II SA/Rz 111/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie Przewodniczący referendarz sądowy Paweł Zaborniak po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. O. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie radcy prawnego, w sprawie ze skargi A. O. na decyzję Wojewody, z dnia [...] listopada 2007r. nr [...], wydaną w przedmiocie pozwolenia na budowę oraz zatwierdzenia projektu budowlanego, - postanawia - odmówić przyznania prawa pomocy. Sygn. II SA/Rz 111/08 Uzasadnienie A. O. w sprawie o sygn. II SA/Rz 111/08 zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (WSA) z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie radcy prawnego. Sprawa o sygn. II SA/Rz 111/08, dotyczy skargi A.O. na decyzję Wojewody, wydaną w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Na obecnym etapie postępowania, skarżący zobowiązany jest do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500 zł. Ponieważ wniosek o udzielenie prawa pomocy nie zawierał wszystkich niezbędnych do jego rozpoznania informacji, referendarz sądowy pismem z dnia 10 marca 2008r. wezwał A. O. do: 1) nadesłania wyciągów z wszystkich rachunków bankowych będących w posiadaniu A. O. oraz jego żony M. O. przedstawiających operacje na tych rachunkach za okres miesiąca luty i marzec 2008r., 2) nadesłania odpisów zeznań podatkowych A. O. oraz jego żony M. O. za ostanie dwa lata kalendarzowe, 3) podania kwot wydatków na potrzeby utrzymania niezbędnego ponoszonych przez rodzinę w skali miesiąca, 4) wyjaśnienia czy na wnioskodawcę lub jego żonę są zarejestrowane samochody osobowe, a jeżeli tak należy podać ich markę oraz rok produkcji. Odpowiedź na to wezwanie wpłynęła w dniu 26 marca 2008r. Stwierdzono, co następuje: W pierwszej kolejności, należy stwierdzić, iż A. O. wezwanie referendarza sądowego z dnia 10 marca 2008r., wykonał po terminie. Wezwanie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 18 marca 2008r., co oznacza, że 7 dniowy termin na jego wykonanie upłynął w dniu 25 marca 2008r. Pismo A. O. sporządzone w dniu 25 marca 2008r., wpłynęło do Sądu w dniu 26 marca 2008r., czyli po upływie 7 dni do wykonania wezwania. Dowodem tego jest data prezentaty wpływu pisma do sądu na którym pracownik sporządził adnotacje o treści "złożono osobiście". Termin 7 dni na udzielnie odpowiedzi oraz nadesłanie dokumentów wskazanych w wezwaniu z dnia 10 marca 2008r. jest terminem sądowym. Tego rodzaju terminy mogą być przedłużane zarówno na wniosek strony jak i z urzędu, czyli bez inicjatywy wnioskującego. Na przedłużanie terminów sądowych pozwala art. 84 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwana dalej P.p.s.a.). Według treści tej regulacji przewodniczący może z ważnej przyczyny przedłużyć termin sądowy z urzędu lub na wniosek strony zgłoszony przed upływem terminu, a także skrócić termin sądowy na wniosek strony. Biorąc pod uwagę okres świąt Wielkanocnych, w którym skarżący miał udzielić odpowiedzi Przewodnicząca Wydziału II WSA w Rzeszowie zarządzeniem z dnia 28 marca 2008r. przedłużyła A. O.u termin na wykonania wezwania referendarza sądowego. Przedłużenie terminu do wykonania wezwania otwiera możliwość merytorycznego rozpoznania żądania skarżącego. A. O. ubiega się o zwolnienie od kosztów sądowych w całości oraz o ustanowienie radcy prawnego przez Sąd. Ze względu na tak ustalone granice wniosku o prawo pomocy, skarżący powinien udowodnić, że spełnia przesłanki, o których mowa w treści art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. W myśl tego przepisu, prawo pomocy w zakresie całkowitym sąd powinien przyznać osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania przed sądem. Sytuacja majątkowa i dochodowa skarżącego nie uzasadnia konieczność przyznania prawa pomocy zarówno w zakresie częściowym jak i w całkowitym. Do tego wniosku prowadzą następujące dane. A. O. zamieszkuje wraz z żoną M. O. w domu o powierzchni 200 m². Zgromadził oszczędności w kwocie 10 000 zł. Skarżący odpowiadając na wezwanie referendarza wyjaśnił, iż rodzina posiada dwa samochody osobowe tj. BMW 316 rok produkcji 1994r., oraz Peugeot 207 rok produkcji 2007r. Z wyciągów z rachunku bankowego M.O. wynika, że na dzień 25 marca 2008r., dysponowała kwotą 6 291 zł. M. O. zaciągnęła również kredyt w wysokości 20 000 zł. Z treści nadesłanej do Sądu kserokopii PIT – 40, wynika, że M. O. uzyskała w 2007r. przychód w wysokości 15 190,44 zł. Niezbędne wydatki rodziny w skali miesiąca zostały podane w na kwotę ok. 1500 zł. Rachunek bankowy posiada także A. O. W miesiącu marcu 2008r. skarżący wypłacił z tego rachunku kwotę 1500 zł. Z powyższych informacji i danych nie wynika, aby skarżący i jego rodzina egzystowali w ciężkich czy chociażby trudnych warunkach. Należy zauważyć, iż A. O. i jego małżonka posiadają dwa samochody, a także dom o znacznej powierzchni. Tego rodzaju składniki majątkowe nie potwierdzają braku możliwości uczestniczenia w kosztach postępowania sądowego. Poza tym, skarżący dysponuje oszczędnościami na kwotę 10 000 zł. M.O. został mu przyznany kredyt bankowy. Zaciągnięcie zobowiązania wobec banku potwierdza dobrą sytuację majątkową rodziny A. O.. Jak wiadomo, banki i inne instytucje finansowe udzielają kredytów i pożyczek osobom, których dochody oraz posiadane składniki majątkowe zabezpieczają spłatę zobowiązań. Wypada wyraźnie podkreślić, iż na prawo pomocy w zakresie całkowitym mogą liczyć strony, które nie posiadają jakichkolwiek możliwości pokrycia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. Takie możliwości skarżący posiada. Zgromadzone przez skarżącego i jego małżonkę oszczędności w kwocie 10 000 zł., pozwolą bez uszczerbku dla poziomu koniecznego utrzymania, pokryć koszty sądowe i wynagrodzenie dla fachowego pełnomocnika. Przyznanie prawa pomocy A. O. spowodowałoby nieuzasadniony uszczerbek dla budżetu Państwa. Z tych przyczyn należało odmówić przyznania prawa pomocy w oparciu o przepisy art. 246 § 1 pkt 1 i 2 oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a.