II SA/Rz 1134/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Magdalena Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 23 września 2016 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej " " z/s w na postanowienie Wojewody z dnia [.] czerwca 2016 r. [.] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia - p o s t a n a w i a - odrzucić skargę. Postanowieniem z [.] maja 2016 r. nr [.], Prezydent Miasta [.] wznowił na żądanie WK postępowanie w sprawie zakończonej swoją decyzją [.] maja 2015 r. nr [.] o udzieleniu Spółdzielni Mieszkaniowej "[.]" z/s w [.] pozwolenia na budowę. Rozstrzygnięcie to w drodze zażalenia zaskarżyła Spółdzielnia Mieszkaniowa "[.]". Postanowieniem z [.] czerwca 2016 r. nr I[.], Wojewoda [.], działając na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm.) dalej zwanej: "Kpa", stwierdził niedopuszczalność zażalenia. Podał, że zażalenia na postanowienia służą jedynie w przypadkach określonych w Kpa, co wprost wynika z art. 141 § 1 Kpa. W ustawie tej nie przewidziano zaś możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie o wznowieniu postępowania. Wniesione przez Spółdzielnię zażalenie uznać zatem należało za niedopuszczalne. Powyższe postanowienie zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie przez Spółdzielnię Mieszkaniową "[.]", domagając się jego uchylenia wraz z postanowieniem Prezydenta z [.] maja 2016 r. i orzeczenia o kosztach postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd administracyjny w pierwszej kolejności obowiązany jest ocenić dopuszczalność skargi. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 1 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.) dalej zwanej: "Ppsa", jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego albo skarga jest niedopuszczalna z innych przyczyn wówczas podlega ona odrzuceniu. Jej rozpoznanie rodziłoby bowiem nieważność postępowania sądowego (art. 183 § 2 pkt 1, art. 172 i art. 285k § 3 Ppsa). Zakres właściwości sądu administracyjnego, jak wynika z art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, musi być określony w ustawie, gdyż nie cała działalność administracji publicznej została poddana takiej kontroli. W myśl art. 3 § 2 pkt 2 Ppsa, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym: (1) na które służy zażalenie albo (2) kończące postępowanie, a także na postanowienia (3) rozstrzygające sprawę co do istoty. Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie stwierdzające niedopuszczalność zażalenia na postanowienie o wznowieniu postępowania administracyjnego. Stosownie do art. 141 § 1 Kpa, na wydane w toku postępowania administracyjnego postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. W myśl art. 149 § 1 i 3 Kpa, wznowienie postępowania jak i odmowa wznowienia następuje w drodze postanowienia, jednak zażalenie przysługuje jedynie na postanowienie, o którym mowa w § 3, tj. o odmowie wznowienia. Z regulacji tej wynika więć, że postanowienie o wznowieniu postępowania administracyjnego nie podlega odrębnemu zaskarżeniu w drodze zażalenia. Można je kwestionować wyłącznie w trybie art. 142 Kpa, tj. w odwołaniu od decyzji. Jego wniesienie przez stronę uznać zatem należało za niedopuszczalne, co też uczynił Wojewoda zaskarżonym postanowieniem. W takiej sytuacji należało ocenić, czy możliwe było poddanie kontroli Sądu ww. postanowienia Wojewody podjętego na podstawie art. 134 Kpa. Przepis ten stanowi, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania (zażalenia) oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania (zażalenia); postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Rozstrzygnięcie to nie należy do żadnej z wymienionych kategorii spraw poddanych kognicji sądu administracyjnego. Nie jest to postanowienie wydane wskutek rozpatrzenia zażalenia, które w rozpoznawanej sprawie było niedopuszczalne. Takie też prawidłowe pouczenie zawarte było w postanowieniu Prezydenta. Nie jest to także postanowienie kończące postępowanie, ponieważ wznowione postępowanie będzie kontynuowane. W myśl art. 149 § 2 Kpa, postanowienie o wznowieniu stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Orzeczenie to w końcu nie rozstrzygnęło sprawy administracyjnej co do istoty, ponieważ odnosiło się wyłącznie do kwestii wpadkowej (incydentalnej) w toku postępowania administracyjnego. Unormowanie legislacyjne stanowiące, że postanowienie jest ostateczne nie oznacza, że zawsze podlegać będzie kontroli sądowoadministracyjnej. Jego zaskarżenie do Sądu z powodu niezgodności z prawem następuje bowiem na zasadach i w trybie określonych w Ppsa. Skoro zatem zaskarżone postanowienie nie należy do żadnej z kategorii aktów określonych w art. 3 § 2 Ppsa, a brak jest regulacji szczegółowej w rozumieniu art. 3 § 3 Ppsa dopuszczającej możliwość wniesienia na nie skargi do sądu administracyjnego, skargę Spółdzielni należało ocenić jako niedopuszczalną, ponieważ dotyczyła aktu administracyjnego niepoddanego odrębnej kontroli sądowoadministracyjnej. Błędne pouczenie organu odwoławczego nie tworzy prawa do zaskarżenia aktu administracyjnego, ponieważ prawo takie musi wynikać wprost z przepisów powszechnie obowiązujących. Z podanych względów skarga podlega odrzuceniu, stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 Ppsa. Nieuzupełnienie braków formalnych i fiskalnych skargi nie miało zaś wpływu na ocenę jej dopuszczalności.