II SA/Rz 1125/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Maciej Kobak /spr./ Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Paweł Zaborniak Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji do kompostowania odpadów biodegradowalnych I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Starosty z dnia [...] maja 2018 r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej A. Sp. z o.o. w [...] kwotę 980 zł /słownie: dziewięćset osiemdziesiąt złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi "A." sp. z o.o. z siedzibą w [...] reprezentowanego przez adw. M. K. (dalej w skrócie: "inwestor"), jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej w skrócie: "SKO") z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] (dalej w skrócie: "organ I instancji" lub "Starosta") z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji do kompostowania odpadów biodegradowalnych. Kwestionowana decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. Wnioskiem z dnia 12 kwietnia 2017 r. P. C. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą F.H.U. "B." P. C. w P. zwrócił się o wydanie pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji do kompostowania odpadów biodegradowalnych o wydajności 50 0000 mg/rok w L. Następnie doszło do przekształcenia ww. przedsiębiorcy w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością, działającą pod firmą "A." sp. z o.o. Decyzją z dnia [...] maja 2018 r., nr [...] Starosta odmówił wydania dla inwestora pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji do kompostowania odpadów biodegradowalnych o wydajności 50 0000 mg/rok w L., gm. [....]. Jako podstawę prawną decyzji Starosta powołał art.186 ust. 1 pkt 1 w zw. Z art. 141 ust. 2 i art. 378 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2017 r. poz. 519 ze zm. - dalej w skrócie: "p.o.ś."), art. 46 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 16 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2018 r., poz. 21 ze zm. - dalej w skrócie: "u.p.o." ), oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz.1257 ze zm. - dalej w skrócie: "k.p.a."). W uzasadnieniu decyzji Starosta streścił dotychczasowy przebieg postępowania. Następnie Starosta wyjaśnił, że instalacja objęta wnioskiem zlokalizowana ma być na działkach ew. nr 689/26, 689/27, 689/28, 689/29, 689/30, 689/31 położonych w miejscowości L., obj. księgą wieczystą Kw nr [...], będących własnością inwestora, oraz na działce ew. nr 689/3 położonej w L. obj. księgą wieczystą Kw nr [...], której właścicielem jest P. C. Starosta stwierdził, że inwestor nie posiada tytułu prawnego do działki ew. Nr 689/3. W związku z powyższym nieuprawnione są twierdzenia inwestora, iż nowa część kompostowni, która ma być zrealizowana na działce 689/3, zostanie uruchomiona na koniec III kwartału 2018 r. Dalej Starosta wskazał, że inwestor pomimo faktu prowadzenia działalności na gruntach rolnych, nie zawarł we wniosku propozycji wykonania sieci monitoringu jakości wód podziemnych, jakości wód powierzchniowych (potoku C.), jakości gleby dla instalacji kompostowni. Starosta stwierdził również, że w procesie biologicznego przetwarzania (kompostowania), nie powstaje finalny produkt w postaci nawozu organicznego w ilości około 25 000 Mg/rocznie, gdyż nie wstrzymano wykonania decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] października 2017 r., znak: [...], cofającej pozwolenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] kwietnia 2016 r. Nr [...] znak: [...] wydane inwestorowi na wprowadzenie do obrotu nawozu organicznego pn. "[...]", zmienione decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] maja 2017 r. Nr [...] znak: [...]. Z decyzji tych wynika że badania przeprowadzone przez Wojewódzki Inspektorat Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych w [...] oraz Laboratorium Badawcze Państwowego Instytutu Weterynaryjnego - Państwowego Instytutu Badawczego w [....] wykazały w kontrolowanych próbkach nawozu organicznego "[...]" obecność żywych jaj pasożytów jelitowych, co stanowiło podstawę cofnięcie pozwolenia na wprowadzanie do obrotu przedmiotowego nawozu. Do czasu zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego prowadzonego w związku z wyżej wymienionymi decyzjami, produkty procesu będą odpadem o kodzie 19 05 03 tj. kompost nieodpowiadający wymaganiom (nienadający się do wykorzystania). Pomimo posiadanej wiedzy w tym zakresie, inwestor nie zmienił stwierdzeń i żądań zawartych we wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego w części dotyczącej zezwolenia na przetwarzanie odpadów i pozwolenia na wytwarzanie odpadów. Wreszcie Starosta wskazał, że inwestor nie dysponuje budynkiem magazynowym, zadaszonymi boksami magazynowymi, wiatą magazynową, placami utwardzonymi, które umożliwiałyby magazynowanie odpadów w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami, które planuje do przyjmowania do przetwarzania w instalacji. Po rozpoznaniu odwołania inwestora, SKO utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji SKO stwierdziło, że przed wydaniem decyzji w sprawie, inwestor złożył wniosek dowodowy o przeprowadzenie oględzin, natomiast organ I instancji nie rozpoznał go poprzez wydanie niezaskarżalnego postanowienia. W ocenie SKO, takie zaniechanie nie stanowi jednak podstawy kasacji zapadłej decyzji, bowiem z materiału dowodowego wynika, iż inwestor nie posiada tytułu prawnego do działki ew. nr 689/3. Działki ew. nr 689/26, 689/27, 689/28, 689/29, 689/30 i 689/31 wchodziły w skład majątku przedsiębiorstwa tj. prowadzonej działalności gospodarczej pod firmą P. C. F.H.U. "B." w P. Działki te powstały w wyniku podziału geodezyjnego działki nr 689/5, natomiast ujawniona w tej księdze wieczystej działka nr 689/3 nie wchodziła w skład tego przedsiębiorstwa i w związku z tym nadal pozostaje własnością P. C. jako osoby fizycznej. SKO uznało więc, że wniosek o przeprowadzenie oględzin mających potwierdzić, iż działka ew. nr 689/3 "faktycznie" pozostaje własnością inwestora - był bezprzedmiotowy. SKO wyjaśniło również, że skoro Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi odmówił wstrzymania wykonania swojej decyzji z dnia [...] października 2017 r., znak: [...] o cofnięciu pozwolenia dla inwestora na wprowadzenie do obrotu nawozu organicznego pn. "[...]", w produkcji przedsiębiorstwa nie powstaje finalny produkt w postaci nawozu organicznego w ilości około 25 000 Mg/rocznie. Dalej SKO stwierdziło, że nie posiada uprawnień do kwestionowania ustaleń poczynionych przez Państwowy Instytut Weterynaryjny - Państwowy Instytut Badawczy w [....] Ponadto z decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi wynika, że badania wykazały w kontrolowanych próbkach nawozu organicznego "[...]" obecność żywych jaj pasożytów jelitowych, co stanowiło podstawę cofnięcia pozwolenia na wprowadzanie do obrotu nawozu. Do czasu zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego prowadzonego w związku z wyżej wymienionymi decyzjami Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, produkty procesu będą odpadem o kodzie 19 05 03 tj. kompostem nieodpowiadającym wymaganiom (nienadającym się do wykorzystania). SKO wskazało, że z treści decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na "Kompostowaniu odpadów biodegradowalnych w miejscowości L." wynika wprost, że inwestor nie dysponuje budynkiem magazynowym, zadaszonymi boksami magazynowymi, wiatą magazynową, placami utwardzonymi, które umożliwiałyby magazynowanie odpadów w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami, które planuje do przyjmowania do przetwarzania w instalacji. SKO zgodziło się z inwestorem, iż w kwestii braków formalnych wniosku związanych z propozycją wykonania sieci monitoringu jakości wód podziemnych, jakości wód powierzchniowych (potoku C.), jakości gleby dla instalacji kompostowni w L., organ I instancji winien był wezwać do uzupełnienia tego braku, lecz wobec powyższych zastrzeżeń takie uchybienie nie może mieć znaczenia dla prawidłowości zajętego w sprawie stanowiska. Reasumując SKO stwierdziło, iż zaistniały podstawy prawne do odmowy udzielenia pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji do kompostowania odpadów biodegradowalnych, gdyż nie spełniono podstawowych przesłanek do takiego działania. Podstawowy produkt powstający w instalacji tj. nawóz do obrotu gospodarczego nie może być wprowadzony, gdyż w przeciwnym razie stanowiłoby to naruszeniem norm prawnych i powodowało zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi. Końcowo SKO zauważyło, iż przed wydaniem decyzji umożliwiono inwestorowi skorzystanie z uprawnień przewidzianych przepisem art. 10 § 1 k.p.a. W ustawowym terminie inwestor wniósł skargę na powyższą decyzję SKO, zaskarżając ją w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił: I. rażące naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. i art. 85 § 1 k.p.a. poprzez: - nieuwzględnienie, że organ I instancji nie zapewnił stronie faktycznego i czynnego udziału w postępowaniu, poprzez nierozpoznanie wniosku strony o przeprowadzenie oględzin instalacji kompostowni odpadów biodegradowalnych, skutkujące błędnym ustaleniem przez organy obu instancji, że inwestor nie posiada tytułu prawnego i nie może użytkować nieruchomości oznaczonej jako działka nr 689/3, a w konsekwencji doprowadziło do błędnego wniosku, że nowa część kompostowni nie zostanie uruchomiona w III kwartale 2018 roku; 2. art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie zebrania w sposób wyczerpujący i rozważenia całego materiału dowodowego, w szczególności nieuwzględnienie, że inwestor dysponuje decyzją ostateczną Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2016 r., znak: [...] w sprawie zmiany decyzji z dnia [...] listopada 2014 r., znak: [...] będącej zezwoleniem dla inwestora na przetwarzanie odpadów, co organowi winno być znane z urzędu; 3. art. 9 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie naruszenia zasady informowania stron popełnionego przez organ I instancji, polegającego na niepoinformowaniu inwestora w toku postępowania administracyjnego, że organ będzie wymagał dołączenia do wniosku propozycji wykonania sieci monitoringu jakości wód podziemnych, jakości wód powierzchniowych (potoku C.) i jakości gleby dla instalacji kompostowni w L., co powinno prowadzić do wydania przez organ II instancji decyzji kasatoryjnej; 4. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 76 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie zasady szczególnej bezpośredniości przeprowadzania dowodów w postępowaniu administracyjnym i dokonanie ustaleń faktycznych na dowodach przeprowadzonych w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, znak: [...], w szczególności błędnym opisie wyników badań No [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. dotyczących nawozu organicznego pod nazwą "[...]" wykonanych przez Państwowy Instytut Weterynaryjny - Państwowy Instytut Badawczy w [...], podczas gdy przesłanka odmowy wydania pozwolenia zintegrowanego ze względu na zagrożenie życia i zdrowia ludzkiego powinna zostać ustalona w oparciu o dowody przeprowadzone bezpośrednio w postępowaniu administracyjnym, a ponadto z samych opisów wyników badań wynikało, że jeżeli bakterie występują, to w granicach poniżej progu oznaczalności - czego organy obu instancji nie wzięły pod rozwagę; 5. art. 8 § 1 k.p.a. oraz art. 6 k.p.a. poprzez naruszenie zasad praworządności i pogłębiania zaufania obywateli polegające na: - utrzymaniu w mocy decyzji administracyjnej wydanej w praktyce wyłącznie na podstawie okoliczności stwierdzonych w innych postępowaniach administracyjnych, a nie dowodów przeprowadzonych bezpośrednio przez organy, - utrzymaniu w mocy decyzji administracyjnej wydanej bez faktycznego przeprowadzenia postępowania administracyjnego, co w konsekwencji przeczy zasadzie praworządności, - utrzymaniu w mocy decyzji administracyjnej pomimo wyraźnego stwierdzenia i przyznania przez organ odwoławczy, że organ I instancji naruszył przepisy postępowania, tj. nie rozpoznał wniosku dowodowego strony i w konsekwencji nie przeprowadził dowodów zaproponowanych przez stronę oraz nie wezwał strony do uzupełnienia braku polegającego na przedłożeniu propozycji wykonania sieci monitoringu jakości wód podziemnych, wód powierzchniowych (potoku C.), jakości gleby dla instalacji w L., co przeczy zasadzie pogłębiania zaufania obywateli. W konsekwencji naruszenia przepisów postępowania, inwestor zarzucił: II. naruszenie prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy: 1. art. 186 ust. 1 w zw. z art. 141 ust. 2 p.o.ś. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, bowiem nie zachodzą przyczyny warunkujące odmowę wydania pozwolenia zintegrowanego, to jest: - uwzględnienie wniosku nie stoi w kolizji z potrzebą ochrony życia lub zdrowia ludzi oraz środowiska, - organ nie wskazał na jakąkolwiek inną, konkretną przesłanką warunkującą odmowę wydania pozwolenia zintegrowanego. Mając powyższe na uwadze inwestor wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji z dnia [...] maja 2018 r., ewentualnie, w wypadku uznania przez Sąd zasadności skargi ze względu na treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. - o zobowiązanie organu do wydania w terminie 14 dni od daty prawomocności orzeczenia, postanowienia w przedmiocie uwzględnienia wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego. W uzasadnieniu skargi inwestor podniósł, że działka ew. nr 689/3 stanowi własność P. C. - Prezesa Zarządu i Wspólnika "A." Sp. z o.o., który udostępnił Spółce przedmiotową działkę do używania. Zdaniem inwestora, SKO podzieliło błędne zapatrywanie organu I instancji na definicję pojęcia "tytułu prawnego", którym jest również możliwość dysponowania nieruchomością nie tylko jak właściciel, ale również jak posiadacz zależny. Dokonanie oględzin pozwoliłoby na stwierdzenie, że inwestor dysponuje i użytkuje działkę nr 689/3 za zgodą jej właściciela, co implikuje, że twierdzenia o otwarciu nowej części kompostowni w III kwartale 2018 r. są prawdziwe. Nieprzeprowadzenie przez organ oględzin kompostowni doprowadziło również do błędnych ustaleń, że spółka nie dysponuje budynkiem magazynowym i innymi obiektami pozwalającymi na magazynowania odpadów zgodnie z obowiązującymi przepisami. Wniosek dowodowy złożony przez inwestora zmierzał do dokonania prawidłowych ustaleń stanu faktycznego przez organ, jednakże dowód nie został przeprowadzony, czym organ naruszył art. 78 § 1 k.p.a. oraz art. 85 § 1 k.p.a. Dalej inwestor wskazał, że dysponuje decyzją ostateczną będącą zezwoleniem na przetwarzanie odpadów, natomiast organ I instancji oparł się na decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi cofającej pozwolenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na wprowadzanie do obrotu nawozu organicznego pn. "[...]", przy czym decyzja ta nie jest decyzją prawomocną. Inwestor podniósł również, że zaskarżył wyniki badań przeprowadzonych przez Państwowy Instytut Weterynaryjny - Państwowy Instytut Badawczy w [...] do Polskiego Centrum Akredytacji - podmiotu sprawującego nadzór na ośrodkiem w P. Zdaniem inwestora, wyniki badań zostały błędnie opisane, co wyrażało się w nie dokonaniu jako wpisu wartości występujących w nawozie żywych jaj pasożytów wyniku "0", pomimo że żadna z badanych próbek nie wykazała występowania jaj powyżej granicy oznaczalności (LOQ). Otrzymanie wyniku poniżej wartości progu oznaczalności powoduje, że wynik mieści się w granicach błędu pomiarowego i nie można z całą pewnością stwierdzić występowania żywych jaj pasożytów jelitowych w nawozie. Inwestor podniósł przy tym, że dopiero osiągnięcie granicy oznaczalności powinno być poziomem, powyżej którego należałoby wpisywać jako wynik wartość inną niż "0". Ponadto przedmiotem badania był nawóz organiczny, natomiast zastosowano metodykę badań do określenia obecności żywych jaj pasożytów jelitowych obowiązującą dla badania osadów ściekowych. Natomiast badanie wtórnika nawozu przeprowadzone przez Państwowy Instytut Weterynaryjny - Państwowy Instytut Badawczy w [...] potwierdziło, iż nawóz organiczny "[...]" spełnia wymagania jakościowe pod względem czystości sanitarnej. W odpowiedzi na skargę, SKO podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona nią decyzja, podobnie jak i decyzja ją poprzedzająca naruszają przepisy postępowania, kształtujące rygory gromadzenia i oceny materiału dowodowego oraz zakres treści uzasadnienia decyzji wydawanych w sprawach administracyjnych - art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 §3 K.p.a. I. Podstawą wydania skarżonych decyzji był art. 186 ust. 1 w zw. z art. 141 ust. 2 i art. 378 ust. 1 p.o.ś. Stosownie do pierwszego z powołanych przepisów organ właściwy do wydania pozwolenia odmówi jego wydania, jeżeli: 1) nie są spełnione wymagania, o których mowa w art. 141 ust. 2, art. 143 i art. 204 ust. 1, a w przypadku pozwolenia na wytwarzanie odpadów, o którym mowa w art. 181 ust. 1 pkt 4, oraz pozwolenia zintegrowanego - także jeżeli zamierzony sposób gospodarowania odpadami jest niezgodny z planami gospodarki odpadami, o których mowa w ustawie z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach. Zgodnie zaś z art. 141 ust. 2 p.o.ś. oddziaływanie instalacji lub urządzenia nie powinno powodować pogorszenia stanu środowiska w znacznych rozmiarach lub zagrożenia życia lub zdrowia ludzi. Powołana podstawa prawna wskazana w treści decyzji uzasadnia odmowę udzielenia skarżącemu pozwolenia zintegrowanego o tyle, o ile oddziaływanie instalacji powodowałoby pogorszenie stanu środowiska w znacznych rozmiarach lub zagrożenie życia lub zdrowia ludzi. Nie wynika z niej natomiast odmowa udzielenia pozwolenia zintegrowanego z innych przyczyn, a takie organy również powołują, lI. Organy podają, że strona skarżąca – "NA. - jako podmiot prowadzący instalację nie ma tytułu prawnego do działki nr 689/3, której właścicielem jest P. C. - nota bene, prezes zarządu skarżącej spółki. Strona skarżąca w toku całego postępowania podnosiła, że wprawdzie nie jest właścicielem przedmiotowej działki, jednakże posiada prawa do jej używania. Kwestia ta nie została przez organy należcie przeanalizowana. Po myśli art. 3 pkt 6 lit. b p.o.ś. przez instalację rozumie się zespół stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie, do których tytułem prawnym dysponuje ten sam podmiot i położonych na terenie jednego zakładu. Jeżeli więc instalacja składa się z zespołu urządzeń technicznych, zlokalizowanych na różnych działkach, i urządzenia te są ze sobą powiązane technologicznie w sposób uzasadniający przyjęcie, iż stanowią jeden zakład, pozostaje jedynie zweryfikować, czy podmiot dysponujący tą instalacją posiada tytuł prawny do każdej z tych działek. Z przepisów nie wynika w żaden sposób, aby do każdej z działek, na których znajduje się instalacja konieczne było posiadanie takiego samego tytułu prawnego. Za wystarczające należy uznać posiadanie do każdej z tych działek jednego z praw wskazanych w art. 3 pkt 41 p.o.ś. W treści tego przepisu ustawodawca zdefiniował pojęcie "tytułu prawnego" nakazując przez nie rozumieć: prawo własności, użytkowanie wieczyste, trwały zarząd, ograniczone prawo rzeczowe albo stosunek zobowiązaniowy. Argumentem wspierającym tak sformułowany wniosek jest art. 183a p.o.ś., który stanowi, że prowadzącym instalację jest także podmiot uprawniony na podstawie określonego tytułu prawnego do władania oznaczoną częścią instalacji. Posiadanie określonego tytułu prawnego do części instalacji nie wyklucza zatem przypisania podmiotowi tego prawa statusu prowadzącego instalację. Reasumując Sąd stwierdza, że brak prawa własności skarżącej spółki względem działki 689/3 nie musi oznaczać, że podmiot ten nie posiada do niej żadnego tytułu prawnego, który pozwoliłby na skompletowanie desygnatów ustawowego pojęcia "instalacji" zadekretowanych w art. 3 pkt 6 lit. b p.o.ś. Kwestia ta nie została należycie wyjaśniona, albowiem organ poprzestał na zbyt wąskim ustaleniu, że strona skarżące nie jest właścicielem działki 689/3 p.o.ś. i w konsekwencji udzielenie pozwolenia zintegrowanego jest wykluczone. III. Organy zarzucają stronie skarżącej, ze nie dysponuje budynkiem magazynowym, zadaszonymi boksami magazynowymi wiatą magazynową, placami utwardzonymi, które umożliwiały magazynowanie odpadów zgodnie z obowiązującymi przepisami. Organy nie wskazują przepisu prawnego, stanowiącego źródło takiego obowiązku, jak również podstawy prawnej, która uzasadniałaby odmowę udzielenia pozwolenia zintegrowanego w razie jego niespełnienia. Organy swoje ustalenia w tej materii opierają na treści uzasadnienia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z [...] kwietnia 2016 roku; decyzja ta została wydana dwa lata przed rozstrzygnięciem wniosku o pozwolenie zintegrowanego, a z twierdzeń strony skarżącej wynika, że w tym zakresie jest nieaktualna; na dowód czego strona przedłożyła w toku postępowania sądowoadministracyjnego wydruki zdjęć oraz wypisy z rejestru gruntów. Na etapie postępowania administracyjnego strona skarżąca wnosiła o przeprowadzenie postępowania dowodowego w tym przedmiocie, czego jednak organ nie uczynił, uznając taką aktywność procesową za zbędną. W ocenie Sądu wywodzenie z przyjętych przez organ ustaleń skutków negatywnych dla strony, w przypadku zawnioskowania przez nią przeciwdowodu, obligowało organ do podjęcia czynności dowodowych, stosownie do art. 78 § 1 i § 2 K.p.a. Uchybienie to jest o tyle poważne, że organ I instancji w uzasadnieniu swojej decyzji (s. 17) podaje, że: "Taka sytuacja (brak ww. budynków i urządzeń; przyp. Sądu) może mieć miejsce." Czynienie potencjalnych, a nie definitywnych ustaleń Sąd ocenia jako rażące naruszenie prawa procesowego. IV. Wreszcie kwestia kluczowa. Organy przyjęły, że odmowę udzielenia pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji do biologicznego przetwarzania odpadów biodegradowalnych uzasadnia fakt, że w procesie tym nie może powstać finalny produkt w postaci nawozu organicznego w ilości około 25 000 Mg/rocznie. Organy wskazały, że nie wstrzymano wykonania decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] października 2017 r., znak: [...], cofającej pozwolenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] kwietnia 2016 r. Nr [...] znak: [...] wydane inwestorowi na wprowadzenie do obrotu nawozu organicznego pn. "[...]", zmienione decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] maja 2017 r. Nr [...] znak: [...]. Co kluczowe w sprawie, w dalszej części uzasadnienia swoich decyzji, podobnie jak i w ich podstawach prawnych organy powołują się nie tyle, na brak możliwości powstania produktu finalnego w postaci nawozu, lecz na jego jakość, która może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi. W ocenie Sądu stanowisko organu jest niekonsekwentne. Jeżeli organy przeszkodę w wydaniu pozwolenia zintegrowanego upatrują w wyeliminowaniu z obrotu prawnego pozwolenia na wprowadzenie do obrotu nawozu, to powinny powołać i wyjaśnić, adekwatną do takiego stanowiska podstawę prawną - uzasadnienie decyzji organów obu instancji takich rozważań i powołań nie zawiera. Jeżeli natomiast organy przyjęły - a na to wskazuje podstawa prawna decyzji oraz poczynione w ich uzasadnieniach uwagi - że wytwarzany w ramach biologicznego przetwarzania odpadów nawóz zagraża życiu i zdrowiu ludzi - art. 141 ust. 2 p.o.ś. i art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy o odpadach, to zobowiązane są w tym zakresie zgromadzić o ocenić materiał dowodowy. W analizowanej sprawie organy in extenso powołały się na treść uzasadnienia decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] października 2017 r., znak: [...], cofającej pozwolenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] kwietnia 2016 r. Nr [...] znak: [...] wydane inwestorowi na wprowadzenie do obrotu nawozu organicznego pn. "[...]", z którego wynikało, że badania przeprowadzone przez Wojewódzki Inspektorat Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych w [...] oraz Laboratorium Badawcze Państwowego Instytutu Weterynaryjnego - Państwowego Instytutu Badawczego w [...] wykazały w kontrolowanych próbkach nawozu organicznego "[...]" obecność żywych jaj pasożytów jelitowych, co stanowiło podstawę cofnięcia pozwolenia na wprowadzanie do obrotu przedmiotowego nawozu. Strona skarżąca konsekwentnie podnosiła, że przeprowadzone na potrzeby tego postępowania badania wykonane przez Państwowy Instytut Weterynaryjny - Państwowy Instytut Badawczy w [...] zostały zaskarżone do Polskiego Centrum Akredytacji - podmiotu sprawującego nadzór na ośrodkiem w [....]. Wskazywała na błędny opis wyników badań, co wyrażało się w niedokonaniu jako wpisu wartości występujących w nawozie żywych jaj pasożytów wyniku "0", pomimo że żadna z badanych próbek nie wykazała występowania jaj powyżej granicy oznaczalności (LOQ). Otrzymanie wyniku poniżej wartości progu oznaczalności powoduje, że wynik mieści się w granicach błędu pomiarowego i nie można z całą pewnością stwierdzić występowania żywych jaj pasożytów jelitowych w nawozie. Podniesiono też, że dopiero osiągnięcie granicy oznaczalności powinno być poziomem, powyżej którego należałoby wpisywać jako wynik wartość inną niż "0". Ponadto przedmiotem badania był nawóz organiczny, natomiast zastosowano metodykę badań do określenia obecności żywych jaj pasożytów jelitowych obowiązującą dla badania osadów ściekowych. Natomiast badanie wtórnika nawozu przeprowadzone przez Państwowy Instytut Weterynaryjny - Państwowy Instytut Badawczy w [...] potwierdziło, iż nawóz organiczny "[...]" spełnia wymagania jakościowe pod względem czystości sanitarnej. Do przedstawionych twierdzeń strony skarżącej organy się w ogóle nie odniosły i nie dokonały ich oceny w kontekście ostatecznie sformułowanych wniosków. Zdaniem Sądu, przyjęcie, że nawóz [...] zagraża zdrowiu lub życiu ludzi wymagało od organu poczynienia własnych, kompletnych ustaleń, a przede wszystkim skonfrontowanie ich z twierdzeniami strony. Jako ewentualność procesową należało również rozważyć możliwość zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. do czasu rozpatrzenia skargi przez WSA w Warszawie na decyzję Ministra i Rozwoju Wsi z dnia [...] stycznia 2018 roku w przedmiocie cofnięcia stronie skarżącej pozwolenia na wprowadzenie do obrotu nawozu organicznego. Jak wynika z dopuszczonego jako dowód odpisu wyroku WSA w Warszawie z dnia 18 października 2018 roku, sygn. akt VI SA/Wa 605/18 ów Sąd uwzględnił skargę i uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyroku Sąd uznał za zasadne zarzuty skargi co do niejednoznaczności badań - błędny opis wykonanych badań oraz błędną metodologię ich przeprowadzenia. Wyrok ten jest prawomocny - Sąd stwierdza ta okoliczność z urzędu. Sprawa cofnięcie pozwolenia na wprowadzenie przez stronę skarżącą do obrotu nawozu organicznego nie jest więc ostatecznie rozstrzygnięta. Rozpoznając ponownie sprawę organy wezmą pod uwagę powołane przez Sąd oceny i wskazania. Uwzględniając całość powyższego Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na postawie art. 200 i 205 § 2 P.p.s.a.