianach od granicy z działkami graniczącymi, między którymi nie ma odległości 8 m powoduje, że zarówno ściana budynku podlegająca przebudowie jak i ściana rozbudowy winny odpowiadać wymogom ściany oddzielenia przeciwpożarowego stosownie do § 271 ust. 10 i § 232. Z zatwierdzonego projektu budowlanego wynika, że wymogi ściany przeciwpożarowej spełnia jedynie niewielki fragment ściany projektowanej rozbudowy (odcinek ściany znajdujący się w odległości 6,60 m od budynku na działce nr 345/4 str. 23 opisu technicznego). Organ stwierdził także, że nie zaplanowano w projekcie budowlanym stanowiska załadunku towaru na własnej działce inwestora, co wynikało z decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] lipca 2009r. nr [...] o warunkach zabudowy. Za uchybienie uznano również brak odniesienia się w projekcie budowlanym do przyłączenia planowanej przebudowy i rozbudowy do sieci kanalizacji deszczowej, która przebiega w sąsiedztwie działki nr 344 i jest zlokalizowana w ul [...]. Stosownie do art. 34 ust. 1 ustawy projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i taką negatywną ocenę zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy przedstawił Wojewoda w zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Organ wydający decyzję odmowną w przedmiocie pozwolenia na budowę jest zobowiązany jednoznacznie wskazać, które z obligatoryjnych wymagań przez inwestora nie zostały spełnione. Jeżeli przeszkody do udzielenia pozwolenia znajdują uzasadnienie w dokumentach, organ winien powołać się na te dowody. Wówczas jednak z materiałów tych w sposób jednoznaczny musi wynikać jakie wymagania i czym uzasadnione, nie są spełnione. Decyzja wydana w ty, przedmiocie musi określać jakie cechy i parametry inwestycji i z jakich względów nie mogą być zaakceptowane (wyrok WSA w Warszawie z 19.03.2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 10/10 LEX nr 607022). Mając na względzie treść art. 34 ust. 1 i art. 35 ust. 1 ustawy Sąd doszedł do przekonania, że Wojewoda dokonał oceny projektu budowlanego w zakresie wynikającym z przywołanych przepisów, a następnie wynik tej oceny zawarł w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, które odpowiada standardom zawartym w art. 107 § 3 k.p.a. Z uwagi na wyżej naprowadzone argumenty za nieuzasadniony Sąd uważa zarzut zawarty w skardze dotyczący naruszenia art. 77 § 2 k.p.a., bowiem ustalenia organ II instancji poczynił na podstawie projektu budowlanego. Opinia z dnia [...] maja 2012r. sporządzona przez rzeczoznawcę do spraw przeciwpożarowych nie stanowiła wyłącznej podstawy do wydania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji znalazły się bowiem odniesienia do konkretnych zapisów zawartych w części opisowej projektu z porównaniem rozwiązań wynikających z części graficznej projektu budowlanego. Opinia ta nie narusza również przepisu art. 75 k.p.a., zgodnie z którym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Dodać należy także, że organy nie przekroczyły granic swobodnej oceny dowodów zawartej w art. 80 k.p.a. Sąd nie ocenia natomiast faktu, że rzeczoznawca sporządzał również ocenę tego obiektu budowlanego w postępowaniu przed innymi organami, gdyż to przekracza uprawnienia Sądu. Mając na względzie przedstawiony stan sprawy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił jako nieuzasadnioną