II SA/Rz 1112/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Śliwa ( spr.) po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. B. na decyzję Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] września 2006 r., Nr [...] w przedmiocie skierowania na badanie lekarskie postanawia: skargę odrzucić. do postanowienia z dnia 29 stycznia 2007 r. W dniu 8 września 2006 r. Komendant Miejski Policji pismem Nr [...] skierował D. B. na badania lekarskie z powodu kierowania przez niego w dniu 16 sierpnia 2006 r. w P. na ulicy B. pojazdem marki Polonez w stanie nietrzeźwości. W piśmie z dnia 10 października 2006 r. adresowanym do Komendanta Miejskiego Policji D. B. zakwestionował skierowanie go na badania, podnosząc iż jest jedynie osobą podejrzaną o kierowanie pojazdem w stanie nietrzeźwości, więc pismo Komendanta jest pozbawione podstawy prawnej. W odpowiedzi pismem z 16 października 2006 r. Komendant Miejski Policji poinformował D. B. o braku podstaw do cofnięcia skierowania na badania, przedstawiając jednocześnie merytoryczne argumenty. Następnie w dniu 20 listopada 2006 r. D. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na pismo Komendanta z dnia 8 września 2006 r. kierujące go na badania lekarskie. W odpowiedzi na skargę Komendant Miejski Policji wniósł o jej oddalenie podnosząc argumenty takie same, jakie wskazał w piśmie z 16 października 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r. nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg między innymi na decyzje administracyjne. Przepis art. 104 § 1 KPA stanowi, że organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Z przepisu tego wynika domniemanie stosowania władczej i jednostronnej formy działania jaką jest decyzja administracyjna w sytuacji braku wyraźnego wskazania takiej formy załatwienia sprawy administracyjnej. W literaturze prawniczej podkreśla się, że koniecznym warunkiem przyjęcia takiego domniemania jest ustalenie, że istnieje sprawa administracyjna i organ administracji publicznej jest właściwy do jej załatwienia. Nie można bowiem przyjąć, że jeżeli w przepisach określono właściwość organu administracji publicznej do załatwienia pewnej kategorii spraw administracyjnych, to sprawy te nie mogą być rozstrzygane tylko dlatego, że ustawodawca nie określił formy rozstrzygnięcia (A. Wróbel (w:) M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks..., s. 569). Jednocześnie tak w doktrynie jak i w orzecznictwie rozpowszechniony jest pogląd, iż o tym czy dany akt jest decyzją czy też nie, przesądza nie jego nazwa, lecz charakter sprawy oraz treść przepisu będącego podstawą działania organu załatwiającego sprawę. Oznacza to, iż dany akt mimo, że nie został przez ustawodawcę nazwany decyzją, jest nią w istocie, jeżeli tylko zawiera charakterystyczne dla takiej formy załatwienia sprawy elementy. W rozpoznawanej sprawie skierowanie na badania lekarskie wydane zostało przez Komendanta Miejskiego Policji na podstawie przepisu art. 122 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2005 r., nr108 poz. 908). Przepis ten stanowi, iż badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem podlega m. in. kierujący pojazdem skierowany przez organ kontroli ruchu drogowego, jeżeli kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości. Niewątpliwie Komendant Miejski Policji jest organem administracji publicznej w rozumieniu przepisu art. 5 § 2 pkt 3 KPA stosownie bowiem do treści przepisu art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2002 r. nr 7 poz. 58) organem administracji rządowej na obszarze województwa w sprawach ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego jest m. in. właśnie komendant powiatowy (miejski) Policji. Zarówno przepis art. 122 Prawa o ruchu drogowym, jak i przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2004 r. nr 2 poz. 15) nie wskazują formy, w jakiej komendant Policji dokonuje skierowania kierowcy na badania lekarskie. Zauważyć jednak należy, iż w przepisach prawnych akt administracyjny jest nazywany nie tylko decyzją ale również przykładowo orzeczeniem, zarządzeniem, zezwoleniem, koncesją, nakazem, przydziałem, zgodą bądź też nie nazywając go z imienia wskazuje się w przepisach na uprawnienie lub obowiązek organu administracji rozstrzygnię cia w określonych rodzajach spraw albo orzekaniu o prawach lub obowiązkach określonych podmiotów. W analizowanej sprawie ustawodawca akt administracyjny jaki wydaje komendant powiatowy (miejski) Policji określa jako skierowanie. Użycie takiego określenia nie ma znaczenia dla charakteru prawnego tego aktu, jako decyzji. Za takim stanowiskiem Sądu przemawia fakt, że objęte postępowaniem skierowanie jest przejawem woli organu administracyjnego (narzuca adresatowi władczo swoje stanowisko), akt wyraźnie wskazuje podstawę prawną w powszechnie obowiązujących przepisach prawa administracyjnego (art. 122 ust. 1 pkt. 3 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym i § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 7.01.2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami), a ponadto rozstrzyga konkretną sprawę konkretnej osoby fizycznej w oparciu o przepisy proceduralne. Tak, więc pismo z dnia 8 września 2006 r. Komendanta Miejskiego Policji kierujące D. B. na badania lekarskie z powodu kierowania przez niego w dniu 16 sierpnia 2006 r. w na ulicy B. pojazdem marki Polonez w stanie nietrzeźwości w swojej istocie jest decyzją. Nie spełnia ono wszystkich wymogów, jakie stawia przepis art. 107 § 1 KPA decyzji, jednak zawiera minimum elementów niezbędnych do zakwalifikowania go jako decyzji. W szczególności pismo to zawiera oznaczenie organu administracji publicznej wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji. Stanowisko podobne do zaprezentowanego powyżej zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 20 lipca 1981 r. (SA 1163/81, OSP 1982, z. 9-10, poz. 169). Skoro pismo z dnia 8 września 2006 r. jest decyzją, to zgodnie z art. 127 k.p.a. przysługuje od niego środek zaskarżenia w postaci odwołania, które wnosi się do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Organem takim w niniejszej sprawie jest Komendant Wojewódzki Policji (art. 6a ust. 2 pkt 1 ustawy o Policji). Możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego uzależniona jest od wcześniejszego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, (art. 52 § 1 P.p.s.a.). Ustawodawca przez pojęcie wyczerpania środków zaskarżenia rozumie sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). W przedmiotowej sprawie stwierdzić należy, iż skarżący nie wyczerpał administracyjnego toku instancji, wnosząc do Sądu skargę na decyzję, od której nie złożył wcześniej odwołania. W związku z powyższym skarga taka jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. D. B. nie został przez Komendanta Miejskiego Policji pouczony o możliwości zaskarżenia skierowania na badania lekarskie w drodze odwołania wnoszonego do Komendanta Wojewódzkiego (za pośrednictwem organu I instancji). Z powodu powyższej sytuacji skarżący nie może on ponosić ujemnych konsekwencji procesowych (art. 112 KPA). Dlatego też Sąd ubocznie stwierdza, że stosownie do przepisu art. 58 KPA. w razie uchybienia terminu, należy termin przywrócić na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu wnosi się w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny jego uchybienia (w rozpoznawanym przypadku - data doręczenia niniejszego postanowienia) a jednocześnie z wnioskiem konieczne jest dopełnienie czynności, dla której wyznaczony był termin (w rozpoznawanym przypadku - złożenie odwołania od decyzji).