II SA/Rz 1105/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Maria Zarębska-Kobak Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk /spr./ WSA Jolanta Ewa Wojtyna Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 14 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] września 2006 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej -skargę oddala- Decyzja z dnia [...] września 2006 r. Nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny po rozpatrzeniu odwołania A. B. od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lipca 2006 r. w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia u niego choroby zawodowej-obustronnego trwałego ubytku słuchu typu ślimakowego spowodowanego hałasem poz. 21 wykazu chorób zawodowych utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszo-instancyjne. Jako podstawę prawną powołano przepis art.138 §1 k.p.a., § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. Nr 132, poz.1115). Jak wynika z akt administracyjnych do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w styczniu wpłynęło od lekarza zgłoszenie choroby zawodowej u A. B. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy wystąpił pismem z dnia 26 kwietnia 2004 r. do PPIS o dokonanie oceny narażenia zawodowego na ponadnormatywny hałas w środowisku pracy zainteresowanego. Przeprowadzono dochodzenie epidemiologiczne i ustalono, że A. B. zatrudniony był: – w latach 14.08.1965 – 31.07.1966 jako wyłączarz w H.; praca polegała na obsłudze wyłączarek, wierceniu i roztoczeniu otworów. Poziom hałasu od 82 dB do 85 dB, a więc poziom hałasu nie przekraczał normatywu higienicznego. – od 1.08.1966 do 14.06.1967 jako laborant w H., praca polegała na przygotowaniu zgładów na profesjonalnej szlifierce, a poziom hałasu nie przekraczał norm dopuszczalnych – od 15.06.1967 do 31.03.1982 jako brakarz, samodzielny kontroler jakości. Pomiary poziomu hałasu wykazały 80dB dla 8 godzin roboczych przy normie 85 dB. – od 1.04.1982 do 30.11.1986 jako specjalista kontroli jakości, produkcja ta nie jest obecnie prowadzona, trudno jest ustalić wysokość hałasu na, który był narażony skarżący poddawany był systematycznej kontroli lekarskiej i ubytków słuchu nie stwierdzono – od 1.12.1986 do 31.12.1986 jako specjalista technolog oddziału [...]. Praca polegała nad bezpośrednim nadzorze nad próbnym kuciem odkuwek oraz obróbki wykończeniowej. Natężenie hałasu od 86 dB do 102 dB przy obowiązującym 90 dB, a narażenie na hałas miało charakter pośredni – od 1.01.1987 do 1.01.1991 jako mistrz magazynu wsadu, obecnie Kuźnia. Narażenie na hałas od 88 dB do 91 dB. – od 2.01.1991 do 30.06.1992 jako kierownik oddziału-ogólny nadzór nad działalnością magazynu wsadu i krajalni, a w szczególności ustalenie planów cięcia i zapewnienia bieżącej obsługi urządzeń do cięcia, poziom hałasu od 87 dB do 88 dB. – od 7.07.1992 do 31.08.1993 jako starszy mistrz, obecnie Kuźnia Matrycowa, bezpośredni nadzór na procesem cięcia, prowadzenie dokumentacji. Pomiarów środowiskowych pomiaru hałasu na stanowisku pracy nie wykonano. Dla zobrazowania środowiska pracy przywołano pomiary środowiskowe z 1993r. przeprowadzone na stanowiskach pracowników bezpośrednio obsługujących nożyce i piły do cięcia metali w Krajalni, które wykazały poziom hałasu od 90dB do 97 dB. Pomiary w pomieszczeniu mistrzówki na terenie magazynu wsadu wykazały 63 dB -karta pomiarowa [...]. – od 1.09.1993 do nadal jako pełnomocnik dyrektora d/s kontroli jakości. Praca zainteresowanego polegała na opracowywaniu i wdrażaniu dokumentacji i procedur zapewniania jakości w placówkach produkcyjnych. Przebywanie na halach produkcyjnych sporadyczne. Po przeprowadzeniu dochodzenia epidemiologicznego dotyczącego choroby zawodowej sporządzono kartę oceny narażenia zawodowego i sporządzoną dokumentacje przesłano do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy. Po przeprowadzeniu badań specjalistycznych oraz analizie oceny środowiska zawodowego WOMP wydał orzeczenie lekarskie Nr [...] z dnia 14 czerwca 2005 r. o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej u zainteresowanego. W uzasadnieniu podał, iż obecnie przeprowadzone badania słuchu wykazały obustronny ubytek słuchu typu odbiorczego (41 dB - ucho prawe, 40 dB - ucho lewe). Brak jest podstaw do rozpoznania u A. B. choroby zawodowej. Również Instytut Medycyny Pracy w dniu 11 października 2005 r. wydał orzeczenie lekarskie NR. [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej u zainteresowanego. W uzasadnieniu podkreślił, iż przeprowadzono aktualnie kompleksowe badania audiologiczne zweryfikowane audiometrią obiektywną (tympanometria, ARB) z uwzględnieniem audiometrii słownej wykazała obustronny ubytek słuchu typu ślimakowego o wielkości ucho prawe – 40 dB, a lewe 58,3 dB, obecny objaw wyrównania głośności SISI dla ucha lewego 65% dyskryminacje mowy ucho prawe 55% ucho lewe 75%. Wielkość stwierdzonego ubytku słuchu nie spełnia warunków wymaganego kryterium do rozpoznania choroby zawodowej narządu słuchu poz. 21 wykazu. Ponadto z analizy przebiegu pracy zawodowej i narażenia zawodowego wynika, że zainteresowany był narażony na hałas ponadnormatywny w latach 1986-1993, obecnie od tej daty narażenie na hałas sporadyczne. Nie uznaje się zawodowego upośledzenia słuchu z powodu jego wielkości, a to ucho lepiej słyszące (prawe) 40 dB, a lewe 58,3 dB a więc wyraźna asymetrią otrzymanych wyników co nie jest charakterystyczne dla uszkodzeń spowodowanych przewlekłym działaniem hałasu na narząd słuchu. W odwołaniu od tej decyzji A. B. wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji albowiem wyniki badań są rozbieżne i to o 18,3 dB. Zgodnie z norami europejskimi dotyczącymi jednostek badawczych i laboratoriów w przypadku uzyskania znaczących rozbieżności wyników badań obowiązuje bezwzględne powtórzenie całej procedury badań. Procedury metod badań audiometrycznych są określone w normach serii ISO, które nie pozwalają na dowolność postępowania. Nie ma żadnej pewności, które z tych wyników badań są poprawne. Opisaną na wstępie decyzją organ utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszo-instancyjne. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odnosząc się do wątpliwości skarżącego co do rozbieżności w wynikach wielkości niedosłuchu powołał się na wyjaśnienie Instytutu z dnia 1 grudnia 2005 r., podkreślił że badanie audiometryczne zostało zweryfikowane badaniem obiektywnym słuchu ABR (słuchowe potencjały wywołane z pnia mózgu - niezależnych od woli pacjenta), które w sposób niepodważalny wykazało średnią wielkości niedosłuchu w uchu lewym 58,3 DB, natomiast w uchu prawym stwierdzona przez WOMP wielkość niedosłuchu jest porównywalna. Decyzję tą zaskarżył A. B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie. W motywach skargi podkreślił, iż pytając prowadzącego badania w WOMP czy uzyskane wyniki badań dają mu możliwość uznania choroby zawodowej uzyskał odpowiedź, że tak. Nie rozumie wobec tego w orzeczeniu podano wyniki nie spełniające progu utraty słuchu przewidywanego przepisami prawa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Według §3 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykaz chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. Nr 132 poz. 1115) zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej u pracownika, u którego podejrzewa się chorobę dokonuje lekarz, który podczas wykonywania zawodu powziął podejrzenie choroby zawodowej u pracownika. Zgodnie z §3 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia, jeżeli zgłoszenie choroby zawodowej dokonuje lekarz, o którym mowa w §3 ust.1 pkt 2 rozporządzenia zgłoszenie to następuje poprzez przesłanie kopii skierowania na badania w celu rozpoznania choroby zawodowej. W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania skierowanie takie pochodzi z dnia 20 stycznia 2004 r. Materialno-prawną podstawą rozstrzygnięcia jest rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r., które weszło w życie z dniem 3 września 2002 r., albowiem z uwagi na datę wszczęcia postępowania podlega regulacjom tegoż rozporządzenia. Jego §10 stanowi, iż wyłącznie do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie tegoż rozporządzenia mają zastosowanie przepisy dotychczasowe. W załączniku do rozporządzenia z dnia30 lipca 2002 przewidziany jest obecnie okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia narażenia zawodowego W przedmiotowej sprawie skierowanie pochodzi z dnia 20 stycznia 2004 r., zatem zgłoszenie nastąpiło po przekroczeniu wymaganego okresu od ustania narażenia zawodowego. Po przeprowadzeniu dochodzeniu epidemiologicznym dotyczącym choroby zawodowej u A. B. sporządzono kartę oceny narażenia zawodowego. Wg niej narażenie na hałas ustało we wrześniu 1993, gdyż wówczas zainteresowany zaczął pracę jako pracownik umysłowy w pomieszczeniach biurowych. Postępowanie w sprawie chorób zawodowych cechuje to, iż obligatoryjny dowód to badanie przez uprawnioną jednostkę do rozpoznawania chorób zawodowych wymienioną w §5,2 rozporządzenia, zakończone wydaniem orzeczenia mającego walor opinii biegłego w rozumieniu art 84 kpa. W przedmiotowej sprawie opinię wydał Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy oraz Instytut Medycyny Pracy. Orzeczenie lekarskie Instytutu Medycyny Pracy wydano jako ostateczne. Jest to zgodne z rozporządzeniem §7. Ponadto zgodnie z przepisami cyt. rozporządzenia o chorobach zawodowych określonych w jego pozycji 21 wykazu chorób zawodowych konieczny jest ubytek słuchu przekraczający 45 dB w uchu lepiej słyszącym. W obydwu opiniach ubytek słuchu w uchu lepiej słyszącym określono na 40 dB, czyli brak jest podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Organ wyjaśnił również rozbieżności w wynikach WOMP i IMP. Instytut Medycyny Pracy podkreślił, iż badania audiometryczne zostały zweryfikowane badaniem obiektywnym słuchu ABR (Słuchowe potencjały wywołane z pnia mózgu) niezależnie od woli pacjenta, które wykazało w uchu lewym niedosłuch 58,3 dB. Rozstrzygniecie Sądu opiera się na prawidłowo przeprowadzonych badaniach przez uprawnione do tego jednostki. Nie ma również żadnych wątpliwości, iż mają tutaj zastosowanie przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. Z tych względów na zasadzie przepisów art 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. Nr 153 poz. 1270) Sąd skargę oddalił.