II SA/Rz 1119/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Paweł Zaborniak po rozpoznaniu w dniu 12 października 2018 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] Sp. z o.o. z/s w [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z/s w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Opisaną w sentencji niniejszego postanowienia decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w sprawie wygaśnięcia wydanego dla [...] Sp. z o.o. (dalej: Spółka) zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości alkoholu do 4,5 % oraz piwa. We wniesionej do tut. Sądu skardze, w/w Spółka zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, że brak wstrzymania wykonalności decyzji spowoduje znaczne straty finansowe po jej stronie. Zdaniem Spółki, niewstrzymanie wykonalności tej decyzji pociąga za sobą niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oraz możliwość dochodzenia przez Spółkę ewentualnych roszczeń odszkodowawczych od organów administracji publicznej zajmujących się sprawą. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Jednak stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm. – dalej: "P.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W orzecznictwie wskazuje się, że szkoda, o której mowa w powołanym art. 61 § 3 P.p.s.a. to taka szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/04). Z kolei trudne do odwrócenia skutki to skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po długim okresie czasu lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienia NSA z dnia 17 kwietnia 2009 r. sygn. akt I GSK 220/09 oraz z dnia 8 maja 2014 r. sygn. akt II OZ 420/14, zob. również P. Daniel, Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym, wyd. C.H. Beck, Warszawa 2013, rozdział IV). Odnosząc się do wniesionego w skardze żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazać należy, że to na wnioskodawcy ciążył obowiązek wykazania okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Wniosek w tym przedmiocie powinien zatem zawierać taką argumentację, by na jej podstawie możliwa była ocena spełnienia przesłanek, o których mowa w tym przepisie. Jednocześnie Sąd musi mieć możliwość zweryfikowania zawartych we wniosku twierdzeń, a więc rolą wnioskodawcy jest dostarczenie w tym zakresie stosownych dokumentów. W realiach rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że Spółka nie wywiązała się z w/w obowiązku. Złożony wniosek jest w istocie bardzo lakoniczny i sprowadza się do twierdzenia, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje straty finansowe po stronie Spółki. Zdaniem Sądu taka przyczyna nie odpowiada ustawowym wyżej przytoczonym przyczynom. Na potwierdzenie powyższego, nie przedłożono również żadnych dokumentów, ani też w żaden inny sposób nie wykazano prawdziwości zawartych we wniosku twierdzeń. Na podstawie złożonego wniosku Sąd nie był w stanie ocenić kondycji finansowej Spółki w kontekście podstaw przewidzianych w ustawie, a tym samym nie miał możliwości pozytywnego ustosunkowania się do jej żądania. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.