II SA/Rz 112/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Ryszard Bryk po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2008r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku M.P.W.iK.S.z o.o. w R. o uzupełnienie protokołu z rozprawy sądowej z dnia 7 lutego 2008r. zarządzam umorzyć postępowanie w sprawie uzupełnienia protokołu z rozprawy sądowej z dnia 7.02.2008r. We wniosku (opatrzonym datą 5.03.2008r.) pełnomocnik M.P.W.iK.S.z o.o. (r. pr. A.K.) wniósł o uzupełnienie protokołu z rozprawy sądowej z dnia 7.02.2008r. w zakresie określonym w tym wniosku. Następnie w piśmie z dnia 26.03.2008r. cofnął wskazany wniosek o uzupełnienie protokołu z rozprawy sądowej. Art. 103 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej skrótem p.p.s.a. stanowi, że wniosek o sprostowanie lub uzupełnienie protokołu rozstrzyga w formie zarządzenia przewodniczący składu orzekającego, a od jego zarządzenia strony mogą odwołać się do sądu, który rozpoznawał sprawę na posiedzeniu, z którego został sporządzony protokół. Odwołanie o jakim mowa w powołanym przepisie, nie jest jednak środkiem odwoławczym w rozumieniu art. 194 p.p.s.a., zatem na postanowienie Sądu zażalenie nie przysługuje. Powołany przepis oraz inne przepisy p.p.s.a., nie regulują natomiast sposobu załatwienia sprawy w przypadku cofnięcia wniosku o uzupełnienie protokołu rozprawy. Moim zdaniem cofnięcie takiego wniosku czyni sprawę o sprostowanie lub uzupełnienie protokołu bezprzedmiotową, przeto adekwatną formą załatwienia takiego wniosku jest zarządzenie przewodniczącego w przedmiocie umorzenia takiego postępowania. Tym samym od takiego zarządzenia strona może odwołać się do Sądu, o jakim mowa w art. 103 p.p.s.a. Z podanych względów Sąd orzekł jak w formule sentencji zarządzenia.