II SA/Rz 1107/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Krystyna Józefczyk Sędziowie WSA Elżbieta Mazur-Selwa /spr./ NSA Stanisław Śliwa Protokolant Anna Zięba-Drymajło po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 października 2014 r. sprawy ze skargi S. G. na uchwałę Rady Gminy Łańcut z dnia 29 marca 2006 r., nr XXXIV/263/06 w przedmiocie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Łańcut I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej § 11 pkt 6, § 5 pkt 9-13; II. zasądza od Rady Gminy Łańcut na rzecz skarżącego S. G. kwotę 557 zł /słownie: pięćset pięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi S. G. jest uchwała Rada Gminy Łańcut z dnia 29 marca 2006 r. nr XXXIV/263/06, w przedmiocie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy Łańcut, podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15, art. 40 ust. 1, art. 41 ust. 1 i art. 42 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) oraz art. 4 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2005 r. Nr 236, poz. 2008 ). Zaskarżona uchwała została wydana w oparciu o następujące okoliczności faktyczne i prawne: pismem z 22 września 2011 r. S. G. wezwał Radę Gminy Łańcut do usunięcia naruszenia prawa dokonanego ww. uchwałą. Wskazał, że zawiera ona definicje pojęć, które stanowią powtórzenie przepisów powszechnie obowiązujących, zawartych w innych ustawach lub modyfikację istniejących norm o charakterze powszechnie obowiązującym. W szczególności ww. uchwała zawiera następujące definicje: - "właściciela nieruchomości", "nieczystości ciekłych", "zbiorników bezodpływowych" - zdefiniowane już w ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, - "odpadów komunalnych", "odpadów ulegających biodegradacji", "odpadów niebezpiecznych" - zdefiniowane już w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach, wprowadzając modyfikacje tych pojęć, - "chodnika" - modyfikując definicję tego pojęcia zawartą w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, - "sprzętu elektrycznego i elektronicznego", których definicja zawarta jest w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o zużytym sprzęcie elektronicznym i elektrycznym, - "zwierząt domowych", "zwierząt gospodarskich", "zwierząt bezdomnych" - zdefiniowane w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt. Uchwała nakłada na właścicieli nieruchomości liczne obowiązki dotyczące zbierania, przechowywania i przekazywania odpadów, gospodarowania nieczystościami ciekłymi i przyłączania nieruchomości do sieci kanalizacyjnych, utrzymywania nieruchomości w czystości, utrzymywania budynków i urządzeń w odpowiednim stanie technicznym, usuwania zwisających gałęzi drzew lub krzewów oraz sprzątania pozostałości po opadach atmosferycznych. Rada Gminy uchwaliła te obowiązki, mimo uregulowania ich w ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, przez co przekroczyła swoje uprawnienia, o których mowa w art. 4 pkt 2 tej ustawy. Wskazano, że ustawa ta nie upoważnia Rady Gminy do nałożenia zakazu spalania odpadów o jakim mowa w § 8 pkt 1 ww. uchwały zwłaszcza, że rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 21 kwietnia 2006 r. w sprawie listy rodzajów odpadów, które posiadacz odpadów może przekazywać osobom fizycznym lub jednostkom organizacyjnym niebędącym przedsiębiorcami oraz dopuszczalnych metod ich odzysku, dopuszcza niektóre rodzaje odpadów do wykorzystania jako paliwo. Ponadto szczegółowe zakazy dotyczące gospodarki odpadami, w tym sposobu ich przechowywania nie znajdują oparcia w art. 4 ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości (...) i naruszają art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. W dalszej kolejności stwierdzono, że Rada Gminy określając w § 11 uchwały normy produkcji odpadów dla gospodarstw domowych i innych podmiotów przekroczyła upoważnienie zawarte w art. 4 ust.2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, gdyż norma ta zawiera jedynie upoważnienie dla rady gminy do określenia rodzaju i minimalnej pojemności urządzeń zaś rada gminy obowiązana jest do uwzględniania a nie do określania średniej ilości odpadów możliwych do zużycia. Ponadto ani ustawa o utrzymaniu czystości (...), ani żaden inny akt nie daje radzie gminy upoważnienia do nałożenia obowiązku wyposażenia nieruchomości w odrębne urządzenia do gromadzenia odpadów, gdy w tym samym budynku znajdują się lokale mieszkalne i lokale użytkowe. Ponadto Rada Gminy nałożyła także na właścicieli zwierząt domowych szereg obowiązków dotyczących oznakowania zwierząt i gromadzenia danych osobowych ich właścicieli przez co rażąco naruszyła art. 2, 7 i art. 51 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji, a także art. 4 pkt 4 ustawy o utrzymaniu czystości(...). Wskazano, że zobowiązanie obywateli do udostępniania swoich danych osobowych zgodnie z art. 51 Konstytucji może nastąpić jedynie na podstawie ustawy. Nałożenie takiego obowiązku w drodze aktu prawa miejscowego jest niezgodne z prawem. W wezwaniu podniesiono także, że zaskarżona uchwała nakłada na właścicieli nieruchomości obowiązek przeprowadzenia deratyzacji na terenie ich nieruchomości, podczas gdy art. 4 ust. 2 pkt 8 cyt. ustawy upoważnia radę gminy do wyznaczenia obszarów podlegających obowiązkowi deratyzacji i terminy jej przeprowadzenia. Art. 4 pkt 3 ustawy o utrzymaniu czystości (...) nakłada na radę gminy obowiązek dostosowania regulaminu do gminnego planu gospodarki odpadami w terminie nie dłuższym niż 3 miesiące od daty uchwalenia tego planu. Rada Gminy Łańcut do dnia złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa nie dostosowała zaskarżonego regulaminu do Związkowego Planu Gospodarki Odpadami dla gmin Związku Komunalnego "Wisłok" aktualizacji na lata 2010-2013. S. G. wskazał, że jego interes prawny w usunięciu ww. naruszeń polega na tym, że w oparciu o postanowienia przedmiotowej uchwały zawierającej regulamin Wójt Gminy Łańcut nałożył na niego obowiązek podpisania umowy na wywóz odpadów komunalnych a następnie wobec jego niewykonania złożył do Sądu Rejonowego w [...] Wydział II Karny akt oskarżenia przeciwko S. G. i jego żonie za popełnienie wykroczenia. Uchwałą z dnia 21 października 2011 r. nr XIII/100/11 Rada Gminy Łańcut odmówiła uchylenia uchwały własnej z 29 marca 2006 r. nr XXXIV/263/06. W ocenie Rady Gminy Łańcut S. G. nie posiada interesu prawnego w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, który zostałby naruszony uchwałą z 29 marca 2006 r. S. G. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej WSA) na uchwałę Rada Gminy Łańcut z dnia 29 marca 2006 r. nr XXXIV/263/06, wnosząc o jej uchylenie w całości lub części zaskarżonej uchwały oraz zasądzanie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej uchwale zarzucono naruszenie § 135 w zw. z § 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie zasad techniki prawodawczej, a także art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. W obszernym uzasadnieniu skarżący powtórzył szczegółowe zarzuty podniesione w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Wskazał, że nie jest dopuszczalne takie działanie organu realizującego delegację ustawową, które polega na powtarzaniu bądź modyfikowaniu wiążących norm o charakterze powszechnie obowiązującym. Pogląd ten znajduje odzwierciedlenie w bogatej linii orzeczniczej. Skarżący podniósł, że źródłem jego interesu prawnego w zaskarżeniu uchwały jest toczące się przeciwko niemu i żonie przed Sądem Rejonowym w [...] postępowanie w sprawie o wykroczenie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Pomimo, iż posiada on wraz z żoną umowy na wywóz odpadów komunalnych, Wójt Gminy Łańcut oskarża ich o obrazę przepisów tej ustawy i regulaminu ustanowionego zaskarżoną uchwałą oraz bezprawnie domaga się podpisania dodatkowych umów na wywóz odpadów komunalnych z nieruchomości o nr [...] i [...]. Tymczasem skarżący wraz z żoną podpisali jako osoby fizyczne umowy na pozbywanie się odpadów komunalnych: S. G. z Miejskim Zakładem Usług Komunalnych w [...] a B. G. z "[...]". Skarżący podał, że wraz z żoną prowadzą jednoosobową działalność gospodarczą i nie istnieją w obrocie prawnym jako podmioty gospodarcze, dlatego nie mogą zawrzeć odrębnych umów na wywóz odpadów komunalnych. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Łańcut wniosła o jej oddalenie. W uzasadnieniu podniesiono, że sama przynależność mieszkańca do wspólnoty samorządowej nie jest źródłem interesu prawnego legitymującego do wniesienia skargi na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Skargę na tej podstawie może wnieść jedynie ten, komu przysługuje konkretne indywidualne uprawnienie lub obowiązek, wynikający z przepisów prawa materialnego i te jego uprawnienia lub obowiązki zostały naruszone konkretnym aktem organu gminy, przy czym naruszenie to musi mieć charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny. Za takim rozumieniem legitymacji opowiedział się Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 16 września 2008 r. sygn. akt SK 76/06, OTK-A 2008, nr 7, poz. 121. Ponadto skarga oparta na art. 101 ust. 1 w/w ustawy musi wykazywać związek pomiędzy własną prawnie zagwarantowaną sytuacją skarżącego a zaskarżoną przezeń uchwałą tzn., że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie jako indywidualnego podmiotu a nie członka określonej wspólnoty. W ocenie Rady Gminy S. G. nie udowodnił, że zaskarżona uchwała negatywnie wpływa na jego sferę materialno-prawną. Fakt, że Wójt Gminy Łańcut złożył wniosek o ukaranie skarżącego grzywną za naruszenie obowiązków określonych w regulaminie ustanowionym w zaskarżonej uchwale nie jest zdaniem organu naruszeniem interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego. Skarżący takiego interesu prawnego stosownie do treści art. 50 § 1 P.p.s.a. nie wykazał. Odpowiadając natomiast na zarzuty skargi Rada Gminy podniosła, że wypełniając upoważnienie ustawowe, o którym mowa w art. 4 ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, wprowadziła do uchwały wszystkie wymagane prawem elementy. Przytoczenie przepisów ustawy w akcie prawa miejscowego pełni funkcję informacyjną, czyni ten akt bardziej czytelnym i jest uzasadnione potrzebami mieszkańców. W regulaminie dokonano wyjaśnienia szeregu pojęć tylko na potrzeby tego aktu i nie ma znaczenia czy pojęcia te stanowią powtórzenie pojęć zawartych w ustawie czy też zostały inaczej zredagowane. W ocenie organu w niniejszej sprawie nie nastąpiło przekroczenie upoważnienia ustawowego zawartego w art. 4 ust. 2 powoływanej ustawy, ponieważ określenie szczegółowych zasad utrzymania czystości i porządku na terenie gminy nastąpiło poprzez wprowadzenie różnego rodzaju obowiązków i zakazów. WSA wyrokiem z 30 sierpnia 2012 r., sygn. II SA/Rz 1201/11 oddalił skargę S. G. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej NSA) po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej S. G. wyrokiem z 9 czerwca 2014 r., sygn. II OSK 73/13 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę WSA w Rzeszowie do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu NSA wskazał, że Sąd pierwszej instancji naruszył przepisy postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 P.p.s.a., przejawiające się w tym, że Sąd nie odniósł się do zarzutów zawartych w skardze, pomijając obowiązek wynikający z tych przepisów, a ograniczając się wyłącznie do wykazania sensu largo braku naruszenia interesu prawnego skarżącego. W ocenie NSA właściwe poczynienie ustaleń przez WSA mogłoby doprowadzić do wyeliminowania z porządku prawnego, przepisu uchwały dotyczącego obowiązku posiadania odrębnych urządzeń. NSA podzieliło stanowisko i argumentację strony skarżącej odnośnie wadliwej wykładni norm art. 4 ust. 1 i 2 ustawa o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nałożono na radę gminy obowiązek uchwalenia, po zasięgnięciu opinii państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy, który jest aktem prawa miejscowego. Musi on regulować szczegółowe zasady utrzymania czystości i porządku dotyczące kwestii wymienionych w art. 4 ust. 2 pkt 1-8 ustawy. Wymienione w nim elementy mają charakter wyczerpujący, a zatem nie jest dopuszczalna wykładnia rozszerzająca zastosowania tego przepisu w odniesieniu do innych kwestii, które nie zostały w nim wymienione. NSA wyjaśnił, że wyliczając komponenty uchwały w sprawie przedmiotowego regulaminu ustawodawca nie posłużył się wyrażeniem "w szczególności", co oznacza, że wyliczenie zawarte w art. 4 ust. 2 ustawy ma charakter zamknięty. Tym samym organy stanowiące gmin nie mogą określać w regulaminach czystości i porządku materii, które nie mieszczą się w zakresie upoważnienia. NSA stwierdził, że przedmiotową uchwałą Rada Gminy Łańcut wprowadziła zasady i standardy utrzymania czystości i porządku na terenach nieruchomości, wykraczające poza delegację ustawową. Zwiększają one wymagania określone w art. 4 ust. 2 ustawy dotyczące obowiązków nałożonych na właścicieli nieruchomości, (których obowiązki określone są już w art. 5 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach). Ustawodawca nie upoważnił bowiem rady gminy do określania własnego sposobu usuwania odpadów i zanieczyszczeń z nieruchomości, w których czynności te należy wykonywać. NSA stwierdził, że poza upoważnienie ustawowe wykraczają zatem obowiązki wymienione w § 5 pkt 9-13 zaskarżonej uchwały: usuwania nawisów lodowych czy śnieżnych, systematycznego obcinania gałęzi drzew i krzewów, utrzymywania budynków, ogrodzeń w odpowiednim stanie technicznym, układania materiałów budowlanych, maszyn i urządzeń w odpowiednio zabezpieczonych miejscach, usuwania chwastów szpecących. NSA podzielił argumenty skargi, że regulacja ta ingeruje w prawo własności narzucając właścicielom określony sposób postępowania z przedmiotami stanowiącymi ich własność, co narusza konstytucyjną zasadę ochrony własności (art. 21 ust. 1). Zaznaczył, że organy władzy publicznej maja prawo ingerowania w stosunki z zakresu prawa cywilnego tylko w sposób wyznaczony ustawą. Nałożenie na właścicieli nieruchomości jakichkolwiek obowiązków na podstawie uchwały organu stanowiącego gminy, stanowi niekonstytucyjną ingerencję w prawo własności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Niniejsza sprawa była przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 9 czerwca 2014 r. sygn. akt II OSK 73/13 uchylił wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 30.08.2012 r. sygn. akt II SA/Rz 1201/11. Sąd jest związany na podstawie art. 190 p.p.s.a., ustaleniami i wytycznymi NSA zawartymi w treści tegoż wyroku. Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu była uchwała Rady Gminy Łańcut Nr XXXIV/263/06 z 29.03.06 r. w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy. Zaskarżony regulamin stanowi niewątpliwie akt prawa miejscowego, na co wskazuje wprost treść art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 236, poz. 2008, dalej zwanej ustawą). Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności w części. Sąd, w wyniku przeprowadzonej kontroli zaskarżonego aktu, uznał skargę części za uzasadnioną. Należy zauważyć, iż na gruncie przepisów ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.), przewidziane zostały dwa rodzaje naruszeń prawa, które mogą być wywołane przez ustanowienie aktów uchwalanych przez organy gminy. Mogą być to naruszenia istotne lub nieistotne (art. 91 ustawy). Brak jest ustawowego zdefiniowania obu naruszeń, co stwarza konieczność sięgnięcia do stanowiska wypracowanego w tym zakresie w doktrynie i w orzecznictwie. Za "istotne" naruszenie prawa uznaje się uchybienie, prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. Do nich zalicza się między innymi naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego, a także przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał (por. M. Stahl, Z. Kmieciak, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny, Samorząd Terytorialny 2001, z. 1-2, s. 101-102). W judykaturze za istotne naruszenie prawa, będące podstawą do stwierdzenia nieważności aktu, uznaje się takiego rodzaju naruszenia prawa jak: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenie procedury podjęcia uchwały (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 1998 r., sygn. akt II SA/Wr 1459/97, Lex nr 33805; z dnia 8 lutego 1996 r., sygn. akt SA/Gd 327/95, Lex nr 25639). Stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić więc tylko wtedy, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym, co jest oczywiste i bezpośrednie oraz wynika wprost z treści tego przepisu. Natomiast w przypadku nieistotnego naruszenia nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa. Ponadto zgodnie z art. 94 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy po upływie jednego roku od dnia ich podjęcia, chyba że uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały lub zarządzenia w terminie określonym w art. 90 ust. 1, albo jeżeli są one aktem prawa miejscowego. Nie ulega wątpliwości, że zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała Rady Gminy stanowi akt prawa miejscowego. Przed przystąpieniem do oceny legalności zaskarżonej uchwały Sąd badał warunki formalne skargi i stwierdził, że została wniesiona w terminie przewidzianym w art. 53 § 2 p.p.s.a., po uprzednim wezwaniu zaskarżonego organu do usunięcia naruszenia prawa zaskarżonym aktem. Przesądziwszy kwestię dopuszczalności skargi należało przystąpić do meritum i w pierwszej kolejności rozstrzygnąć istnienie legitymacji skargowej skarżącego. NSA w wyroku z dnia 9.06.2014 r., II OSK 73/13 przesądził, że skarga na uchwałę Nr XXXIV/263/06 w przedmiocie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Łańcut została złożona w trybie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) – dalej "u.s.g.". Zgodnie z art. 101 u.s.g.: "Każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może, po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia, zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego". Uwzględnienie skargi wniesionej w trybie omawianego przepisu uzależnione jest od jednoczesnego naruszenia interesu prawnego i naruszenia obiektywnego porządku prawnego. Zaznaczyć przy tym należy, że skarga złożona w trybie powyższego przepisu nie ma charakteru actio popularis (skargi powszechnej) i do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (por. wyrok NSA z dnia 1 marca 2005r, sygn. akt OSK 1437/2004, "Wokanda" 2005 r. Nr 7-8). Podobne stanowisko zaprezentowane zostało w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 sierpnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1033/07 (opubl. [w:] CBOSA), w którym Sąd przyjął, że: "tylko takie naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia przez kwestionowaną uchwałę może doprowadzić do uwzględnienia skargi, które ma charakter aktualny, a ponadto jest naruszeniem zindywidualizowanym, wymierzonym w realne i zdatne do wskazania dobra prawne, z których korzysta sam skarżący; powinno być tego rodzaju, aby można było stwierdzić, że bezpośrednio wyzuwa skarżącego z przysługujących mu praw albo ogranicza go w sposobach czynienia użytku z dotychczas przysługującego uprawnienia." Podstawą zaskarżenia w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jest zatem niezgodność z prawem uchwały organu gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, wywołującej negatywne następstwa w sferze prawnej skarżącego (zniesienie, ograniczenie, uniemożliwienie realizacji uprawnienia, naruszenie interesu prawnego), zaś podstawą jej wzruszenia - niezgodność z prawem (por. M. Bogusz, Podstawy zaskarżenia i wzruszenia uchwały organu gminy w trybie art. 101 ustawy o samorządzie terytorialnym, "Państwo i Prawo" 1994 r., z. 12, s. 64). O tym, czy jednostka ma w sprawie ze skargi na podstawie 101 u.s.g. interes prawny, przesądzają przepisy prawa administracyjnego (ustrojowe, materialnoprawne, procesowe). Przepis tej gałęzi prawa musi ustanawiać interes prawny jednostki w tym znaczeniu, że na jego podstawie organ administracji publicznej kształtuje prawa lub obowiązki jednostki o charakterze publicznoprawnym. Legitymację do złożenia skargi do sądu administracyjnego ma, więc jednostka, której prawo lub obowiązki publicznoprawne kształtuje zaskarżony akt. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się zatem do ustalenia prawdopodobnego związku funkcjonalnego o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa administracyjnego materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy (np. uchwały organu powiatu) może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego (por. A. Kisielewicz, Skarga na akt organu gminy w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym w świetle orzecznictwa sądowego, "Samorząd Terytorialny", 2003 r., Nr 10). W orzecznictwie ugruntował się pogląd, że interes prawny musi być o charakterze osobistym, czyli własny, zindywidualizowany i skonkretyzowany. Interes ten powinien wynikać z określonego przepisu prawa oraz odnosić się wprost do podmiotu kwestionującego akt prawa miejscowego i dotyczyć bezpośrednio tego podmiotu (por. wyrok NSA z 23 maja 2002 r. sygn. IV SA 1486/2001, LexPolonica nr 356391). NSA wyraźnie przesądził istnienie legitymacji skargowej skarżącego w części dotyczącej § 11 pkt 6 i § 5 pkt 9-13 kontrolowanej uchwały. Przesądził także, iż poza upoważnienie ustawowe art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 13.09.96 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2012 r., poz. 391) w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia uchwały wykraczają obowiązki nałożone na właścicieli nieruchomości określone w § 5 pkt 9-13 uchwały. Dotyczy to zatem: usuwania nawisów lodowych czy śnieżnych, systematycznego obcinania gałęzi drzew i krzewów, utrzymywania budynków, ogrodzeń w odpowiednim stanie technicznym, układania materiałów budowlanych, maszyn i urządzeń w odpowiednio zabezpieczonych miejscach, usuwania chwastów szpecących. Regulacja ta ingeruje w prawo własności narzucając właścicielom określony sposób postępowania z przedmiotami stanowiącymi ich własność, co narusza konstytucyjną zasadę ochrony własności (art. 21 ust. 1). Zaznaczyć trzeba, ze organy władzy publicznej maja prawo ingerowania w stosunki z zakresu prawa cywilnego tylko w sposób wyznaczony ustawą. Nałożenie na właścicieli nieruchomości jakichkolwiek obowiązków na podstawie uchwały organu stanowiącego gminy, stanowi niekonstytucyjną ingerencję w prawo własności. Oznacza to, iż regulacje zawarte w § 5 pkt 9-13 dotknięte są sankcją nieważności. Co do § 11 pkt 6 uchwały przewiduje on, iż w przypadku umiejscowienia lokali handlowych, gastronomicznych, zakładów rzemieślniczych, usługowych i produkcyjnych pod jednym numerem wspólnie z budynkiem mieszkalnym należy wyposażyć nieruchomość w odrębne urządzenia do gromadzenia odpadów dla budynku mieszkalnego i dla potrzeb prowadzonej działalności. Również w zakresie tego akapitu uchwały Rada Gminy Łańcut przekroczyła upoważnienie ustawowe zawarte w art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Przepis ten nie daje upoważnienia Radzie do nakładania na właścicieli dodatkowych obowiązków, innych niż wymienione. Zgodnie z treścią art. 4 ust. 2 tej ustawy w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia uchwały (Dz.U. z 2005 r., nr 236 poz. 2008) regulamin określa szczegółowe zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy dotyczące: 1) wymagań w zakresie utrzymania czystości i porządku na terenie nieruchomości obejmujących: a) prowadzenie we wskazanym zakresie selektywnego zbierania i odbierania odpadów komunalnych, w tym powstających w gospodarstwach domowych przeterminowanych leków i chemikaliów, zużytych baterii i akumulatorów, zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, mebli i innych odpadów wielkogabarytowych, odpadów budowlanych i rozbiórkowych oraz zużytych opon, a także odpadów zielonych b) uprzątanie błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z części nieruchomości służących do użytku publicznego, c) mycie i naprawy pojazdów samochodowych poza myjniami i warsztatami naprawczymi; 2) rodzaju i minimalnej pojemności pojemników przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości oraz na drogach publicznych, warunków rozmieszczania tych pojemników i ich utrzymania w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym, przy uwzględnieniu: a) średniej ilości odpadów komunalnych wytwarzanych w gospodarstwach domowych bądź w innych źródłach, b) liczby osób korzystających z tych pojemników; 3) częstotliwości i sposobu pozbywania się odpadów komunalnych i nieczystości ciekłych z terenu nieruchomości oraz z terenów przeznaczonych do użytku publicznego; 4) maksymalnego poziomu odpadów komunalnych ulegających biodegradacji dopuszczonych do składowania na składowiskach odpadów; 5) innych wymagań wynikających z wojewódzkiego planu gospodarki odpadami; 6) obowiązków osób utrzymujących zwierzęta domowe, mających na celu ochronę przed zagrożeniem lub uciążliwością dla ludzi oraz przed zanieczyszczeniem terenów przeznaczonych do wspólnego użytku; 7) wymagań utrzymywania zwierząt gospodarskich na terenach wyłączonych z produkcji rolniczej, w tym także zakazu ich utrzymywania na określonych obszarach lub w poszczególnych nieruchomościach; 8) wyznaczania obszarów podlegających obowiązkowej deratyzacji i terminów jej przeprowadzania. Przedstawione wyżej wyliczenie elementów uchwały w przedmiocie regulaminu utrzymania porządku i czystości w gminie ma charakter wyczerpujący, co oznacza, że nie wolno w nim zamieszczać postanowień, które wykraczałyby poza treść art. 4 ustawy. Jednocześnie przepis ten zawiera obligatoryjne elementy regulaminu, co powoduje, że w uchwale tej muszą znaleźć się postanowienia odnoszące się do wszystkich punktów art. 4 ust. 2 ustawy. Rada gminy nie ma prawa do stanowienia aktów prawa miejscowego regulujących zagadnienia inne niż wymienione w tym przepisie, ani też podejmowania regulacji w inny sposób niż wskazany przez ustawodawcę, gdyż oznaczałoby to wykroczenie poza zakres delegacji ustawowej. Uchwalając akt prawa miejscowego, w oparciu o normę ustawową, organ stanowiący musi ściśle uwzględniać wytyczne zawarte w upoważnieniu. Organ stanowiący ma obowiązek ścisłej interpretacji normy upoważniającej, nie może domniemywać swej kompetencji, dokonywać wykładni rozszerzającej czy wyprowadzać kompetencji w drodze analogii. Odstąpienie od wskazanych reguł narusza związek formalny i materialny między aktem wykonawczym, a ustawą, co z reguły stanowi istotne naruszenie prawa. § 11 pkt 6 Regulaminu nie spełnia powyższych kryteriów, w szczególności w oczywisty sposób wychodząc poza delegację ustawową z art. 4 ust. 2 pkt 2 omawianej ustawy. Przepis ten milczy w kwestii obowiązku zawierania dodatkowych umów na wywóz odpadów związanych z działalnością gospodarczą. Zawiera on wyłącznie unormowania dotyczące rodzaju i minimalnej pojemności urządzeń służących do zbierania odpadów komunalnych przy uwzględnieniu średniej liczby odpadów wytwarzanych w gospodarstwach domowych lub innych źródłach oraz liczby osób korzystających z tych urządzeń. Analiza art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach pozwala na stwierdzenie, iż ratio legis zawartej w nim normy dotyczy ustalenia mechanizmu obliczania rodzaju i pojemności urządzeń do zbierania odpadów według kryteriów wskazanych w jego pkt a i b. Zupełnie obojętnym z punktu widzenia omawianego przepisu jest kwestia źródła wytworzenia odpadów. Na pewno przepis ten nie zawiera delegacji ustawowej pozwalającej na stwierdzenie wymogu w regulaminie rozróżnienia urządzeń służących do prowadzenia działalności gospodarczej i służących gospodarstwom domowym. Z tych przyczyn § 11 pkt 6 uchwały Sąd uznał za nieważną. Skarżący w pisemnej skardze zakwestionował także postanowienia Regulaminu zawarte nr § 4 pkt 2, 3, 5, 8, 9, 10, 11, 16, 20, 21, 22, które zawierają w ustawie 13.09.1996 r., a ponadto dokonała własnych definicji. Podniósł, że Rada Gminy Łańcut w zaskarżonym regulaminie dokonała powtórzenia definicji pojęć zawartych w ww. ustawie z 13 września 1996 r. oraz innych ustawach, a nadto dokonała własnych definicji: 1. W § 4 pkt 2 Regulaminu zdefiniowano pojęcie "właściciel nieruchomości", uprzednio zdefiniowane w art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, 2. W § 4 pkt 3 Regulaminu zdefiniowano pojęcie "odpady komunalne" zawężając zdefiniowane w art. 3 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach, 3. W § 4 pkt 5 Regulaminu zdefiniowano pojęcie "odpady ulegające biodegradacji" zdefiniowane w art. 3 ust. 3 pkt 7 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach dopisując " w szczególności: odpady kuchenne, odpady zielone, papier i makulaturę nieopakowaniowe, opakowania z papieru i tektury, tekstylia, oraz części z drewna, odpadów wielkogabarytowych i budowlanych "; 4. W § 4 pkt 8 Regulaminu zdefiniowano pojęcie "odpad niebezpieczny" odwołując się do ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach, ale równocześnie wprowadzając własną definicję "odpad niebezpieczny"; 5. W § 4 pkt 9 Regulaminu zdefiniowano pojęcie "nieczystości ciekle", uprzednio zdefiniowane w art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, 6. W § 4 pkt 10 Regulaminu zdefiniowano pojęcie "zbiorniki bezodpływowe", uprzednio zdefiniowane w art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, 7. W § 4 pkt 11 Regulaminu zdefiniowano pojęcie "chodnika", równocześnie modyfikując zdefiniowane w art. 4 ust. 6 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych dodając "położoną wzdłuż nieruchomości, przy czym za taki chodnik uznaje się wydzieloną część drogi położoną bezpośrednio przy granicy nieruchomości"; 8. W § 4 pkt 16 Regulaminu zdefiniowano pojęcie "sprzętu elektrycznego i elektronicznego, " uprzednio zdefiniowane w art. 3 ust. 1 pkt. 10 ustawy z 29 lipca 2005 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym; 9. W § 4 pkt 20 Regulaminu zdefiniowano pojęcie "zwierzęta domowe", uprzednio zdefiniowane w art. 4 pkt 17 ustawy o ochronie zwierząt z 21 sierpnia 1997 r. (t.j. Dz. U. z 2003 rv Nr 106, poz. 1002 z późn. zm.), 10. W § 4 pkt 21 Regulaminu zdefiniowano pojęcie "zwierzęta gospodarskie," uprzednio zdefiniowane w art. 4 pkt 18 ustawy o ochronie zwierząt z 21 sierpnia 1997 r. (t.j. Dz. U. z 2003 r., Nr 106, poz, 1002 z późn. zm.), 11. W § 4 pkt 22 Regulaminu zdefiniowano pojęcie "zwierzęta bezdomne", uprzednio zdefiniowane w art. 4 pkt 16 ustawy o ochronie zwierząt z 21 sierpnia 1997 r. (t.j. Dz. U. z 2003 r., Nr 106, poz. 1002 z późn. zm.). Skarżący zarzucił ponadto, że Rada Gminy Łańcut w zaskarżonym regulaminie dokonała powtórzenia zapisów zawartych w ww. ustawie z 13 września 1996 r. oraz innych ustawach, a nadto dokonała własnych zmodyfikowanych zapisów i interpretacji ww. ustaw: 1. W § 5 pkt 1 zaskarżonego regulaminu zobowiązano właścicieli nieruchomości do wyposażania nieruchomości w przewidziane w Regulaminie urządzenia służące do zbierania odpadów komunalnych oraz utrzymywania tych urządzeń w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym, pomimo uregulowania tego problemu w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o utrzymaniu czystości, 2. W § 5 pkt 2 zaskarżonego regulaminu zobowiązano właścicieli nieruchomości w rozszerzonej formie, do zbierania w urządzeniach służących do zbierania odpadów komunalnych o wielkości uzależnionej od liczby mieszkańców nieruchomości odpadów nie podlegająęych selektywnej zbiórce, pomimo uregulowania tego problemu w art. 5 ust. 1 pkt 3 cytowanej ustawy, 3. W § 5 pkt 4 zaskarżonego regulaminu zobowiązano właścicieli nieruchomości w zmodyfikowanej formie, do przekazywania wszystkich zebranych odpadów podmiotowi uprawnionemu do ich odbioru, w terminach wyznaczonych harmonogramem, pomimo uregulowania tego problemu w art. 5 ust. 1 pkt 3b przedmiotowej ustawy, 4. W § 5 pkt 5 zaskarżonego regulaminu zobowiązano właścicieli nieruchomości do przyłączenia nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej lub w przypadku, gdy budowa sieci jest technicznie lub ekonomicznie niezasadna, wyposażenie nieruchomości w zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych lub przydomową oczyszczalnię ścieków bytowych, pomimo uregulowania tego problemu w art. 5 ust. 1 pkt 2 cytowanej ustawy, 5. W § 5 pkt 6 zaskarżonego regulaminu zobowiązano właścicieli nieruchomości do; gromadzenia nieczystości ciekłych w zbiornikach bezodpływowych, pomimo uregulowania tego problemu w art. 5 ust. 1 pkt 3 a) cytowanej ustawy, 6. W § 5 pkt 8 zaskarżonego regulaminu nałożono w zmodyfikowanej formie na właścicieli nieruchomości obowiązki wynikające z art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy o utrzymaniu czystości poprzez zobowiązanie właścicieli nieruchomości do niezwłocznego uprzątnięcia po opadach śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z części nieruchomości udostępnionych do użytku publicznego oraz z chodników przylegających bezpośrednio do nieruchomości, przy czym j należy to realizować w sposób nie zakłócający ruchu pieszych i pojazdów. Skarżący podniósł także, iż Rada Gminy Łańcut w zaskarżonym regulaminie błędne określiła w § 8 pkt 1 zakaz spalania odpadów na powierzchni ziemi, w urządzeniach znajdujących się na terenie nieruchomości oraz w instalacjach grzewczych budynków, gdyż art. 4 pkt. 2 ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nie upoważnia Rady Gminy do nałożenia takiego zakazu na właścicieli nieruchomości, tym bardziej, iż rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 21 kwietnia 2006 r. w sprawie listy rodzajów odpadów, które posiadacz odpadów może przekazywać osobom fizycznym lub jednostkom organizacyjnym niebędącym przedsiębiorcami, oraz dopuszczalnych metod ich odzysku dopuszcza niektóre rodzaje odpadów do wykorzystywania jako paliwo. Ponadto, Rada Gminy Łańcut w zaskarżonym regulaminie wprowadza w § 8 pkt 3-5 zakaz indywidualnego wywożenia i wysypywania odpadów stałych, wylewania nieczystości ciekłych; poza wyznaczonymi do tego stacjami zlewnymi oraz indywidualnego opróżniania zbiorników bezodpływowych przez właścicieli nieruchomości, pozbawione jest podstaw prawnych, a nawet zbyteczne, gdyż powyższe zakazy wynikają pośrednio z zapisów Ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Powyższy zakaz nie znajduje oparcia w art. 4 ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, przez co istotnie narusza jego postanowienia i w związku z tym, także art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym: 1. Zakopywania w ziemi padłych zwierząt i odpadów, a w szczególności odpadów niebezpiecznych takich jak baterie, świetlówki, akumulatory, smary, zużyte oleje, środki ochrony roślin itp., 2. Wykorzystywania nieczynnych studni kopanych do gromadzenia odpadów i nieczystości ciekłych, 3. Spalania w pojemnikach na odpady jakichkolwiek odpadów, 4. Wrzucania do pojemników na szkło - ceramiki (porcelany, naczyń typu arco, talerzy, doniczek), luster, szkła budowlanego (okiennego i zbrojonego), szyb samochodowych, szklanych opakowań farmaceutycznych i chemicznych z pozostałościami zawartości, 5. Wrzucania do pojemników i worków na papier - opakowań z zawartością (np. z żywnością, wapnem, cementem); kalki technicznej, opakowań po napojach, papieru powlekanego tworzywami sztucznymi, 6. Wrzucania do pojemników i worków na tworzywa sztuczne - tworzyw sztucznych pochodzenia medycznego, mokrych folii, opakowań po olejach i smarach, pojemników po farbach i lakierach, opakowań po środkach chwastów/owadobójczych, 7. Wrzucania do pojemników i worków na metal -artykułów wykonanych z połączenia tworzyw sztucznych z metalami, opakowań po aerozolach i środkach chemicznych. Skarżący akcentował, że w § 11 zaskarżonego regulaminu, Rada Gminy Łańcut przekroczyła upoważnienie ustawowe zawarte w art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminie ustalając normatywy produkcji odpadów przez gospodarstwa domowe przez jednego mieszkańca (20 1 odpadów komunalnych)- § 11 pkt. 1, zaś w art. 11 pkt 5 normatywy produkcji odpadów przez inne podmioty - pomimo braku stosownego upoważnienia ustawowego w tym zakresie. Ze wskazanego przepisu wynika upoważnienie rady gminy do określenia rodzaju i minimalnej pojemności urządzeń. Przy określeniu tych zagadnień rada gminy jest obowiązana uwzględnić, a nie ustalać, średnią ilość odpadów. Norma kompetencyjna zawarta w art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy nie może stanowić upoważnienia do regulowania kwestii związanych ze sposobem ustalania ilości odpadów produkowanych na terenie nieruchomości. Nie jest ona równoznaczna z prawem ustalania norm ilościowych odpadów produkowanych przez każde gospodarstwo domowe, gdyż każdy zleceniodawca, który korzysta z usługi wywozu odpadów ma prawo do określonego jej zakresu tj. ustalenia wyboru wielkości pojemnika na odpady, który będzie adekwatny do potrzeb a gospodarstwa domowego. Natomiast, w § 20 zaskarżonego regulaminu, którym Rada Gminy Łańcut nałożyła na osoby utrzymujące zwierzęta domowe, a w szczególności psy, szereg obowiązków dotyczących oznakowania psa przez tatuowanie i zgłaszanie wszelkich zmian w stanie posiadania do Urzędu Gminy Łańcut w celu aktualizacji komputerowej bazy danych, rażąco naruszyła art. 2, 7 oraz art. 51 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997r. oraz art. 4 pkt 4 ustawy z 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Ponadto zobowiązanie obywateli do udostępniania swoich danych osobowych (imienia, nazwiska oraz adresu zameldowania właściciela psa) może w myśl art.51 ust. 1 Konstytucji odbyć się tylko na podstawie ustawy. Nałożenie wskazanego obowiązku na obywateli w drodze aktu prawa miejscowego jest niezgodne z prawem oraz nie jest niezbędne w demokratycznym państwie prawnym. Ponadto, w § 22 zaskarżonego regulaminu, Rada Gminy Łańcut bezprawnie nałożyła na właścicieli nieruchomości obowiązek przeprowadzania deratyzacji na terenie jego nieruchomości (na koszt właściciela nieruchomości). Podczas, gdy art. 4 ust. 2 pkt 8 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach wyraźnie upoważnia radę gminy tylko do wyznaczenia w regulaminie, obszarów podlegających obowiązkowi deratyzacji i terminy jej przeprowadzenia. Nie podlega dyskusji, iż celem upoważnienia było zobligowanie rady gminy do wskazania konkretnych obszarów w obrębie jej właściwości, które z uwagi na szczególne usytuowanie, realizowane tam funkcje, bądź inne okoliczności wymagają poddania ich obowiązki deratyzacji, zaś obciążenie tym obowiązkiem właścicieli nieruchomości na terenie całej gminy uznać należy za naruszenie ustawowego upoważnienia poprzez brak jego realizacji w ściśle określonych w nim granicach. Pozostawanie w granicach, upoważnienia oznacza bowiem nie tylko zakaz regulowania materii w nim nieokreślonej, lecz również nakaz uregulowania wszystkiego co z niego wynika. Sąd przyjął, że we wskazanym wyżej zakresie skarżący nie ma legitymacji skargowej w niniejszej sprawie. Swój interes prawny uzasadnił on faktem bycia właścicielem nieruchomości położonej w [...], prowadzeniem działalności gospodarczej zarejestrowanej w Urzędzie Gminy [...] oraz byciem stroną umowy na pozbywanie się odpadów komunalnych, jak również faktem ukarania go przez Sąd Rejonowy w [...] grzywną wyrokiem z dnia 2.12.11 sygn. akt [...]. NSA przesądził, że Sąd Rejonowy w [...] w oczywisty sposób wpłynął na przyjęcie legitymacji skarżącego w zakresie § 11 pkt 6 Regulaminu. Wyrok ten dotyczący jedynie materii określonej w § 11 pkt 6 Regulaminu nie ma wpływu na ocenę legitymacji skarżącego w pozostałym zakresie. Sam fakt bycia właścicielem nieruchomości położonej na terenie gminy prowadzenia nań działalności gospodarczej i podpisania umowy o wywóz śmieci w świetle wcześniejszych rozważań nie dają skarżącemu legitymacji do zaskarżenia uchwały w pozostałym zakresie. Argumentacja skarżącego wskazuje, że niektóre postanowienia Regulaminu adresowane są do niego. Nie oznacza to automatycznie, że z tej przyczyny po jego stronie doszło do aktualnego i realnego naruszenia interesu lub uprawnienia czy też wyzucia go z przysługujących mu praw bądź ogranicza w czynieniu użytku z tego uprawnienia. Wskazane argumenty skarżącego świadczą o istnieniu, ale jedynie potencjalnego interesu prawnego po jego stronie. Skarżący nie wykazał opisanego wyżej związku funkcjonalnego pomiędzy swoją sytuacją prawną a przepisami Regulaminu zawierającymi definicje ustawowe (44) czy obowiązki nałożone Regulaminem na właścicieli w § 5 pkt 1, 2, 4, 5, 6, 8. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia legitymacji skargowej skarżącego co do uregulowań zawartych w § 8 Regulaminu czy § 11 pkt 1 i 5 czy § 20 i § 22 Regulaminu. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w pkt I wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. – pkt II wyroku.