II SA/Rz 116/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie Przewodniczący sędzia WSA Krystyna Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 19.04.2010 r. na posiedzeniu niejawnym skargi, Prokuratora Rejonowego w L., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia [...].10.2009 r. nr [...], wydaną w przedmiocie ustalenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, -postanawia- umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. Pismem z dnia 1.04.2010 r. Prokurator Rejonowy w L. cofnął skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (zwanego dalej SKO) z dnia [...].10.2009 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Podał, że po wniesieniu skargi okazało się, iż uchwała Rady Miejskiej w L. określająca stawkę opłaty adiacenckiej nie została - jak to jest wymagane w przypadku aktów prawa miejscowego - ogłoszona w dzienniku urzędowym województwa. Jako akt nieobowiązujący nie mogła zatem stanowić podstawy ustalenia przedmiotowej opłaty, dlatego skarga okazała się bezprzedmiotowa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 161 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej skrótem P.p.s.a., sąd administracyjny wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Zgodnie z art. 60 P.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy decyzji dotkniętej wadą nieważności. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie zaistniały okoliczności, które mogłyby uzasadniać cofnięcie skargi za niedopuszczalne. Uwzględniając powołane regulacje prawne oraz okoliczności niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że postępowanie wszczęte na skutek skargi Prokuratora Rejonowego w L. na wymienioną na wstępie decyzję SKO podlega umorzeniu. Jak bowiem wyżej zaznaczono, składający skargę skutecznie cofnął ten środek pismem z dnia 1.04.2010 r. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 161 § 2 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.