II SA/Rz 1107/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Robert Sawuła Sędziowie NSA Maria Piórkowska /spr./ NSA Małgorzata Wolska Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 maja 2013 r. sprawy ze skargi B. B. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej B. B. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą [...] kwotę 320 zł /słownie: trzysta dwadzieścia złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Sygn. II SA/Rz 1107/12 Uzasadnienie Przedmiotem skargi B. B. – prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2012 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...], którą nałożono na wyżej wymienionego przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 8000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. W podstawie prawnej zaskarżonej decyzji organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 4 pkt 4 i 22, art. 5, art. 87 ust. 1 pkt 1, art. 92 a ust. 1 ustawy z dnia 6.09.2001 r. o transporcie drogowym /Dz.U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm./ oraz lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Z akt administracyjnych sprawy i uzasadnienia decyzji wynika, że w dniu 19 marca 2012 r. w K. zatrzymano do kontroli samochód marki Volvo o nr rej. [...], którym kierował M. K. Przewóz wykonywany był w imieniu i na rzecz B. B. – prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą "[...]". Z przeprowadzonej kontroli sporządzony został protokół nr [...]. W toku kontroli stwierdzono wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. Z uwagi na stwierdzone naruszenia Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...], nałożył na wyżej wskazanego przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 8000 zł. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła B. B. i zarzuciła naruszenie art. 4 pkt 1, pkt 3 lit. a i pkt 4 oraz art. 5 ustawy o transporcie drogowym poprzez błędne zakwalifikowanie kontrolowanego przewozu jako transport drogowy, naruszenie art. 92a ust. 1 ww. ustawy poprzez jego błędne zastosowanie, naruszenie lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy w zw. z art. 1 ust. 1 i art. 2 pkt 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego I Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21.10.2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE poprzez jego bezpodstawne zastosowanie. Zarzuciła również naruszenie art. 91 ust. 3 Konstytucji RP. Strona wniosła o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania. Odwołująca podkreśliła, że M. K. zatrudniony jest przez nią na stanowisku mechanika. W dniu kontroli wykonywał jednorazowy przewóz w oparciu o umowę zlecenie, gdyż zakres jego obowiązków jako pracownika nie obejmował pracy na stanowisku kierowcy. Podała, że M. K. zatrudniony został na podstawie umowy o pracę zawartej w dniu 1 marca 2012 r. na ¼ etatu na stanowisku mechanika. Nigdy nie był zatrudniony na stanowisku kierowcy. Jej zdaniem przewóz realizowany w dniu 19 marca 2012 r. spełniał wymogi przewozu na potrzeby własne, przewidziane art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym. Pojazd marki Volvo o nr rej. [...], którym wykonywany był przewóz stanowi jej własność, przewożona koparka wykorzystywana była przez jej firmę na miejscu prowadzonych prac budowlanych, pojazd kierowany był przez jej pracownika M. K. (niezatrudnionego na stanowisku kierowcy, lecz na podstawie umowy o pracę zawartej w dniu 1 marca 2012 r.). Nadto realizowany przewóz miał charakter nieodpłatnego krajowego przewozu rzeczy do miejscowości R. i był wykonywany pomocniczo w stosunku do podstawowej działalności gospodarczej jaką jest prowadzenie prac budowanych. Na wykonywanie tego rodzaju przewozu, zdaniem odwołującej, wymagane było posiadanie zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne, które posiada. Posiadanie licencji wymagane jest tylko w przypadku wykonywania międzynarodowego transportu drogowego, zatem organ błędnie zastosował lp. 1.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Odwołująca wskazała, że organ winien odmówić zastosowania przepisów ustawy o transporcie drogowym, gdyż jest ona sprzeczna z prawem unijnym. Zastosowanie natomiast znajdują przepisy rozporządzenia Nr 1071/2009. Rozpatrując powyższe odwołanie Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] września 2012 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Powołując się na definicję niezarobkowego przewozu drogowego - przewozu na potrzeby własne, zawartą w art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym oraz definicję transportu drogowego zawartą art. 4 ust. 3 tej ustawy organ podał, że podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania licencji na wykonywanie transportu drogowego – art. 5 ust. 1 ustawy. Podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli m. in. wypis z licencji (art. 87 ust. 1). Natomiast zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem naruszając obowiązki lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 10 000 zł. Konsekwencją tego przepisu jest treść lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy, zgodnie z którym wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 8000 złotych. Zdaniem organu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że w dniu kontroli strona nie wykonywała przewozu na potrzeby własne lecz transport drogowy, którego wykonywanie wymaga uzyskania stosownej licencji. Organ podał, że aby dany przewóz mógł zostać zakwalifikowany jako wykonywany na potrzeby własne konieczne jest łączne spełnienie określonych w art. 4 pkt 4 lit. a-d ustawy o transporcie drogowym wymogów. W okolicznościach sprawy nie został spełniony warunek z art. 4 pkt 4 lit. a, bowiem kierujący pojazdem kierowca nie był pracownikiem strony. Organ dając wiarę zeznaniom kierowcy i odmawiając wiarygodności przedstawionym przez odwołującą, w toku postępowania odwoławczego, argumentom i dowodom, podał, że w okolicznościach sprawy nie budzi wątpliwości, że M. K. nie był pracownikiem strony, a przewóz wykonywał wyłącznie w oparciu o cywilnoprawną umowę zlecenia. Wskazał, że w dniu kontroli kierowca, pouczony o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, na pytanie inspektora czy jest zatrudniony w firmie B. B. zeznał, że nie jest a przewóz wykonuje na podstawie umowy zlecenia. Organ zaznaczył, że do dnia wydania decyzji przez organ I instancji odwołująca utrzymywała, że kontrolowany kierowca nie jest przez nią zatrudniony, zmiana stanowiska nastąpiła po zapoznaniu się z treścią uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Podkreślił, że twierdzeniom strony jakoby M. K. był zatrudniony jako pracownik, a zawarta z nim umowa zlecenia miała charakter dodatkowy, przeczy treść przedstawionej przez skarżącą umowy zlecenia z dnia 19 marca 2012 r. W umowie tej w § 5 zawarto zapis, że z tytułu umowy zleceniobiorca będzie objęty obowiązkowymi ubezpieczeniami. Zleceniobiorca nie będzie objęty dobrowolnym ubezpieczeniem chorobowym zgodnie z jego wolą. Powyższe potwierdza, że M. K. z przedsiębiorcą łączyła tylko umowa zlecenia, a nie umowa zlecenia i stosunek pracy. Powołując się na art. 8 ust. 1 i 2a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych organ wyjaśnił, że jeżeli pracownik wykonuje dodatkowo umowę-zlecenia zawartą z własnym pracodawcą, to z tytułu wykonywania tej umowy podlega ubezpieczeniom społecznym na takich samych zasadach jak w przypadku umowy o pracę tj. obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym, chorobowemu i wypadkowemu. Podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne stanowi łączny przychód uzyskiwany z umowy o pracę oraz z umowy–zlecenia. Pracodawca z tytułu zawartej umowy zlecenia nie zgłasza zleceniobiorcy do ubezpieczeń, a uzyskany przychód z tej umowy wykazuje wraz z przychodem ze stosunku pracy w imiennym raporcie miesięcznym składanym za pracownika. Organ II instancji podkreślił, że zawarte w umowie zlecenia z dnia 19 marca 2012 r. sformułowanie, że zleceniobiorca nie będzie zgodnie ze swoją wolą podlegał dobrowolnemu ubezpieczeniu chorobowemu świadczy, że nie jest to umowa zlecenia zawarta z pracodawcą. W przypadku zawarcia umowy zlecenia z pracodawcą ubezpieczenie chorobowe jest obowiązkowe. Organ nie dał również wiary przedstawionym przez odwołującą dokumentom w postaci kserokopii umowy o pracę z dnia 1 marca 2012 r. oraz kserokopii formularza zgłoszeniowego do ZUS. Nie wykluczył, że umowa mogła zostać sporządzona po dniu kontroli, z datą wsteczną, na potrzeby prowadzonego postępowania. Organ zwrócił uwagę, że na kserokopii formularza zgłoszeniowego do ZUS, brak jest pieczątki potwierdzającej faktyczne zgłoszenie. Konkludując organ podał, że wykonywany w dniu kontroli przewóz nie spełniał przesłanek określonych w art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym i należało go zakwalifikować jako transport drogowy. Zgodnie z art. 4 pkt 3 ustawy, każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4 jest transportem drogowym. Organ ustalił również, że strona nie posiada licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób oraz licencji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego rzeczy. W ocenie organu II instancji prawidłowym było nałożenie kary pieniężnej w wysokości 8000 zł. Odnosząc się do pozostałych zarzutów organ uznał je za niezasadne. Podał, że wbrew stanowisku odwołującej rozporządzenie nr 1071/2009 nie znosi obowiązku posiadania licencji ani w międzynarodowym ani w krajowym transporcie drogowym. Jednocześnie organ zaznaczył, że w odniesieniu do skarżącej brak jest możliwości zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. Przedsiębiorca nie powołał się na żadne okoliczności, które zwalniałyby go z odpowiedzialności za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie B. B. – prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" wniosła o uchylenie decyzji organu I i II instancji i umorzenie postępowania, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła naruszenie 1/ art. 4 pkt 1, pkt 3 lit. a i pkt 4 oraz art. 5 ustawy o transporcie drogowym poprzez błędne zakwalifikowanie kontrolowanego przewozu jako transport drogowy; 2/ naruszenie art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez brak wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz nieprzeprowadzenie wszystkich dowodów i dokonanie oceny na podstawie wybiórczo wybranego materiału dowodowego; 3/ naruszenie art. 92a ust. 1 ww. ustawy poprzez jego błędne zastosowanie; 4/ naruszenie lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy w zw. z art. 1 ust. 1 i art. 2 pkt 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego I Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21.10.2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE poprzez jego bezpodstawne zastosowanie; 5/ naruszenie art. 91 ust. 3 Konstytucji RP. Podtrzymując argumentację odwołania skarżąca raz jeszcze podkreśliła, że wykonywany w dniu 19 marca 2012 r. przewóz spełniał wszelkie wymogi przewozu drogowego na potrzeby własne. M. K. zatrudniony jest w jej przedsiębiorstwie od początku marca 2012 r. na ¼ etatu na stanowisku mechanik, pracownik fizyczny. W związku koniecznością przewiezienia koparki z miejscowości R. do miejscowości R., zawarła z ww. w dniu 19 marca 2012 r. umowę zlecenia. Odnośnie zaś zawartego w umowie zlecenia zapisu o nieobjęciu zleceniobiorcy dobrowolnym ubezpieczeniem chorobowym, wyjaśniła, że "taki wzór umowy zlecenia znalazła i zastosowała i nie zwróciła uwagi na ten zapis". Jednocześnie podkreśliła, że rozważania organu na temat systemu ubezpieczeń społecznych nie stanowią dowodu na istnienie bądź nieistnienie stosunku pracy. Również opłacenie bądź nieopłacenie składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne nie przesądza o istnieniu bądź nieistnieniu stosunku pracy. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumentację przytoczoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 10 grudnia 2012 r. strona skarżąca podtrzymała dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje; Stosownie do treści art 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm./ sąd administracyjny kontroluje zaskarżone decyzje, postanowienia i akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270/ nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga podlega uwzględnieniu. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2012 r., [...] utrzymująca w mocy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2012 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w kwocie 8 000 zł. W rozpoznawanej sprawie bezspornym między stronami jest, że w wyniku kontroli przeprowadzonej w dniu 19 marca 2012 r., w oparciu o przepisy art. 74 ust. 1 i art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym /Dz. U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874 ze zm./ ustalono, że skarżąca - prowadząca działalność gospodarczą, wykonywała przewóz na potrzeby własne samochodem marki Volvo [...] o nr rej. [...], dla którego, w tym zakresie, zostało wydane stosowne zaświadczenie w dniu 1 marca 2012 r. Bezspornym również w sprawie jest, że zarówno skarżąca, jak i prowadzący pojazd kierowca w postępowaniu przed organem I instancji wyjaśnili, że ten ostatni nie jest pracownikiem skarżącej, zaś przewóz wykonuje na podstawie jednorazowej umowy zlecenia. W tym stanie sprawy, organ I instancji, w oparciu o uregulowanie zawarte w art. 92a ust. 1, 6, 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym /Dz. U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874 ze zm./ orzekł o nałożeniu kary pieniężnej w kwocie 8 000 zł na podstawie zał. nr 3 Ip 1.1. Z przywołanego wyżej przepisu wynika bowiem, że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 10 000 zł za każde naruszenie /ust. 1/, a wykaz naruszeń obowiązków lub warunków oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy /ust. 6 /. Jak wynika z powołanej pozycji 1.1 tego załącznika, kara pieniężna za naruszenie ogólnych zasad i warunków wykonywania transportu drogowego i przewozów na potrzeby własne określona została w kwocie 8 000 zł. Stosownie zaś do uregulowania zawartego w art. 4 pkt 4 przywołanej wyżej ustawy o transporcie drogowym, przez przewóz na potrzeby własne, należy rozumieć każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki: a/ pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, b/ przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi, c/ w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin, d/ nie jest przewozem w ramach działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych. Zdaniem organu I instancji przewóz dokonywany w dniu 19 marca 2012 r. nie spełniał łącznie wszystkich wymienionych wyżej kryteriów, gdyż pojazdem nie kierowała ani skarżąca, ani też jej pracownik. Składając odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej skarżąca przedstawiając umowę o pracę z kierowcą – M. K. oraz zgłoszenie tej umowy do ubezpieczenia ZUS P ZUA podniosła, że kierowca jest jej pracownikiem na stanowisku mechanika, a w związku z czym , na wykonanie pracy kierowcy zawarła z nim odrębną umowę. Przytoczona wyżej okoliczność podniesiona przez skarżącą w postępowaniu odwoławczym, w ocenie Sądu, winna być przez organ drugoinstancyjny rozpoznana w oparciu o uregulowanie zawarte w art. 136 k.p.a. Z przepisu tego bowiem wynika, że organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Wskazać bowiem należy, że z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczących odwołań wynika, że celem postępowania odwoławczego jest zarówno ocena, czy odwołanie strony jest uzasadnione, jak i sprawdzenie, czy decyzja jest prawidłowa. W literaturze przedmiotu przyjęty został pogląd, że przedmiotem postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygniecie sprawy rozstrzygniętej decyzją organu I instancji /B. Adamiak, J. Borkowski, Polskie postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne PWN W-wa 1993, s. 182-202/. Oznacza to więc, że dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie obejmuje również przeprowadzenie nowych dowodów wskazanych przez stronę w odwołaniu lub zgromadzonych przez organ odwoławczy z urzędu, a które to dowody podlegają ocenie z uwzględnieniem treści przepisu art. 78 k.p.a. /tak wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2010 r., II OSK 101/09 http://orzeczenia. nsa.gov.pl/. Skoro zatem przyjmuje się, że organ odwoławczy w postępowaniu administracyjnym jest organem orzekającym reformatoryjnie, to obowiązany jest uwzględnić zmiany w stanie zarówno faktycznym, jak i prawnym sprawy, jakie zaszły po wydaniu decyzji przez organ I instancji. Mając na uwadze powyższe, wbrew uregulowaniu zawartemu w art. 136 k.p.a. organ II Instancji w rozpoznawanej sprawie założył bez stosownego wyjaśnienia, że podnoszone przez skarżącą w postępowaniu odwoławczym dowody w postaci przedłożonej umowy o pracę oraz zgłoszenia do ubezpieczenia M. K. nie zasługują na wyczerpujące wyjaśnienie, a w konsekwencji na uwzględnienie. Wprawdzie pismem z dnia 9 lipca 2012 r Główny Inspektor Transportu Drogowego zwrócił się do Oddziału ZUS [...] o podanie informacji w zakresie zgłoszenia do ubezpieczenia pracownika skarżącej – M. K., to jednak, wobec treści udzielonej odpowiedzi, nie zobowiązał skarżącej do przedstawienia stosownego dowodu. Wyjaśnienie tej kwestii jest o tyle istotne gdyż rzutuje, w rozpoznawanej sprawie, na zasadność nałożonej kary pieniężnej a ta okoliczność jest sporną między stronami. W tym stanie sprawy wydanie przez organ odwoławczy zaskarżonej decyzji nastąpiło przedwcześnie, a co za tym idzie z naruszeniem przepisów art. 138 § 1 pkt 1, art. 136, art. 7, art. 77 § 1 i art. 78 k.p.a. Ponownie zatem prowadząc postępowanie organ ustali pełny stan sprawy stosownie do przytoczonych wyżej przepisów proceduralnych, a następnie wyda decyzję odpowiadającą wymogom określonym art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Z przyczyn wyżej naprowadzonych, skoro zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem w/w przepisów Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270/ orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art 200 p.p.s.a.