II SA/Rz 1149/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Piotr Godlewski po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego M. S. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2010 r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi postanawia przyznać pełnomocnikowi skarżącej r. pr. M. S. kwotę 295,20 zł. (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych 20/100) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej (w tym 55,20 zł. jako 23 % podatku od towarów i usług od należnej tytułem wynagrodzenia opłaty w wysokości 240 zł.). II SA/Rz 1149/10 U z a s a d n i e n i e Postanowieniem z dnia 16 lutego 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w wyniku rozpoznania wniosku R. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, zwolnił ją od związanych ze sprawą kosztów sądowych i ustanowił dla niej radcę prawnego, którego w osobie M. S. wyznaczyła Okręgowa Izba Radców Prawnych w R. Wydanym 10 maja 2011 r. wyrokiem Sąd oddalił skargę R. K. Wnosząc o sporządzenie i doręczenie jego uzasadnienia, pełnomocnik skarżącej zwrócił się jednocześnie o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oświadczając, że opłaty nie zostały zapłacone w całości. Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – określanej dalej jako P.p.s.a., wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zgodnie z regulacją zawartą w § 15 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1349 ze zm.) koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych oraz niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego. Na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c tego rozporządzenia który obejmuje wszystkie sprawy z wyjątkiem tych, w których przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna a także decyzja lub postanowienie Urzędu Patentowego (a więc dotyczącego także niniejszej sprawy), stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji wynosi 240 zł. Uwzględniając charakter sprawy i nakład pracy pełnomocnika związany z zapoznaniem się z aktami sprawy (przez radcę prawnego - substytuta) oraz uczestnictwo w rozprawie (przez upoważnionego aplikanta radcowskiego), przyznano tytułem opłaty za nieopłaconą pomoc prawną w/w kwotę 240 zł., podwyższoną na podstawie § 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia o należny podatek od towarów i usług, tj. 55,20 zł. Pełnomocnik skarżącej nie wykazał żadnych poniesionych przez siebie, a związanych z udzieloną pomocą prawną wydatków. W szczególności za takie nie może być uznana opłata skarbowa od pełnomocnictwa substytucyjnego (nie została wykazana żadna okoliczność uzasadniająca konieczność skorzystania przez wyznaczonego radcę prawnego z pomocy subsytuta) oraz opłata kancelaryjna za sporządzenie kserokopii dokumentów z akt sprawy. Ubocznie należy zwrócić uwagę na treść _@KON@_§ 16 rozporządzenia w sprawie opłat za czynności radców prawnych (...), zgodnie z którym wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Uznając, że oświadczenie pełnomocnika skarżącej o braku zapłaty opłat w całości obejmuje swym zakresem także brak ich zapłaty w części, warunek ten przyjęto za spełniony. W związku z powyższym, na podstawie powołanych przepisów w związku z art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.