II SA/Rz 1152/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Robert Sawuła /spr./ Sędziowie NSA Maria Piórkowska WSA Krystyna Józefczyk Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 marca 2013 r. sprawy ze skargi R. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na rzecz adwokat M. P. wynagrodzenie w kwocie 295 zł 20/100 /słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy/ tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym: tytułem wynagrodzenia kwotę 240 zł / słownie : dwieście czterdzieści złotych/ i tytułem 23 % podatku VAT kwotę 55 zł 20/100 / słownie: pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy/. II SA/Rz 1152/12 Uzasadnienie Przedmiotem skargi R. C. jest decyzja Wojewody [...] z [...] lutego 2008 r. nr [...] wydana w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: Starosta [...] decyzją z [...] stycznia 2008 r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na przebudowę, remont linii energetycznej napowietrznej zlokalizowanej na enumeratywnie wymienionych w decyzji działkach położonych w R., dla A. Sp. z o.o. Od tej decyzji odwołała się R. C. domagając się rozdzielenia przyłącza energetycznego zasilającego jej dom, jak i zbliźniaczony z nim sąsiedni budynek mieszkalny. Odwołania tego Wojewoda [...] nie uwzględnił, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji w mocy. W podstawie prawnej organ odwoławczy powołał się na dyspozycję art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98 z 2000 r., poz. 1071 ze zm., zwana dalej K.p.a.). Wojewoda doszedł do przekonania, że organ I instancji wydał zgodną z prawem decyzję, nie naruszył przepisów prawa. Zamierzona inwestycja położona jest na obszarze objętym obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego i z tym planem zgodna. Do kompletnego wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę dołączono m.in. oświadczenia właścicieli nieruchomości, które objęte są zamierzeniem inwestycyjnym. Takie oświadczenie wyrażające zgodę na przebieg zaplanowanego przyłącza energetycznego nad działką nr 2330/11 należącą do R. C., przedłożył przy wniosku inwestor. Zdaniem Wojewody [...] oświadczenie o dysponowaniu nieruchomościami na cele budowlane zostało złożone przez inwestora pod rygorem odpowiedzialności karnej, zaś cofnięcie zgody przez odwołującą się na udostępnienie swojej nieruchomości na cele budowlane należy oceniać na płaszczyźnie prawa cywilnego. Eksponując skutki, jakie dla inwestora wywołuje wycofanie się przez właściciela nieruchomości z uprzednio udzielonej zgody, wojewoda powołuje się na wywody zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie z 14 kwietnia 1999 r. SA/Rz 1957/98. W konkluzji uznano, że utrzymanie w mocy zaskarżonej odwołaniem decyzji znajdowało wsparcie w "aspekcie normy prawnej narzuconej art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego". Skargę (błędnie określając ją mianem odwołania) na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie R. C. nie wskazując kierunku jej weryfikacji. Skarżąca nie neguje zasadności podjęcia inwestycji, a po zapoznaniu się dokumentacją inwestora złożyła wniosek o zmianę rozwiązania projektowego w zakresie doprowadzenia zasilania energetycznego do jej budynku mieszkalnego i budynku sąsiedniego. Wskazując na prowadzenie robót budowlanych przez jej sąsiada – W., wywodzi, że zasilanie budynek sąsiada może uzyskać z innego punktu, w efekcie powstałaby "rozdzielność i niezależność energetyczna pomiędzy skłóconymi sąsiadami". W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie uznając, że zarzuty podnoszone w skardze nie wkraczają poza treść wniesionego odwołania. W toku postępowania oddalono wniosek R. C. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a zażalenie na postanowienie w tym zakresie oddalił Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 13 sierpnia 2009 r. II OZ 657/09. Postępowanie w sprawie zostało następnie zawieszone wobec śmierci uczestników i konieczności ustalenia ich następców prawnych (II SA/Rz 260/08), następnie postępowanie podjęto w dniu 10 listopada 2010 r. i prowadzono pod sygn. II SA/Rz 1067/10. Postanowieniem z 1 lutego 2011 r. postępowanie zawieszono z powodu śmierci uczestnika i braku ustalenia jego następców prawnych. Na wniosek WSA w Rzeszowie Sąd Rejonowy [...] ustanowił kuratora spadku po zmarłym uczestniku – L. M., co implikowało podjęcie zawieszonego postępowania. Ustanowiony na zasadzie prawa pomocy pełnomocnik skarżącej poparł skargę, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art.7, 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. poprzez brak wyjaśnienia zgłaszanych przez skarżącą wątpliwości odnośnie tego, czy zamierzona inwestycja nie zagraża bezpieczeństwu ludzi, a ponadto tego, czy inwestycja nie mogłaby zostać zaplanowana jako podłączenie zasilania budynków trasą podziemną. Sformułowano także zarzut naruszenia art. 8 i 107 § 3 K.p.a. poprzez brak odniesienia się do zarzutów odwołania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Kontrola sądowoadministracyjna prowadzona jest, pomijając wyjątki od tej reguły, wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem (por. art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), przy czym rozumie się, iż chodzi tu zarówno o przepisy prawa materialnego, jak i procesowego. W niniejszej sprawie skarga podlega rozpatrzeniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ustawa z dn. 30 sierpnia 2002 r., Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwana dalej Ppsa). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Zgodnie z art. 134 § 1 Ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, zaś w myśl art. 135 Ppsa sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W ocenie Sądu skarga nie jest zasadna. Przedmiotem kontroli poddana jest decyzja Wojewody [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla przebudowy i remontu linii energetycznej napowietrznej na enumeratywnie wskazanych działkach w miejscowości R. Przepisami prawa materialnego, jakie miały zastosowanie w sprawie były przepisy ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 118 ze zm., zwana dalej Upb). W myśl art. 35 ust. 1 Upb "Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7". Wedle art. 35 ust. 4 Upb "W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę". Innymi słowy, spełnienie wymagań przewidzianych w cyt. uprzednio przepisie obliguje do wydania pozytywnej dla inwestora decyzji, pozwolenie na budowę nie jest decyzją uznaniową. W sprawie niesporne jest, że inwestor zamierza wykonać inwestycję zgodną z ustaleniami obowiązującego na tym obszarze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części miasta R. "[...]" (uchwała Rady Miasta [...] Nr [...] z [...] czerwca 2006 r.), do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę złożono projekt budowlany sporządzony przez osoby, posiadające stosowne uprawnienia do sporządzania takich projektów. Inwestor złożył ponadto oświadczenie o posiadaniu prawa do dysponowania nieruchomościami objętymi zakresem inwestycji, na cele budowlane. Trafnie przeto organ I instancji udzielił żądanego pozwolenia na budowę. Na etapie prowadzonego przez siebie postępowania, do Starosty [...] R. C. wniosła zastrzeżenia, sprowadzające się do tego, aby rozważyć zasilanie energetyczne sąsiedniego budynku mieszkalnego z innego punktu (słupa) sieci przesyłowej. Brak uwzględnienia tych zastrzeżeń skutkował wniesieniem przez nią odwołania od decyzji organu I instancji. Zasadniczym motywem odwołania była wola zlikwidowania istniejącej do tego momentu, wspólnego sposobu zasilania obu budynków mieszkalnych zbliźniaczonych (przy wykorzystaniu tzw. stojaka na budynku odwołującej się) ( budynku R. C. i jej sąsiada. Odwołująca się nie negowała, że wyraziła zgodę inwestorowi na wejście w teren celem wykonania zamierzonych robót, stwierdziła jednak, że ma prawo do "zmiany swego stanowiska". Wojewoda [...] nie uwzględniając tego odwołania utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Zasadnie organ odwoławczy, w przekonaniu Sądu, eksponował potrzebę ochrony inwestora, który dysponując zgodą na wykorzystanie nieruchomości na cele budowlane, uzyskał pozwolenie na budowę. Taki pogląd prezentowany jest zresztą w judykaturze (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 maja 2008 r. II OSK 540/07, Lex nr 489628). Zdaniem Sądu skarga nietrafnie łączy kwestię uzyskania pozwolenia na przebudowę i remont sieci energetycznej z faktem rozbudowy budynku sąsiedniego. Z samego tego tylko faktu, że sąsiad skarżącej miałby możliwość techniczną uzyskania zasilania budynku z innego słupa sieci, niż to było w momencie wydawania kwestionowanego pozwolenia na budowę, nie można wnioskować o sprzeczności z prawem wydanych przez organy administracji architektoniczno-budowlanej decyzji. Dyspozycja art. 35 Upb wyklucza możliwość ingerencji organów administracji architektoniczno-budowlanej w projekt budowlany, nie można również uzależniać wydania pozwolenia na budowę, od zrealizowania innych zamierzeń inwestycyjnych, nie przewidzianych przez inwestora, choć z punktu widzenia technicznego, możliwych do wykonania nawet wspólnie z zamierzoną inwestycją. Formułowany przeto podczas rozprawy przed Sądem, zarzut pełnomocnika skarżącej naruszenia przepisów prawa, poprzez pominięcie zgłaszanych wniosków o możliwości zaprojektowania choćby przyłącza kablowego podziemnego, nie dowodzi nielegalności wydanych decyzji. Nie naruszono także przepisów procesowych odnośnie obowiązku przeprowadzenia należytego postępowania wyjaśniającego odnośnie do obaw skarżącej co do zagrożenia zamierzonej inwestycji dla zdrowia lub życia ludzi. W tym aspekcie obawy skarżącej mają charakter subiektywny. Jak wynika z opisu technicznego zawartego w projekcie budowlanym oraz w wyjaśnieniach inwestora, inwestycja ma na celu właśnie poprawę takiego stanu. Polegać ona będzie na wymianie starych słupów na nowe, wymianie nieizolowanych przewodów na przewody izolowane, nie potrzeba nawet wiedzy specjalistycznej, aby uzyskać przekonanie, że takie działanie inwestora sprzyjać będzie poprawie stanu bezpieczeństwa dla ludzi i mienia. Inwestor nie dysponuje prawem do tej części przyłącza, które wraz ze stojakiem doprowadza zasilania energetyczne do budynków skarżącej i jej sąsiada. Oczekiwane zatem przez skarżącą nowe i odmienne od dotychczasowego rozwiązanie techniczne zasilania obu budynków nie zostało objęte zamiarem inwestora, możliwe jest do przeprowadzenia w odrębnym trybie i postępowaniu. W ocenie Sądu nie są także trafne zarzuty naruszenia przepisów procesowych, gdy chodzi o uchybienia odnośnie prawidłowego uzasadniania skarżonej decyzji oraz przekonywującego odniesienia się do treści odwołania. Subiektywne przekonanie strony skarżącej o niedostatkach skarżonej decyzji w tym zakresie nie ma znaczenia, skoro sąd administracyjny mógłby uchylić z takiego powodu decyzję, gdyby doszedł do wniosku, że uchybienia te mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu taki stan, biorąc pod uwagę zakres przedmiotowej inwestycji, nie zachodził. W aktach sprawy, a ściślej w projekcie budowlanym, znajdują się oświadczenia osób posiadających właściwe uprawnienia zawodowe, stwierdzające, że opracowany projekt jest zgodny z obowiązującymi normami i przepisami, sporządzono ponadto informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia w związku z zamierzonymi robotami. Te ustalenia prowadzą do wniosku, że skarga, jako nieuzasadniona, podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 Ppsa. O wynagrodzeniu pełnomocnika z urzędu orzeczono na zasadzie art. 250 w zw. z art. 205 § 1 Ppsa.