II SA/Rz 1117/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Zaborniak po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego - p o s t a n a w i a - odmówić podjęcia zawieszonego postępowania sądowego. II SA/Rz 1117/13 U Z A S A D N I E N I E Przedmiotem skargi E. T. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (zwany dalej WSA) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej SKO) z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...]. Zaskarżonym rozstrzygnięciem utrzymano w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] o odmowie przyznania E. T. specjalnego zasiłku opiekuńczego w związku z opieką nad niepełnosprawną w stopniu znacznym matką J. D. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się decyzja Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2011r., nr [...] o przyznaniu E. T. prawa od świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opiekę nad matką J. D. w wysokości 520 zł miesięcznie w okresie od kwietnia 2011 na stałe. Nadto z pisma Burmistrza z dnia 14 sierpnia 2013 r. wynika, że od 3 listopada 2010 r. skarżąca uzyskała prawo do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką, które na mocy obowiązujących przepisów wygasło z dniem 30 czerwca 2013 r. Postanowieniem z dnia 21 listopada 2013 r. o sygn. akt 1117/13, WSA zawiesił postępowanie w sprawie ze skargi E. T. na decyzję SKO z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...], wydaną w przedmiocie odmowy przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego. Jedną z przyczyn zawieszenia postępowania było skierowanie przez Rzecznika Praw Obywatelskich wniosku do Trybunału Konstytucyjnego (dalej TK) o zbadanie zgodności art. 11 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2012 r. poz. 1548) z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. WSA zwrócił się do skarżącej z pismem z 16 czerwca 2014 r, w którym poinformował, że weszły w życie przepisy ustawy z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (Dz. U. poz. 567), które mają zastosowanie do osób, które utraciły prawo do świadczenia pielęgnacyjnego z dniem 1 lipca 2013 r. w związku z wygaśnięciem z mocy prawa decyzji przyznającej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1548). W związku z tym WSA zwrócił się z zapytaniem, czy skarżąca nadal popiera skargę na decyzję o odmowie przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego. Sąd poinformował również, że z przepisów ww. ustawy z dnia 4 kwietnia 2014 r. wynika, że osoba, która do dnia 30 czerwca 2013 r. pobierała świadczenie pielęgnacyjne (ustalone dotychczas bezterminowo lub na okres dłuższy niż do 30 czerwca 2013 r.) może wystąpić z wnioskiem o przyznanie "zasiłku dla opiekuna" za okres od dnia 1 lipca 2013 r. na podstawie przesłanek przewidzianych do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego określonych w ustawie z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 992 z późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2012 r. (czyli na zasadach dotychczasowych), jeżeli do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 4 kwietnia 2014 r. spełniała te wymagania lub spełnia je nadal. A o tym prawie organ wypłacający dotychczas świadczenie miał obowiązek powiadomić uprawnionego w terminie do końca maja. Jednocześnie uzyskanie "zasiłku dla opiekuna" wyłącza możliwość ubiegania się o specjalny zasiłek opiekuńczy lub świadczenie pielęgnacyjne i odwrotnie. W dniu 23 czerwca 2014 r. skarżąca nadała w urzędzie pocztowym do Sądu pismo w którym wniosła o podjęcie zawieszonego postępowania sądowego gdyż TK wydał orzeczenie w sprawie niezgodności z Konstytucją zakwestionowanych przepisów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Podstawą zawieszenia postępowania sądowego w niniejszej sprawie był art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.). Zgodnie z tą regulacją sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Stosownie do art. 128 § 1 pkt 4 P.p.s.a., sąd postanowi podjąć postępowanie z urzędu, gdy ustanie przyczyna zawieszenia, w szczególności: gdy rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego postępowania - od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kończącego to postępowanie. Trybunał wyrokiem z dnia 5 grudnia 2013 r. o sygn. K 27/13 (Dz. U. z dnia 16 grudnia 2013 r.) orzekł, że art. 11 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1548) jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Pomimo rozpoznania przez TK wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich, nie ustały przyczyny zawieszenia postępowania. Otóż organy administracji obu instancji za jedną z przyczyn odmowy przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego uznały brak rezygnacji przez skarżącą E. T. z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, o której mowa w art. 16a ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę powziął informację o wystąpieniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, postanowieniem z dnia 12 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Po 1026/13, z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego dotyczącym zgodności art. 16a ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych z art. 2, art. 18, art. 32 ust.1 i art. 71 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, w zakresie w jakim przepis ten pomija wśród uprawnionych do uzyskania specjalnego zasiłku opiekuńczego osoby, na których ciąży obowiązek alimentacyjny, i które nie podejmują zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Ponieważ przed Trybunałem Konstytucyjnym toczy się postępowanie dotyczące zgodności art. 16a ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych z przepisami Konstytucji RP, stwierdzić należy, że jest to argument za kontynuowaniem zawieszenia postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 1117/13. W dalszym ciągu istnieje bowiem stan, o którym mowa w art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., tj. rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od wyniku toczącego się postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym o sygn. akt P 1/14, w związku z wyżej opisanym pytaniem prawnym zadanym Trybunałowi przez WSA w Poznaniu. Nadmienić wypada, że na obecnym etapie postępowania Sąd może podjąć zawieszone postępowanie, tylko w przypadku oświadczenia, złożonego przez skarżącą, że cofa skargę w przedmiotowej sprawie. Stosownie do treści art. 60 P.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie to wiąże sąd. Jedynie w przypadku, gdyby cofnięcie skargi zmierzało do obejścia prawa lub powodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, Sąd jest zobligowany do uznania tej czynności za niedopuszczalną. Z uwagi na powyższe Sąd postanowił odmówić podjęcia zawieszonego postępowania sądowego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 131 P.p.s.a.