II SA/Rz 1151/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Zdrzałka po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2013 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2013r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego - postanawia - zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne. H. P. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2013 r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Gminy i Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. Nr [...]. Decyzjami tymi organy odmówiły przyznania H. P. specjalnego zasiłku opiekuńczego w związku z opieką nad niepełnosprawną matką S. S. Podstawą odmowy było uznanie, iż wnioskodawczyni nie spełnia przesłanek z art. 16a) ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 992, ze zm.), który dla uzyskania zasiłku wymaga rezygnacji z zatrudnienia (SKO ustaliło, że niepełnosprawność matki powstała znacznie wcześniej niż ustanie stosunku pracy, którego stroną była wnioskodawczyni). Z akt sprawy wynika, że skarżąca bezpośrednio przed złożeniem wniosku o przyznanie specjalnego zasiłku opiekuńczego pracowała w okresie 1-15.07.2013 r. (stosunek pracy został rozwiązany za porozumieniem stron); wcześniej zaś opiekowała się niepełnosprawną matką i w związku z tym faktem otrzymywała świadczenie pielęgnacyjne do 30 czerwca 2013 r., na podstawie art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych, a po jej znowelizowaniu ustawą z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z2012 r., poz. 1548) – na podstawie art. 11 ust. 1 tej ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sąd rozpoznający niniejszą sprawę powziął informację o wystąpieniu przez Rzecznika Praw Obywatelskich do Trybunału Konstytucyjnego z wnioskiem o stwierdzenie niezgodności art. 11 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2012 r,, poz. 1548) z zasadą zaufania do państwa i prawa oraz zasadą ochrony praw nabytych wynikającymi z art. 2 Konstytucji RP. Sprawa ta została zarejestrowana w Trybunale Konstytucyjnym pod sygnaturą K 27/13. W uzasadnieniu swego wniosku Rzecznik zwrócił uwagę na wynikający ze znowelizowanych przepisów podział osób otrzymujących dotychczas świadczenie pielęgnacyjne na 2 grupy podmiotów: osób otrzymujących świadczenie pielęgnacyjne na podstawie nowych przepisów i osób otrzymujących nowe świadczenie w formie specjalnego zasiłku opiekuńczego oraz na fakt odebrania znacznej grupie osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego praw do tego świadczenia otrzymywanego dotychczas na podstawie decyzji administracyjnej na czas nieokreślony w oparciu o art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Wskazane regulacje, zdaniem Rzecznika, budzą poważne zastrzeżenia w kontekście realizacji zasady ochrony praw nabytych. Nadmienić również należy, że przed Trybunałem Konstytucyjnym zawisła też sprawa z wniosku grupy posłów o zbadanie zgodności z art. 2 i art. 32 ust. 1 w zw. z art. 69 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przepisu art. 17 ust. 1b oraz przepisów art. 16a ust. 2, ust. 3, ust. 4 i ust. 5 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - w brzmieniu nadanym jej ww. ustawa nowelizującą z dnia 7 grudnia 2012 r. Również WSA w Poznaniu zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym dotyczącym konstytucyjności art. 12 ust. 1 powoływanej ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw. W ocenie Sądu kwestie poddane badaniu przez Trybunał Konstytucyjny wiążą się ściśle z sytuacją faktyczną i prawną występującą w sprawie ze skargi H. P. Zgodnie zaś z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd może z urzędu zawiesić postępowanie, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Uznając zatem, że zaistniała przesłanka do zawieszenia postępowania w rozpoznawanej sprawie wymieniona w art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.