II SA/Rz 1134/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak /spr./ Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa AWSA Jolanta Kłoda-Szeliga Protokolant sekretarz sądowy Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi Z. J., G. J. i M.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 12 kwietnia 2023 r. nr SKO.415/139/2023 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie na rzecz skarżących Z. J., G. J. i M.J. solidarnie kwotę 1017 zł /słownie: tysiąc siedemnaście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi ZJ, MJ i GJ (dalej: "Skarżący") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie (dalej: "Kolegium", "Organ odwoławczy" lub "Organ II instancji") z 24 kwietnia 2023 r. nr SKO.415/139/2023, wydana w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Z uzasadnienia skargi oraz nadesłanych akt sprawy wynika, że wnioskiem z 7 października 2022 r. JF zwrócił się do Burmistrza [...] (dalej: "Burmistrz" lub "Organ I instancji") o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowę stacji paliw na działce nr [...]. Decyzją z [...] lutego 2023 r. nr [...] Burmistrz ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie stacji paliw wraz z infrastrukturą techniczną, na działce nr [...]. Organ I instancji podał, że wniosek inwestora był kompletny i spełniał wymogi określone ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 997 z późn. zm. – dalej: "u.p.z.p." ). Do wniosku inwestor dołączył decyzję Burmistrza [...] z [...] grudnia 2021 r. nr [...], ustalającą środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia. Teren objęty wnioskiem nie jest objęty ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przeprowadzona analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu pozwoliła ustalić, że planowana inwestycja spełnia przesłanki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., niezbędne do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Projekt decyzji został uzgodniony z właściwymi organami, stosownie do art. 53 ust. 4 pkt 5, 6, 9 i 13 w zw. z art. 60 ust. 1 u.p.z.p. oraz został sporządzone przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia. Mając na uwadze powyższe, obowiązkiem organu było uwzględnienie wniosku inwestora. Skarżący wnieśli odwołanie od tej decyzji, zarzucając ustalenie warunków zabudowy z naruszeniem u.p.z.p. Ponadto podnieśli, że w sprawie toczyło się postępowanie, zakończone decyzją Burmistrza z [...] października 2022 r. nr [...], umarzająca postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie stacji paliw. Decyzją 24 kwietnia 2023 r. nr SKO.415/139/2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie utrzymało w mocy decyzję Burmistrza. Kolegium podało, że Organ I instancji przeprowadził analizę na podstawie art. 61 ust. 5a u.p.z.p. oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 ze zm.; zwane dalej rozporządzeniem). Za front terenu przyjęto zachodnią jego część wnioskowanej działki, która przylega do drogi powiatowej, z której planowany jest wjazd. W związku z powyższym, szerokość frontu terenu wynosi 40 m, a granice obszaru analizowanego wyznaczone zostały w odległości 120 m od granicy tego terenu. W ocenie Kolegium, tak wyznaczony obszar pozwala na właściwą i obiektywną ocenę czy planowane zamierzenie inwestycyjne nie narusza podstawowych zasad ładu przestrzennego, w tym zasady zachowania spójności funkcjonalno - przestrzennej terenu inwestycji z otoczeniem, a także czy zachodzą przesłanki do ustalenia warunków zabudowy w danej sprawie. Organ odwoławczy podniósł, że kontynuacja funkcji zabudowy w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oznacza, iż nowa zabudowa musi mieścić się w granicach zastanego w analizowanym obszarze sposobu zagospodarowania terenu. Nowa zabudowa jest dopuszczalna, gdy można ją pogodzić (nie jest sprzeczna) z funkcją istniejącą na analizowanym obszarze. W opisywanej sprawie Organ I instancji w analizie urbanistycznej wskazał, że obszar analizowany jest wyraźnie podzielony przez pas komunikacyjny o szerokości około 60 m, który tworzą linia kolejowa nr [...] oraz droga publiczna - powiatowa, na dwie odrębne pod względem funkcjonalno-przestrzennym części: – wschodnią - dostępną z drogi powiatowej (dz. nr [...]) oraz gminnej (dz. nr [...] ul. [...]) o dominującej funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej i zagrodowej oraz uzupełniającej rolniczej i usługowej, – zachodnią - dostępną z drogi gminnej (dz. nr [...]), o dominującej funkcji produkcyjnej związanej z zakładem produkcyjnym "[...] " i mieszkaniowej jednorodzinnej oraz uzupełniającej rolniczej. Wnioskowany teren położony jest we wschodniej części obszaru analizowanego, w bezpośrednim otoczeniu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zagrodowej, którą tworzą wolnostojące budynki mieszkalne i związane z nimi funkcjonalnie budynki gospodarcze i garażowe. Są to budynki jednokondygnacyjne lub dwukondygnacyjne, z dachami dwu lub wielospadowymi, o spadku ok. 20° - 40° i wysokości ok. 4 m – 10 m. Budynek o funkcji usługowej w tej części obszaru analizowanego występuje na działce nr 796/1 położonej przy drodze powiatowej - jest to parterowy budynek handlowy (sklep sieci "[...] ") o powierzchni zabudowy 60 m2 z dachem dwuspadowym o spadku ok. 20°i ok. 60° oraz wysokości około 5 m. Zdaniem Kolegium, Organ I instancji podał w bardzo szczegółowej tabeli zestawienie powierzchni działek oraz powierzchni zabudowy budynków na poszczególnych działkach znajdujących się w granicach obszaru analizowanego, jak również wskaźników powierzchni zabudowy do powierzchni działki oraz szerokości elewacji frontowej poszczególnych budynków występujących na tym obszarze. W konsekwencji Burmistrz zasadnie uznał za spełniony warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. i brak jest podstaw do kwestionowania ustaleń w zakresie kontynuacji funkcji. Ustalenie, iż obszar analizowany obejmuje swym zasięgiem tereny o dominującej funkcji produkcyjnej i handlowej jest zgodne z rzeczywistym stanem rzeczy. Zabudowa handlowo - usługowa co do zasady nie jest bowiem sprzeczna z zabudową mieszkaniową, lecz ma charakter uzupełniający tego rodzaju zabudowę i jako taka nie jest wykluczona w sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej, nawet jeżeli funkcja mieszkaniowa jest przeważająca na terenie objętym analizą. Niezależnie od powyższego Kolegium podało, że w toku analizy urbanistycznej organ I instancji ustalił wymagane przez przepisy rozporządzenia dane, które stały się podstawą do określenia w zaskarżonej decyzji warunków i parametrów planowanej inwestycji. Ustalenia te zostały w całości zaaprobowane przez Organ odwoławczy. W ocenie Kolegium Organ I instancji zasadnie uznał również, że spełnione zostały także warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 2, 3, 4, 5 i 6 u.p.z.p. Spełnienie tych warunków zostało przez organ pierwszej instancji w sposób właściwy wykazane w analizie urbanistycznej i uzasadnieniu decyzji. Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących nadmiernej uciążliwości zamierzenia inwestycyjnego Kolegium stwierdziło, że postępowanie w sprawie warunków zabudowy poprzedza postępowanie organu architektoniczno - budowlanego w sprawie pozwolenia na budowę bądź zgłoszenia budowy. W toku postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę znajdą zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225). Wobec powyższego, że kwestie związane z uciążliwościami planowanej inwestycji mogą być podnoszone przez strony dopiero na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Kolegium wskazało, że wszczęcie postępowania wnioskiem inwestora z 7 października 2022 r. poprzedzone było postępowaniem w sprawie środowiskowych uwarunkowań dla planowanej inwestycji, prowadzonym na podstawie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 1029 ze zm.). Burmistrz [...] wydał w tym zakresie ostateczną decyzję z [...] grudnia 2021 r. nr [...] o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań dla wnioskowanego przedsięwzięcia. Kwestie uciążliwości dla terenów sąsiednich zostały objęte również ww. decyzją – czas funkcjonowania stacji paliw oraz obowiązek zamontowania ekranów akustycznych. Podnoszona przez Skarżących okoliczność, że w sprawie toczyło się już postępowanie dotyczące warunków zabudowy nie ma w ocenie Kolegium żadnego znaczenia. Poprzednie postępowanie w sprawie zostało zakończone decyzją Burmistrza z dnia 5 października 2022 r. o umorzeniu postępowania na skutek wycofania wniosku przez inwestora. Nowy wniosek został natomiast złożony 7 października 2022 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Organu I instancji, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucili naruszenie: 1. art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 775 z późn zm.) – dalej: "k.p.a." poprzez całkowite nieuwzględnienie słusznego interesu obywateli oraz interesu społecznego, pomimo że zamierzenie inwestycyjne objęte zaskarżoną decyzją godzi w prawa i interes licznego grona mieszkańców nieruchomości sąsiadującej i jednoznacznie nie może zostać zrealizowane zgodnie z określonymi w decyzji wymaganiami dotyczącymi ochrony interesów osób trzecich; 2. art. 77 § 1, art. 80. i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, czego skutkiem było uznanie, że stan faktyczny, przepisy odrębne oraz stan na gruncie pozwala na wydanie warunków zabudowy dla budowy stacji paliw, co stanowi ukonstytuowanie bezprawnego stanu polegającego na zwiększeniu zagrożenia pożarowego oraz nieusprawiedliwionych immisji, a w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz sporządzenie uzasadnienia niezgodnie z wymogami wynikającymi z art. 107 § 3 k.p.a.; 3. art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń oraz poprzez wadliwe sformułowanie uzasadnienia prawnego; 4. art. 9 i art. 11 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji Burmistrza; 5. art. 6 k.p.a., poprzez zezwolenie na wybudowanie stacji paliw, mimo niespełnienia norm prawa budowlanego i przepisów pożarowych; 6. art. 8 k.p.a., w ten sposób, że uwzględniając wymienione wyżej proceduralne błędy popełnione przez organ oraz ewidentną stronniczość (sprzyjanie wnioskodawcy, kosztem interesów lokalnej społeczności) uchybiono ogólnej zasadzie procesowej prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej; 7. art. 53 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez wadliwe przeprowadzenie analizy funkcji oraz cech zabudowy na obszarze analizowanym, na którym znajduje się działka budowlana, której dotyczy wniosek inwestora; 8. art. 53 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z § 2 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez błędne oznaczenie obszaru analizowanego, a w konsekwencji nieprawidłowe przeprowadzenie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p.; 9. art. 61 ust. 5a u.p.z.p. w związku z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez przeprowadzenie analizy urbanistycznej w nieprawidłowy sposób; 10. art. 61 ust. 1 pkt w zw. z art. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że lokalizacja zamierzenia inwestycyjnego spełnia warunki określone w powyższych przepisach tj. że na działkach sąsiednich występuje zabudowa pozwalająca na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. W odpowiedzi na skargę Organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zajęte stanowisko. Uczestnicy postępowania w osobach JF oraz AF w odpowiedzi na skargę z dnia 17 stycznia 2024 r. wnieśli o oddalenie, skargi, zasądzenie kosztów postępowania oraz przeprowadzenie rozprawy również pod nieobecność uczestników. W uzasadnieniu tej odpowiedzi pełnomocnik w/w osób wyraził stanowisko pełnej legalności działań organów w zakończonym przed SKO postępowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Skarga została uwzględniona z przyczyn dostrzeżonych przez Sąd z urzędu. Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2492). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 269; zwana dalej w skrócie P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Jednocześnie w ramach prowadzonej kontroli legalności decyzji Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). WSA zobowiązany był skorzystać z przysługujących mu kompetencji kasacyjnych z powodu naruszenia przez Organ odwoławczy przepisów o postępowaniu wyjaśniającym w postaci art. 7, art. 77, art. 80, art. 136 § 1, pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 60 ust. 4 u.p.z.p. w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy polegający na zastosowaniu art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. i utrzymaniu w mocy decyzji Organu I instancji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Na wstępie wymaga wyjaśnienia, iż w świetle przepisu prawa materialnego w postaci art. 60 ust. 4 u.p.z.p. sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy organ zobligowany jest powierzyć osobie, o której mowa w art. 5, albo osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego architektów posiadającej uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej albo uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności architektonicznej. Przepis do którego nawiązuje art. 60 ust. 4 u.p.z.p. w postaci art. 5 tej ustawy określał osoby uprawnione do sporządzenia projektów aktów planistycznych w postaci planów zagospodarowania przestrzennego województwa, studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przykładowo we wskazanym w nim wyliczeniu nie zabrakło osób posiadających kwalifikacje do wykonywania zawodu urbanisty na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uzyskane na podstawie ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów (Dz. U. z 2013 r. poz. 932 i 1650). Identyczny warunek wynika z art. 50 ust. 4 u.p.z.p., a odnosi się do formalnych kompetencji osoby sporządzającej projekt decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Niezbędne jest też dodanie, iż myśl art. 61 ust. 5a u.p.z.p. w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany w odległości równej trzykrotnej szerokości frontu terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, jednak nie mniejszej niż 50 m oraz nie większej niż 200 m, i przeprowadza na nim analizę cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w ust. 1 pkt 1a. Według przepisów wykonawczych do u.p.z.p. w postaci § 9 ust. 1-4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 z późn. zm.; dalej zwane rozporządzeniem), wyniki analizy, o której mowa w art. 61 ust. 5a w/w ustawy, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Zatem decyzja o warunkach zabudowy powinna się składać z czterech części: 1) decyzji w postaci tekstowej, 2) części graficznej decyzji, 3) tekstowych wyników analizy, 4) części graficznej tych wyników. W skład projektu decyzji o warunkach zabudowy wchodzą wspomniane "wyniki analizy", czyli wnioski wyprowadzone z danych o zabudowie i zagospodarowaniu otoczenia zebrane w ramach przeprowadzonej analizy urbanistycznej. Nie tylko projekt decyzji, ale także analiza będąca składową częścią tej powinna zostać wykonana przez osobę o formalnie potwierdzonych w myśl art. 60 ust. 4 w zw. z art. 5 u.p.z.p. kompetencjach zawodowych. Nie jest możliwa pełna kontrola zarówno instancyjna jak i sądowa decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli jej projekt został sporządzony z naruszeniem w/w przepisów. Przywołany wyżej art. 60 ust. 4 u.p.z.p. jest efektem szczególnej specyfiki problematyki zmiany sposobu zagospodarowania terenu. Przejawia się ona w tym, że dla ukształtowania wolności zabudowy w danej przestrzeni prawnej konieczne jest posiadanie wiadomości specjalnych z zakresu szeroko rozumianego budownictwa, tj. zwłaszcza wiedzy urbanistycznej, architektonicznej czy technicznej. Przepis art. 60 ust. 4 u.p.z.p. wraz z odpowiednimi regulacjami ustawy - Prawo budowlane pozwala w rozstrzyganym obszarze prawa inwestycyjnego formułować zasadę wymagającą od osób sporządzających konieczne dla przeprowadzenia procesu inwestycyjnego dokumenty wysoki stopień fachowości potwierdzony w sposób formalny przez organizacje zawodowe, a więc wpis na listę izby samorządu zawodowego architektów, posiadanie uprawnień budowlanych do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej albo uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności architektonicznej (por. W. Jakimowicz, 1.1.1.2.2. Nadzór osób legitymujących się specjalistyczną wiedzą [w:] Wolność zabudowy w prawie administracyjnym, Warszawa 2012 r, LEX). W niniejszej sprawie WSA po przeanalizowaniu przekazanej mu dokumentacji akt sprawy z okresu trwania postępowania administracyjnego – art. 133 § 1 P.p.s.a. - nie odnalazł niezbędnego z uwagi na zasadę fachowości projektu decyzji o warunkach zabudowy spełniającego wymóg zasady fachowości wynikający z art. 60 ust. 4 u.p.z.p. Jest prawdą, że w aktach sprawy administracyjnej znajduje się dokument o nazwie : projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy podpisany z upoważnienia Burmistrza przez Sekretarza Gminy mgr. Remigiusza Wzorek, jednakże brakuje na tym dokumencie oraz w pozostałych aktach sprawy obligatoryjnego w tych warunkach wykazania, iż w/w osoba jest uprawniona do sporządzenia tego specyficznego rodzaju projektu dokumentu urzędowego. Tak wadliwie sporządzony projekt decyzji został przesłany do organów i instytucji opiniujących, co w oczywisty sposób rzutuje negatywnie na prawidłowość procesu współdziałania. W świetle ugruntowanego orzecznictwa stosującego w ramach kontroli legalnościowej procesów zastosowania art. 60 ust. 4 u.p.z.p., brak udokumentowania w aktach sprawy, iż osoba, która sporządziła projekt decyzji warunkach zabudowy spełnia wymogi i warunki zasady fachowości wymaga zbadania tej okoliczności. Nie dopełnienie tego obowiązku będzie skutkować koniecznością uchylenia decyzji. Podkreśla się również zasadnie, że tylko projekt decyzji podpisany przez osobę posiadającą wymagane ustawą uprawnienia może stanowić przedmiot uzgodnień i opinii w ramach prowadzonego postępowania. Każdą decyzję powinien zatem poprzedzać utrwalony w aktach sprawy projekt decyzji sporządzony stosownie do art. 60 ust. 4 u.p.z.p., zawierający wszystkie elementy, zwłaszcza uzasadnienie i wyniki analizy (w części tekstowej i graficznej) – tak słusznie NSA w wyroku z 8 listopada 2022 r., sygn. II OSK 435/22, LEX nr 3503438, WSA w Poznaniu w wyroku z 24 maja 2022 r., sygn. II SA/Po 101/22, LEX nr 3363199. Wykazanie przynależności osoby sporządzającej projekt decyzji do właściwego samorządu zawodowego stanowi wymóg wynikający z grupy przepisów szczególnych, poszerzających przepisy K.p.a. odnośnie procedury wydawania decyzji. Na tej podstawie podkreśla się, że autorstwo urbanisty lub architekta powinno być udokumentowane w aktach sprawy, gdyż niezachowanie obowiązku przewidzianego w tym przepisie jest rażącym naruszeniem prawa i stanowi nawet podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji - zob. wyrok WSA w Poznaniu z 10 marca 2011 r., sygn. IV SA/Po 876/10, LEX nr 995432. W konsekwencji wobec nieudokumentowania faktu sporządzenia projektu decyzji o warunkach zabudowy w tym obligatoryjnego jej składnika w postaci wyników analizy przez osobę posiadającą uprawnienia wymagane treścią art. 60 ust. 4 u.p.z.p., WSA nie mógł całościowo odnieść się do zarzutów kwestionujący ustalenia płynące z wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej, a dotyczących naruszenia przez Organy obu instancji zasady dobrego sąsiedztwa, niejasności podnoszonych w zakresie ustalenia szerokości elewacji frontowej, wskaźnika zabudowy, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, określenia parametrów nowej zabudowy. Rzetelna ocena tych uwarunkowań decyzji planistycznej będzie możliwa jeżeli ponad wszelką wątpliwość zostanie wykazane odpowiadające przepisom u.p.z.p. autorstwo projektu decyzji o warunkach zabudowy, w tym jej wszystkich załączników. Odpowiadając zaś na wątpliwości skarżących dotyczące oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko podkreślić należy, że przedmiotowa inwestycja była kwalifikowana pod kątem negatywnego działania na środowisko w ramach postępowania zakończonego decyzją Burmistrza [...] z dnia [...] grudnia 2021 r. o ustaleniu środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia o nazwie budowa stacji paliw płynnych wraz z infrastrukturą techniczną. Rozstrzygnięcie to jest ostateczne i wiąże organ wydający decyzje o warunkach zabudowy zaś warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji eksploatacji zostały dookreślone w tym rozstrzygnięciu, co powoduje, że jego realizacja będzie wiązać się z zachowaniem obowiązujących tam wymogów. Na rozstrzygnięcie Organu nie będą miały wpływu podnoszone w skardze kwestie obniżenia wartości rynkowej nieruchomości występujących w obszarze analizowanym. Jak bowiem wynika z art. 63 ust. 3 u.p.z.p. decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Informację tej treści zamieszcza się w decyzji. Sąd podzielił także ocenę SKO na temat braku wpływu na sposób rozstrzygnięcia wniosku Inwestora decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] października 2022 r., nr [...]. Otóż decyzja ta zakończyła postępowanie administracyjne w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji Budowa stacji paliw wraz z infrastrukturą techniczną na działce nr ewid. [...] w miejscowości [...] gm. [...], poprzez jego umorzenie na podstawie art. 105 § 2 K.p.a., nie przesądzając tym samym w sposób wiążący dla Organu jak również i stron tego postępowania, o tym czy projektowane przedsięwzięcie może powstać co do przeznaczenia oraz zawnioskowanych parametrów na terenie działek podanych we wniosku. Innymi słowy, decyzja umarzająca postępowanie nie jest decyzją merytoryczną, która definitywnie zakazywałaby Organom określenia warunków zabudowy dla planowanej stacji paliw. Reasumując powyższe ustalenia natury prawnej i faktycznej stwierdzić należało, że dostrzeżone wady zakończonego przed SKO postępowania uniemożliwiały Sądowi przeprowadzenie pełnej kontroli wydanych w tej sprawie decyzji. Zadaniem Organu odwoławczego w tych okolicznościach będzie zweryfikowanie na podstawie art. 136 § 1 K.p.a. czy w niniejszej sprawie projekt decyzji sporządziła osoba, która posiadała do tego uprawnienia o jakich mowa w art. 60 ust. 4 u.p.z.p. Wyjaśnienie tej kwestii pozwoli na pełną merytoryczną weryfikację ustaleń decyzji podlegających skonkretyzowaniu przy zastosowaniu art. 61 ust. 1 u.p.z.p. oraz przepisów rozporządzenia, po przeprowadzeniu wymaganej przez art. 61 ust. 5a tej ustawy analizy cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Wyłożone przyczyny zadecydowały o uwzględnieniu skargi na podstawie art. 134, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. P.p.s.a. o czym orzeczono w pkt I wyroku. Natomiast o kosztach postępowania przed WSA orzeczono w pkt II sentencji wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a., obejmując nimi kwotę należnego wpisu od skargi w wysokości 500 zł, koszty zastępstwa procesowego pełnomocnika strony skarżącej przy uwzględnieniu włożonego w wyjaśnienie tej sprawy nakładu pracy adwokata (500 zł) oraz opłatę skarbową należną z tytułu udzielonego pełnomocnictwa (17 zł) - art. 200, art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 15 ust. 3 pkt 1, 3 i 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800). .