II SA/Rz 1141/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Czarnik /spr/ po rozpoznaniu w II Wydziale Ogólnoadministracyjnym na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi M.G. na czynność Głównego Księgowego Naczelnika Wydziału Finansów Komendy Wojewódzkiej Policji w R. z dnia [...] września 2010r. w przedmiocie wypłaty świadczenia finansowego z tytułu zwrotu kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby p o s t a n a w i a o d r z u c i ć s k a r g ę. Pismem z daty [...] września 2010r., znak [...], aspirant M.G. zwrócił się do Głównego Księgowego Naczelnika Wydziału Finansów Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] z wnioskiem o naliczenie na jego rzecz zaległych świadczeń finansowych z tytułu dojazdu z miejsca jego zamieszkania w G.M. do miejsca pełnienia służby w R. od dnia [...] stycznia 2009r. jak i na bieżący okres służby powołując się na przepis art. 93 ust. 1 ustawy o Policji. W odpowiedzi na to pismo pełniący obowiązki Głównego Księgowego Naczelnika Wydziału Finansów KWP w [...] mł.insp. mgr B.W., pismem z daty [..].09.2010r., znak [...], adresowanym do Naczelnika Zarządu w R. CBŚ KGP insp. A.K., nie wyraził zgody na przyznanie w/w świadczenia. Ze stanowiskiem tym nie zgodził się M.G. wnosząc pismem z dnia [...] listopada 2010r. skargę, za pośrednictwem Głównego Księgowego, o "rozpatrzenie zasadności nie wyrażenia zgody przez Głównego Księgowego w przedmiocie nie przyznania mu świadczeń finansowych z tytułu zwrotu kosztów dojazdu z miejsca zamieszkania do miejsca pełnienia służby". W odpowiedzi na skargę P. Komendant Wojewódzki Policji wniósł o odrzucenie skargi. Organ wskazał, że skarga została skierowana do podmiotu nie będącego organem, którego działanie lub bezczynność może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego, gdyż Główny Księgowy działa w imieniu organu jakim jest P. Komendant Wojewódzki Policji i to on jest organem. Ponadto organ wskazał, że skarżący będąc funkcjonariuszem CBŚ winien skierować skargę wobec Komendanta Głównego Policji, gdyż to on jest właściwy dla załatwiania spraw związanych ze stosunkiem służbowym takich funkcjonariuszy. Organ powołał wybrane orzecznictwo dla wykazania, że odmowa wypłaty żądanego świadczenia nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej (k.[...]). Dodatkowo organ wskazał, że skarżący nie wyczerpał trybu z art. 52 §4 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić. Stosownie do art.1 §1-§2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Tryb procedowania sądu administracyjnego w tej sferze regulują przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., nr 153, poz.1270, ze zm.; dalej "p.p.s.a."). Z mocy art. 3 §1 i §2 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Jednak przesłanką skutecznego wniesienia skargi i uruchomienia sądowoadministracyjnej kontroli legalności działalności organu administracji publicznej jest wyczerpanie trybu określonego w art. 52 §1-§4 p.p.s.a. Art. 52 §3 p.p.s.a. podaje, że jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art.3 §2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Naruszenie powyższej procedury, w tym brak jej wyczerpania, stanowi o niedopuszczalności skargi, a to z kolei obliguje sąd administracyjny do odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej zgodnie z treścią art. 58 §1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd administracyjny jest związany granicami danej sprawy (art. 134 §1 p.p.s.a.). Skarżący pismem z dnia [...].09.2010r. zwrócił się do Głównego Księgowego Naczelnika Wydziału Finansów KWP w [...] o wypłatę wskazanych świadczeń. Wniosek ten podlegał załatwieniu w drodze czynności materialno-technicznej, gdyż dotyczył uprawnień funkcjonariusza Policji wynikających z art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (t.j. Dz.U.2007, nr 43, poz.277, z późn.zm) polegających na prawie do otrzymania świadczenia pieniężnego z tytułu wydatków na dojazd do miejsca pełnienia służby spoza miejscowości, w której mieści się dana jednostka. Po otrzymaniu odpowiedzi odmownej z dnia [...].09.2010r. nie wzywając Głównego Księgowego do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 52 §3 p.p.s.a. za jego pośrednictwem wniósł w dniu 3.11.2010r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Tym samym skarżący nie wyczerpał wskazanego trybu, a kontrola legalności podjętej czynności i badanie legitymacji procesowej stron jest przedwczesne. Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 §1 pkt 6 p.p.s.a. Na podstawie art. 58 §3 p.p.s.a.. Sąd odrzucił skargę postanowieniem orzekając na posiedzeniu niejawnym w składzie orzeczniczym wynikającym z art. 16 §2 p.p.s.a. O kosztach postępowania nie orzekano z uwagi na treść art. 239 pkt 1 lit. d p.p.s.a.