II SA/Rz 113/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Piotr Godlewski Sędziowie WSA Elżbieta Mazur-Selwa /spr./ WSA Karina Gniewek - Berezowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 4 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi E. S. na postanowienie Wojewódzkiego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie Podkarpackim z dnia 22 listopada 2024 r. nr WZ-II.9534.3.2756.2024.DZ w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Wojewódzkiego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie Podkarpackim na rzecz skarżącego E. S. kwotę 100 zł /słownie: sto złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi E. S. (dalej: "skarżący") jest postanowienie Wojewódzkiego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie Podkarpackim (dalej zwany: "organem") z dnia 22 listopada 2024 r. nr WZ-II.9534.3.2756.2024.DZ stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Jak wynika z akt sprawy, w wyniku rozpatrzenia wniosku skarżącego, organ decyzją z dnia [...] października 2024 r. nr [...], ustalił w stosunku do skarżącego poziom potrzeby wsparcia wyrażony w wartości punktowej na 85 punktów. W decyzji pouczono o prawie zwrócenia się do organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. W dniu 7 listopada 2024 r. do organu wpłynął wniosek skarżącego, zastępowanego przez pełnomocnika M. W., o ponowne rozpatrzenie sprawy. Opisanym na wstępie postanowieniem z dnia 22 listopada 2024 r., organ, działając na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 44; dalej: "u.r.z.s.") oraz art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 572; dalej: "k.p.a.") i § 5 rozporządzenia Ministra Rodziny i Polityki Społecznej z dnia 23 listopada 2023 r. w sprawie ustalania poziomu potrzeby wsparcia (Dz.U. z 2023 r poz. 2581), stwierdził uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Organ wskazał, że decyzja została skutecznie doręczona w dniu 23 października 2024 r., natomiast strona dokonała czynności w dniu 7 listopada 2024 r. (data wpływu pisma do organu), przekazując wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy do organu, a więc z jednodniowym przekroczeniem terminu. Organ zaznaczył przy tym, że skarżący nie złożył wniosku o przywrócenie prawa do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie pełnomocnik skarżącego – M. W., zarzuciła organowi naruszenie art. 6, art. 40 § 2, art. 57 § 5 pkt 2 i art. 134 k.p.a. oraz art. 6b5 ust. 5 u.r.z.s., a także błąd w ustaleniu stanu faktycznego. Na tej podstawie wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i nakazanie organowi rozpatrzenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a ponadto o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik Skarżącego podała, że organ nie uwzględnił faktu, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia został nadany w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe w dniu 4 listopada 2024 r., co wynika m.in. z potwierdzenia odbioru. Zwróciła uwagę, że stosownie do treści art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a., w takim przypadku termin na wniesienie pisma uważa się za zachowany. Decydujące znaczenie ma bowiem data nadania pisma, a nie data doręczenie listu do urzędu. Nadmieniła również, że organ zbagatelizował przepisy k.p.a. o doręczaniu pism, ponieważ doręczył kwestionowane postanowienie z pominięciem pełnomocnika strony. W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że dokonał ponownej dogłębnej analizy całości akt i stwierdził, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został złożony z zachowaniem ustawowego terminu. W związku z powyższym organ wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia przez Sąd. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Skarga jest zasadna. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 22 listopada 2024 r. Wojewódzki Zespół do spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie Podkarpackim stwierdził uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia znak [...] z dnia [...] października 2024 r. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, iż decyzja skutecznie została doręczona w dniu 23 października 2024 r., a strona dokonała zaskarżenia decyzji w dniu 7 listopada 2024 r., a więc z jednodniowym przekroczeniem terminu. Organ wskazał, że stwierdził uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia, przyjmując, że skuteczne doręczenie decyzji nastąpiło w dniu 23 października 2024 r. a strona dokonała czynności w dniu 7 listopada 2024 roku (data wpływu pisma do tutejszego urzędu), przekazując wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy do organu z jednodniowym przekroczeniem terminu. Organ uznał, że strona nie złożyła wniosku o przywrócenie prawa do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Organ nie wziął jednak pod uwagę, że strona zachowała termin do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia, który nadała w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe w dniu 04.11.2024r., a więc przed jego upływem. Powyższe potwierdzają dowody w postaci min. potwierdzenia odbioru. Stosownie do art. 6b5 ust. 5 ustawy z dnia z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (tekst jednolity: Dz.U. z 2024 r., poz. 44, z późn. zm.) od decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy do wojewódzkiego zespołu składany w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. W myśl art. 57 § 5 k.p.a. termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało: 1) wysłane na adres do doręczeń elektronicznych organu administracji publicznej, a nadawca otrzymał dowód otrzymania, o którym mowa w art. 41 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych; 2) nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo placówce pocztowe operatora świadczącego pocztowe usługi powszechne w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej albo państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym; 3) złożone w polskim urzędzie konsularnym; 4) złożone przez żołnierza w dowództwie jednostki wojskowej; 5) złożone przez członka załogi statku morskiego kapitanowi statku; 6) złożone przez osobę pozbawioną wolności w administracji zakładu karnego. Termin na wniesienie pisma uważa się za zachowany, jeśli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, czyli w placówce Poczty Polskiej S.A. Wynika to z Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 57 § 5 pkt 2 kpa). To Poczta Polska S.A. pełni w naszym kraju funkcję operatora wyznaczonego, czyli zobowiązanego do świadczenia na terenie całego kraju tzw. powszechnych usług pocztowych, do których zalicza się m.in. przyjmowanie i doręczanie pism (przesyłek listowych poleconych). Wysłanie w terminie pisma za pośrednictwem Poczty Polskiej S.A. daje gwarancję tego, że niezależnie od daty faktycznego doręczenia przesyłki, czego nie dostrzega Organ termin zostanie dotrzymany. Wbrew twierdzeniom Organu decyduje data nadania, a nie data doręczenie listu do urzędu. W związku z tym nadanie ww. wniosku listem poleconym w Urzędzie Pocztowym przed upływem terminu oznacza jego zachowanie. W praktyce rozstrzyga o tym data stempla pocztowego. Organ naruszył tym samym również art. 134 kpa, stwierdzając w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia ww. wniosku strony. Niezależnie od powyższego organ zbagatelizował przepisy k.p.a. o doręczaniu pism. Stosownie do art. 40 § 2 kpa jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. W tym zakresie Sąd w całości podziela stanowisko skarżącego. W odpowiedzi na skargę organ przywołał okoliczności faktyczne podniesione w skardze i ich ocenę oprawną, wnosząc o uchylenie skarżonego postanowienia. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.