II SA/Rz 1128/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Asesor WSA Maria Mikolik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 września 2021 r. w Rzeszowie sprawy ze skarg M. P. i K. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie nakazu przedłożenia projektu budowlanego zamiennego - p o s t a n a w i a - odrzucić skargę K. K. Opisaną w sentencji postanowienia decyzją [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: WINB, organ II instancji) uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku przedłożenia projektu budowlanego zamiennego i w tym zakresie ustalił nowy termin wykonania obowiązku, w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Z akt administracyjnych wynika, że decyzja WINB została doręczona M. P. i pełnomocnikowi skarżącej K. K. (dalej: Skarżąca) – J. P. w dniu 25 maja 2021 r. W dniu 16 lipca 2021 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęły skargi M. P. oraz K. K. na w/w decyzję WINB. Jak wynika z akt sprawy K. K. nadała skargę na poczcie w dniu 25 czerwca 2021 r. Wezwaniem z dnia 20 lipca 2021 r., doręczonym w dniu 21 lipca 2021 r. skarżąca K. K. została wezwana o uzupełnienie braków formalnych skargi poprzez nadesłanie numeru PESEL oraz nadesłanie 2 egzemplarzy odpisów skargi, poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych. Wezwanie należało wykonać w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. W zakreślonym terminie skarżąca nadesłała dwie kserokopie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm. – dalej: P.p.s.a.), skargę do sądu wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie zaś do treści art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., skarga wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia podlega odrzuceniu. W przedmiotowej sprawie zaskarżoną decyzję doręczono pełnomocnikowi skarżącej K. K. w dniu 25 maja 2021 r., a zatem ustawowo określony trzydziestodniowy termin przewidziany na wniesienie skargi upłynął z dniem 24 czerwca 2021 r. (czwartek). Z akt sprawy wynika natomiast, że skarga została złożona na poczcie w dniu 25 czerwca 2021 r. (data stempla pocztowego), a więc z uchybieniem terminu przewidzianego do jej wniesienia. Stosownie zaś do art. 57 § 1 P.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Wymogi jakim powinno odpowiadać pismo wnoszone przez stronę do sądu regulują odpowiednio art. 46 i art. 47. Zgodnie z art. 46 § 2 pkt 1 lit. b P.p.s.a. pismo strony powinno zawierać numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. Ponadto stosownie do art. 47 P.p.s.a. do pisma należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. W przypadku stwierdzenia braków formalnych skargi, przewodniczący wzywa stronę do uzupełnienia skargi w terminie siedmiu dni. Skarga, której braków formalnych strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie, podlega odrzuceniu (art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.). Odnośnie numeru PESEL – skarżąca nie podała go w skardze. Wezwanie do uzupełnienia braku formalnego w tym zakresie nie wykonała, mimo upływu przypisanego terminu w dniu 28 lipca 2021 r. Odnośnie odpisów – skarżąca powinna była dołączyć do skargi dwa odpisy skargi, celem ich doręczenia pozostałym uczestnikom postępowania. W przedmiotowym postępowaniu oprócz skarżącej K. K. bierze udział druga skarżąca – M. P. oraz jeden uczestnik postępowania. W zakreślonym terminie skarżąca nadesłała do tut. Sądu dwie kserokopie skargi, które nie zostały poświadczone za zgodność z oryginałem, ani własnoręcznie podpisane. Zgodnie z utrwalonym w piśmiennictwie poglądem istotą odpisu, jak przyjmuje się powszechnie, jest odwzorowanie w dowolnej technice pełnej treści składanego pisma. Niezależnie od tego, czy jest to egzemplarz pisma zgodny pod względem układu treści z oryginałem (fotokopia, wydruk komputerowy), czy też osobno sporządzony dokument, zawsze niezbędne jest poświadczenie jego zgodności z oryginałem. Osoba poświadczająca przyjmuje odpowiedzialność za zgodność pisma z oryginałem. Za takim poglądem przemawia także treść art. 47 § 2 p.p.s.a., który mówiąc o przykładowych odpisach (fotokopiach i wydrukach poczty elektronicznej), wymaga ich uwierzytelnienia. Z powyższego przepisu wynika także to, że odpisy sporządzane w innej formie również muszą być uwierzytelnione. Uwierzytelnić pismo może strona, która jest jego autorem, lub jej pełnomocnik (takie rozumienie omawianego warunku formalnego znalazło akceptację w postanowieniu NSA z 29 grudnia 2011 r., I OSK 2351/11, LEX nr 1149364), patrz: Dauter Bogusław, Kabat Andrzej, Niezgódka-Medek Małgorzata, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, Opublikowano: LEX/el. 2021 komentarz do art. 47 teza 5. Z uwagi na wniesienie skargi po terminie, jak również brak podania numeru PESEL i przesłania dwóch kserokopii skargi, które nie spełniły wymogu odpisu w rozumieniu art. 47 § 1 P.p.s.a., Sąd jest zobligowany do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i pkt 3 w zw. z art. 58 § 3 P.p.s.a.