II SA/Rz 1117/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Joanna Zdrzałka po rozpoznaniu w dniu 22 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z dnia 13 czerwca 2025 r. nr SKO.4110.48.720.2025 w przedmiocie skierowania do domu pomocy społecznej - postanawia - odrzucić skargę. A.C. (dalej: "skarżący") złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z dnia 13 czerwca 2025 r. nr SKO.4110.48.720.2025, którą po rozpoznaniu odwołania B.C., utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia 24 kwietnia 2025 r. nr GOPS 5026-605-5/2025 w przedmiocie skierowania B.C. do domu pomocy społecznej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, ewentualnie odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje: Na wstępie podkreślenia wymaga, że skuteczne wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego uzależnione jest m.in. od istnienia po stronie podmiotu wnoszącego skargę legitymacji do jej złożenia. Kwestię tę reguluje art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024 r., poz. 935 ze zm. - zwanej dalej jako "P.p.s.a."), zgodnie z którym uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (§ 2 cyt. artykułu). Z powyższego wynika więc, że legitymacja do wniesienia skargi jest związana z posiadaniem przez skarżącego interesu prawnego. Kryterium "interesu prawnego", na którym oparta jest ta legitymacja, ma charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę a zaskarżonym aktem lub czynnością organu administracji. Innymi słowy, interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku - wyrok NSA z 3.06.1996 r., sygn. akt II SA 74/96, publ. ONSA 1997 nr 2, poz. 89). Interes prawny istnieje zatem wtedy, kiedy można wskazać przepis prawa materialnego, z którego można wywieść dla danego podmiotu określone prawa lub obowiązki. W orzecznictwie podkreśla się przy tym, że mieć interes prawny to tyle, co wskazać przepis prawa uprawniający dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej (por. wyrok NSA z 22.02.1984 r., sygn. akt I SA 1748/83, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wniesienie skargi przez podmiot, któremu zgodnie z art. 50 § 1 lub § 2 P.p.s.a. przysługuje legitymacja do jej wniesienia, stanowi jedną z podstawowych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia, której brak skutkuje odrzuceniem skargi (por. wyrok NSA z dnia 4.02.1998 r., sygn. SA/Bk 947/96, LEX nr 31892, postanowienie NSA z dnia 19.05.1998 r., I SA/Łd 78/98, LEX 36198). W postanowieniu z dnia 13.06.2007 r., sygn. II FSK 1337/06 (LEX nr 384145) Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że odrzucenie skargi uznać należy tylko wtedy za dopuszczalne, gdy brak legitymacji skargowej jest ewidentny, np. skargę wniosła osoba, której ustawa szczególna nie przyznaje w konkretnym przypadku tej legitymacji. W niniejszej sprawie prowadzone postępowanie administracyjne zainicjowało prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] września 2024 r. sygn. [...] zezwalające na przyjęcie B.C. do domu pomocy społecznej (dps). Orzeczenie to zastąpiło zgodę wymienionej, o której mowa w art. 54 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2024 r., poz. 1283 ze zm.). Wyjaśnić należy, że kwestia ustalenia, kto jest stroną postępowania administracyjnego w przedmiocie umieszczenia osoby w dps, była już przedmiotem orzeczeń sądów administracyjnych, w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego, a sąd w składzie orzekającym w tej sprawie podziela w pełni stanowisko, zgodnie z którym stroną postępowania o skierowanie do domu pomocy społecznej jest wyłącznie osoba kierowana do tej placówki (por, wyroki NSA: z 13 października 2017 r., I OSK 2449/16; z 23 października 2020 r., I OSK 1162/20; z 20 stycznia 2021 r., I OSK 2271/20; z 6 lutego 2024 r., I OSK 1058/22). Oznacza to, że inne osoby nie mogą brać udziału w tym postępowaniu, gdyż żaden przepis ustawy o pomocy społecznej nie przyznaje im takiego prawa. Brak jest podstaw prawnych do uznania, by inny podmiot, niż kierowana do placówki osoba, miał interes prawny uprawniający do złożenia skargi. W tych okolicznościach stwierdzić należy, że skarżący nie był stroną w postępowaniu dotyczących skierowania B.C. do dps. Nie posiada on legitymacji skargowej a co za tym idzie nie mógł skutecznie złożyć skargi do sądu administracyjnego na decyzję SKO w Krośnie z 13 czerwca 2025 r. Z uwagi na stwierdzony brak legitymacji skargowej A.C. do wniesienia skargi w niniejszej sprawie, Sąd odrzucił jego skargę, jako niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 50 P.p.s.a. Dodatkowo w związku z tym, że skarga obarczona była brakiem formalnym, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II WSA w Rzeszowie z dnia 27 sierpnia 2025 r. wezwano skarżącego do podania numeru PESEL, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wyjaśnić trzeba, że w art. 46 § 1 P.p.s.a. wskazano elementy, jakie powinno zawierać każde pismo strony. Zaś w art. 46 § 2 pkt 1 P.p.s.a. wymieniono dodatkowo enumeratywnie co powinno zawierać pierwsze pismo wnoszone do sądu (skarga), w którym powinien znaleźć się w szczególności PESEL strony skarżącej będącej osobą fizyczną (art. 46 § 2 pkt 1 lit. b P.p.s.a.). Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W rozpoznawanej sprawie wezwanie zostało przesłane na podany w skardze adres i doręczone skarżącemu przy zachowaniu rygorów określonych w P.p.s.a., w dniu 29 sierpnia 2025 r. Termin do uzupełnienia braku formalnego mijał 5 września 2025 r. (piątek). Pomimo tego wezwania i upływu wskazanego terminu skarżący nie podał numeru PESEL. W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i 6 oraz § 3 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.