II SA/Rz 1156/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] oraz decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] maja 1995 r. nr [...] zezwalającej na podział nieruchomości w sprawie ze skargi Gminy [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenie nieważności decyzji zezwalającej na podział nieruchomości - postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] oraz decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] maja 1995 r. nr [...] zezwalającej na podział nieruchomości Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze, dalej "Kolegium" utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] maja 1995 r. nr [...] zezwalającej na podział nieruchomości. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] oraz decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] maja 1995 r. nr [...] zezwalającej na podział nieruchomości. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącego wskazał, że wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji w całości przez organ, który je wydał jest zasadne i konieczne gdyż ich wykonanie spowodowałoby u skarżącego znaczną szkodę oraz skutki niemożliwe do odwrócenia. Podał, że niniejsze postępowanie zainicjowane zostało wnioskiem o wydanie decyzji ustalającej odszkodowanie za przekazanie działki nr 1320/6 na rzecz gminy [...] W ocenie skarżącego decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] maja 1995, nr [...] zezwalająca na podział nieruchomości położonej na terenie wsi Z. gm. [...] obj. Kw [...] w części dotyczącej przejścia działki nr 1320/06 o powierzchni 0,42 ha na własność gminy [....] z dniem, w którym to decyzja stała się ostateczna wydana została z rażącym naruszeniem przepisu art. 10 ust 1 i ust 5 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości, wobec czego zasadnym jest w pierwszej kolejności zbadanie czy w świetle zapisów zawartych w decyzji podziałowej nastąpił skutek prawny w postaci przejścia z mocy prawa własności przedmiotowej nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, szczególności w świetle faktu, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie przewidywał w tym miejscu drogi. Rozważenie wskazanej powyżej kwestii jest podstawą do wznowienia postępowania odszkodowawczego, którego skutkiem w obecnym stanie faktycznym byłoby ustalenie odszkodowania za przedmiotową działkę na podstawie decyzji wydanej z naruszeniem przepisów prawa. Przyznanie odszkodowania skutkowałoby niewątpliwie znaczącym uszczupleniem budżetu gminy, a w konsekwencji doprowadziłoby do utraty środków, które mogłyby zostać przeznaczone na cele publiczne, co w żadnym wypadku nie leży w interesie mieszkańców gminy [...]. Zaznaczył, że ustawodawca w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze. zm., dalej "P.p.s.a.") nie określił pozytywnych przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Wskazał jedynie, kiedy wstrzymanie jest niedopuszczalne tj., jeżeli zachodzi możliwość nadania rygoru natychmiastowej wykonalności lub ustawa szczególną wyłącza wstrzymanie. W pozostałym zakresie organ może wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji w ramach uznania administracyjnego. Brak przesłanek pozytywnych do udzielenia ochrony tymczasowej oznacza, że w zakresie swojego uznania organ może wziąć pod uwagę wszelkie rację i argumenty wskazane przez skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z treści złożonego wniosku o wstrzymanie wykonania wynika, że intencją skarżącego, w sprawie w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności, było wstrzymanie wykonania decyzji zezwalającej na podział nieruchomości, wniosek ten nie mógł zostać przez Sąd uwzględniony. Należy podkreślić, że w praktyce przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. umożliwia sądowi wstrzymanie wykonania aktu, którego dotyczy skarga, oraz wszystkich innych aktów dotyczących tego samego stosunku administracyjnoprawnego, co akt, którego dotyczy skarga. Nie pozwala to jednak uznać za słuszny pogląd, który dopuszcza, by sąd rozpoznając skargę na decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności, mógł na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., wstrzymać także wykonanie decyzji będącej przedmiotem postępowania nadzwyczajnego w sprawie stwierdzenia nieważności - tu zezwalającej na podział nieruchomości. W takim przypadku nie zachodzi tożsamość stosunku administracyjnoprawnego wynikającego z zaskarżonej decyzji oraz stosunku administracyjnoprawnego wynikającego z tej decyzji. Akty te nie kształtują, nie zmieniają ani nie znoszą tego samego stosunku administracyjnoprawnego. Nie może zostać uwzględniony także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji zezwalającej na podział nieruchomości wydanej w trybie zwykłym, ponieważ decyzja odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji nie nadaje się do wykonania i nie wymaga wykonania. Przedmiotem ochrony tymczasowej polegającej na wstrzymaniu wykonania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania, rozumianego jako spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Decyzję o odmowie stwierdzenie nieważności nie wywołują skutków materialnoprawnych, a zatem w stosunku do nich nie można mówić o potencjalnym niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odmowa stwierdzenia nieważności konkretnej decyzji w żaden sposób nie oddziałuje na decyzję o stwierdzenie nieważności której wniesiono. Decyzja ta pozostaje bowiem nadal w obrocie prawnym W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.