II SA/Rz 1103/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie Referendarz sądowy Piotr Godlewski po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. O. o ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody z dnia [...] października 2006 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę postanawia przyznać skarżącemu prawo pomocy w postaci ustanowienia adwokata. II SA/Rz 1103/06 U z a s a d n i e n i e M. O. wnioskiem o przyznanie prawa pomocy z dnia 7 stycznia 2008 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) złożonym na obowiązującym w tym zakresie formularzu PPF wniósł o ustanowienie adwokata. W jego uzasadnieniu wskazał, iż ze względu na trudną sytuację materialną nie jest w stanie ponieść kosztów związanych z jego ustanowieniem z wyboru celem sporządzenia skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie (nadmienić należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 20 listopada 2007 r. oddalił jego skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] października 2006 r. Nr [...]). Z zawartego we wniosku PPF oświadczenia skarżącego wynika, że pozostaje on we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z żoną i córką utrzymując się wyłącznie z gospodarstwa rolnego o pow. 5,82 ha (2,61 ha powierzchni przeliczeniowej), z którego deklarowany dochód wynosi 170 zł. miesięcznie na osobę. Skarżący oprócz tego gospodarstwa i domu o pow. 96 m² nie wykazał posiadania żadnych innych wartościowych składników majątkowych. Rozpatrując złożony wniosek stwierdzono, co następuje: Sygnalizowany przez wnioskodawcę zamiar wniesienia skargi kasacyjnej od zapadłego przed WSA w Rzeszowie wyroku z dnia 20 listopada 2007 r. związany jest z wymogiem jej sporządzenia przez osobę uprawnioną, tj. adwokata lub radcę prawnego. Z racji korzystania już przez skarżącego w tej sprawie z częściowego prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych, wniosek o ustanowienie zastępcy prawnego w osobie adwokata wymaga rozpatrzenia pod względem spełnienia przez niego przesłanki do przyznania całkowitego prawa pomocy, tj. wykazania braku możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania. Jej ocena w stosunku do skarżącego pozwala uznać spełnienie tego warunku i przyjąć, że niezależnie od braku możliwości poniesienia w sprawie objętej skargą kosztów sądowych nie będzie on w stanie ponieść również kosztów związanych z ustanowieniem zastępcy prawnego z wyboru. Sytuacja materialno – bytowa M. O. i członków jego rodziny nie zmieniła się od momentu rozpoznania wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych (postanowienie z dnia 5 stycznia 2007 r.). Dotyczy to w szczególności źródła i wysokości uzyskiwanych dochodów, rzutujących w bezpośredni sposób na ocenę możliwości poniesienia kosztów postępowania. Niska dochodowość prowadzonego gospodarstwa rolnego stanowiącego jedyne źródło utrzymania w średniej wysokości 170 zł. miesięcznie na osobę z pewnością nie pozwala na wygospodarowanie jakichkolwiek dodatkowych środków finansowych, umożliwiając zaspokojenie jedynie zupełnie podstawowych potrzeb życiowych. Przy braku innych źródeł dochodu nie można w tej sytuacji wymagać od skarżącego, aby ze środków będących w jego dyspozycji poczynił jakieś oszczędności, gdyż wiązałoby się to ze znacznym uszczerbkiem dla zabezpieczenia koniecznych potrzeb życiowych. Za słusznością takiego stanowiska przemawia również odniesienie wykazanej kwoty dochodów (łącznie 510 zł. miesięcznie) do ogólnie przyjętych przeciętnych kosztów utrzymania, która to kwota nie mogłaby być uznana za wygórowaną nawet wtedy, gdyby dotyczyła tylko jednej osoby. W tej sytuacji, gdy oświadczenie wnioskodawcy o stanie rodzinnym, majątku i dochodach nie budzi wątpliwości co do jego wiarygodności należy uznać, iż równocześnie wyczerpuje wskazaną przesłankę przyznawania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Faktyczny brak możliwości poniesienia kosztów postępowania pozwala uznać złożony wniosek za zasadny, przemawiający za przyznaniem prawa pomocy w zakresie nim objętym. Odmienne uznanie pozbawiałoby skarżącego możliwości skorzystania z pełni przysługujących mu ustawowo uprawnień, w tym prawa do instancyjnej kontroli wydanego orzeczenia. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 245 § 2 w związku z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji postanowienia.