II SA/Rz 1141/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Paweł Zaborniak po rozpoznaniu w dniu 2 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na linię regularną - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Opisaną w sentencji postanowienia decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze, dalej "Kolegium" utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], którą cofnięto R.W. prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą W.R. [...] Forma Przewozowo- Handlowo – Usługowa w [...] zezwolenie z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] na linię regularną: [...] z uwagi na nieprzestrzeganie przez przewoźnika realizującego przewóz regularny osób obowiązującego i zatwierdzonego przez organ rozkładu jazdy. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący uzasadnił niebezpieczeństwem wyrządzenia mu znacznej szkody lub wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków. Wyjaśnił, że prowadzi działalność gospodarczą, której zasadniczym przedmiotem jest transport drogowy osób. Brak możliwości realizowania przewozów regularnych na linii komunikacyjnej, której dotyczyło cofnięte zezwolenie może spowodować znaczne szkody w majątku firmy, włącznie z koniecznością zwolnienia pewnej części pracowników. Obsługiwana linia komunikacyjna stanowi bowiem duży procent wszystkich realizowanych w firmie przewozów. Ewentualne udzielenie zezwolenia innemu podmiotowi spowoduje też nieodwracalne dla niego skutki w postaci utraty klientów, a z kolei zaprzestanie realizacji przewozów może odnieść ten skutek, iż przez pewien okres czasu nie będą zaspokajane przewozowe potrzeby ludności na tej trasie. Przede wszystkim zaś wykonalnie decyzji uniemożliwia mu uzyskanie zezwolenia na regularny przewóz osób w odniesieniu do każdej innej linii komunikacyjnej, w stosunku do której Marszałek Województwa [...] jest organem właściwym do wydania takiego zezwolenia. Organ ten bowiem stosuje praktykę prawną polegająca na tym, że cofnięcie przewoźnikowi zezwolenia na określoną, jedną linię komunikacyjną skutkuje, w świetle art. 24 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, brakiem możliwości uzyskania przez okres 3 lat zezwolenia nie tylko na linię, którą cofnięte zezwolenie obejmowało, ale na każdą inną linię komunikacyjną, co do której jest on organem właściwym do wydania zezwolenia. Wymienione okoliczności powodują z jednej strony niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w majątku firmy, z drugiej zaś niebezpieczeństwo wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków faktycznych i prawnych, powodujących istotną a nawet trwałą zmianę rzeczywistości, której przywrócenie do stanu poprzedniego będzie możliwe po upływie dłuższego okresu czasu przy użyciu znacznego nakładu sił i środków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Treść normatywna powyższego przepisu wskazuje, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Będące podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków są pojęciami nieostrymi, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Szkoda, o jakiej mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Obowiązkiem strony, która wnosi o udzielenie jej ochrony tymczasowej jest przedstawienie sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność wniosku, jakkolwiek Sąd obowiązany jest także na podstawie dokumentów zalegających w aktach sprawy dokonać oceny zasadności wniosku. Przytoczona na poparcie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej argumentacja skarżącego nie okazała się zasadna. Także w aktach administracyjnych brak jest takich dokumentów, z których można by wywodzić zasadność wniosku. Skarżący przede wszystkim nie określił, nawet w przybliżeniu, domniemanej szkody w majątku firmy, jaka może być następstwem wykonania decyzji o cofnięciu zezwolenia ani przez podanie jej przybliżonych rozmiarów, ani przybliżonej wielkości majątku firmy, który miałby ulec uszczupleniu ani też dochodów, jakie przynosi działalność gospodarcza w zakresie objętym cofniętym zezwoleniem. Wobec niepodania przez skarżącego powyższych informacji, brak jest jakiejkolwiek możliwości porównania dwóch ostatnich wielkości na potrzeby oceny rozmiaru szkody, jaką w przekonaniu skarżącego może spowodować wykonanie zaskarżonej decyzji. Taki wniosek jest zasadny także z tego powodu, że przesłanką udzielenia ochrony tymczasowej nie może być jakakolwiek szkoda, ale tylko taka którą można określić mianem znacznej. Także utożsamianie niebezpieczeństwa wystąpienie znacznej szkody z koniecznością zwolnienia "pewnej części" pracowników wymagałoby uprzedniego wyjaśnienia o ilu pracowników chodzi, a informacji tej skarżący nie podał. Powyższe określenie podobnie jak stwierdzenie, że obsługiwania linia stanowi "duży procent" wszystkich realizowanych w firmie przewozów w istocie ze względu na zbytnią jego ogólnikowość uniemożliwia Sądowi ustosunkowanie się do tego argumentu w kontekście rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Utrata klientów związana z udzieleniem zezwolenia innemu podmiotowi nie może być postrzegana w kategorii trudnych do odwrócenia skutków, bowiem w razie wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o cofnięciu zezwolenia skarżący nadal będzie dysponował zezwoleniem na wykonywanie przewozów na tej linii i będzie mógł je realizować, do dnia 31 grudnia 2016 r., podobnie jak będzie mógł się starać o uzyskanie kolejnej decyzji w tym przedmiocie. Końcowo Sąd wyjaśnia skarżącemu, że niezgodne z prawem cofnięcie zezwolenia może stanowić podstawę ewentualnych roszczeń odszkodowawczych przedsiębiorcy, gdyby w wyniku takiego działania poniósł szkodę (art. 4171 k.c.). Mając na uwadze przesłanki warunkujące udzielenie ochrony tymczasowej Sąd stwierdza, że skarżący nie uprawdopodobnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem skargi może doprowadzić do powstania znacznej szkody czy też spowodować trudne do odwrócenia skutki. Zasadności wniosku nie można także wywodzić z dokumentacji zalegającej w aktach sprawy. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.