II SA/Rz 113/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Joanna Zdrzałka Sędziowie SO del. Anna Bembenek WSA Zbigniew Czarnik/spr./ Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi M. S. i S. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu -skargę oddala- Decyzją z dnia [...] listopada 2010 r., [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze dalej: SKO utrzymało w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] października 2010 r., [...] ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie, nadbudowie i przebudowie budynku gospodarczego w celu zmiany sposobu użytkowania na mieszkalny na części działki nr 570/3 w K. W podstawie prawnej decyzji organ odwoławczy wskazał art. 17 pkt 1 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. nr 98, z 2000 r., poz. 1071 ze zm.) dalej k.p.a. oraz art. 6 ust. 2 pkt 1, art. 52 ust. 1 w związku z art. 64 ust. 1, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i ust. 4, art. 61 ust. 1 pkt 1-5, art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.) W uzasadnieniu decyzji SKO stwierdziło, że działanie M. i S. S. nie mogło być uwzględnione, gdyż decyzja Burmistrza [...] spełnia wymogi prawa. Organ zaznaczył, że zarzuty odwołujących skierowane pod adresem poprawności przebiegu granicy między ich działką a działką objętą inwestycją oraz niewłaściwe naniesienie granic na mapie nie może i nie ma znaczenia w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Ustalenie warunków zabudowy odnosi się do ogólnego określenia możliwości i kierunków zagospodarowania terenu. Jest to dopiero pierwszy etap w postępowaniu inwestycyjnym, uprawniający tylko do wystąpienia z wnioskiem o pozwolenie na budowę. Dopiero w ramach postępowania w sprawie pozwolenia mogą być brane pod rozwagę zagadnienia ochrony interesów osób trzecich. Z rozstrzygnięciem SKO nie zgodzili się M. i S. S. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skarżący stwierdzili, że nie zgadzają się na decyzję ustalającą warunki zabudowy oraz jej projekt. Podkreślili, że linie rozgraniczające teren inwestycji tj. na odcinku D-A w nowych mapach, wykonanych w skali 1:2000 nie zgadzają się z tymi, które były wrysowane na mapach w skali 1:2880. Między działkami nr 570/3 i nr 571 nie było prowadzone żadne postępowanie co do przebiegu granicy na skargę SKO. wniosło o jej oddalenie wskazując argumentację jak w uzasadnieniu własnej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji i stosują prawem przewidziane środki. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wynika z treści art. 134 § 1 p.p.s.a. zgodnie z którym sądy administracyjne rozpoznając skargi nie są związane ich zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez stronę wnioskami. Sądy rozpoznają skargi w granicach danej sprawy. Skarga M. i S. S. nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd przyjmuje, że organy obu instancji poprawnie i wyczerpująco wyjaśniły stan faktyczny sprawy. Ustalenia te Sąd akceptuje i przyjmuje za faktyczną podstawę wyrokowania. Zgodzić należy się z poglądem organów, że decyzja ustalająca warunki zabudowy jest rozstrzygnięciem wskazującym na kierunki i sposób zagospodarowania terenu. Stanowi pierwszy etap postępowania uprawniający do złożenia wniosku o pozwolenie na budowę. W ramach tego postępowania nie mogą być rozstrzygane sprawy dotyczące poprawności sporządzenia wpisów w operacie ewidencji gruntów i budynków, które są podstawą opracowania map, na których organy wyznaczają obszar objęty postępowaniem w sprawie ustalenia warunków zabudowy. W sprawie rozpoznawanej przez Sąd skarżący kwestionują przebieg granicy między ich działką a działką inwestora wskazany na mapie zasadniczej stanowiącej załącznik do decyzji z dnia [...] października 2010 r. Podkreślają, że na mapach sprzed modernizacji ewidencji gruntów granica na mapie przebiegała w inny sposób. Nie była przesunięta o 1,8m w głąb ich działki, jak ma to miejsce po modernizacji. Skarżący podkreślili, że w sprawie granicy nie były podejmowane żadne działania, zatem może być przesunięta w stosunku do dokumentów geodezyjnych sprzed modernizacji. Równocześnie skarżący przyznali na rozprawie, że modernizacja operatu, a więc sporządzenie map z kwestionowanym przebiegiem granicy na odcinku A-D załącznika do decyzji Burmistrza [...] miało miejsce w 1990 roku. Mimo tego uznają, że organy powinny brać pod uwagę stan granic w oparciu o dokumenty sprzed modernizacji. Stanowisko takie Sąd uznaje za błędne. W ocenie Sądu wynika ono z niezrozumienia istoty decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym każdemu przyznaje prawo do zagospodarowania terenu w granicach i na zasadach określonych w planie miejscowym, a w przypadku jego braku, w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy decyzję wydaje wójt, burmistrz, prezydent miasta jeżeli, wniosek inwestora spełnia prawem określone wymogi. Określenie tych wymogów nastąpiło w art. 61 ustawy. Istotą takiej decyzji jest to, że nie rodzi ona praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich (art. 63 ust. 2 ustawy), zatem może być wydana nawet w stosunku do działki do której wnioskodawca nie ma tytułu prawnego. Zgodnie z treścią art. 52 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 64 ust. 1 wniosek o wydanie decyzji ma określać granice terenu objętego wnioskiem wyznaczone na kopii mapy zasadniczej w skali 1:500 lub 1:1000. Stosownie do treści art. 54 pkt 3 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu ma określać linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy. Konsekwencję takiej regulacji musi być przyjęcie, że w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy organy i wnioskodawca działają w oparciu o mapy znajdujące się w zasobie geodezyjnym a więc będące podstawą i dokumentami operatu ewidencji gruntów i budynków. Z treści art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. nr 193, z 2010 r., poz. 1287 ze zm.) wynika, że podstawą planowania przestrzennego są dane zawarte w ewidencji gruntów. Zatem należy przyjąć, że dla potrzeb prowadzenia postępowania w sprawie warunków zabudowy organy korzystają z danych ewidencyjnych, w tym z map stanowiących dokumenty ewidencyjne. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie organy obu instancji odwoływały się do mapy zasadniczej znajdującej się w ewidencji po modernizacji, to należy przyjąć, że działały zgodnie z prawem. Argument skarżących, że powinny uwzględniać mapy sprzed modernizacji operatu jest nietrafny i nie mający uzasadnienia w obowiązującym prawie. Jeżeli skarżący nie godzą się z przebiegiem granicy i błędnym jej wykazaniem na mapie, to powinni podjąć działania przed organami geodezyjnymi celem usunięcia tych rozbieżności. W postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy te kwestie nie mogą być objęte kontrolą Sądu, gdyż nie są objęte zakresem sprawy sądowej. Nadto nie mają one wpływu na istotę skarżonego rozstrzygnięcia. Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak na wstępie.