II SA/Rz 116/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Ewa Partyka /spr./ Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Elżbieta Mazur - Selwa Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lipca 2019 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] października 2018 r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej R. S. kwotę 100 zł /słownie: sto złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. nakazuje ściągnięcie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego kwoty 400 zł /słownie: czterysta złotych/ tytułem należnej części wpisu, od której skarżąca została zwolniona. Przedmiotem skargi R. S. (dalej: "Skarżąca") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: "Kolegium") z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] (dalej: "Burmistrz") z dnia [...] października 2018 r. Nr [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Z akt sprawy wynika, że Burmistrz po rozpatrzeniu wniosku Z. K., ustalił ww. decyzją warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pod nazwą: "Rozbudowa, nadbudowa i przebudowa budynku gospodarczego wraz ze zmianą sposobu użytkowania na cele usługowo-mieszkalne na dz. nr ewid. 737/2 położonej w m. S., gm. S.". Na terenie objętym wnioskiem nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, dlatego rozpatrzenie wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy nastąpiło w trybie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r. poz. 1073, dalej: "u.p.z.p."). Według organu złożony wniosek i projektowana zabudowa oraz zagospodarowanie terenu objętego wnioskiem spełniały warunki określone w art. 61 ust.1 u.p.z.p. Przeznaczenie terenu oraz warunki zabudowy i zagospodarowania terenu działki zostały ustalone przy uwzględnieniu przepisów szczególnych oraz sposobu zagospodarowania terenów sąsiadujących. Jak podał Burmistrz wnioskowana inwestycja będzie zgodna z obowiązującymi opracowaniami planistycznymi przy wykorzystaniu istniejącej infrastruktury technicznej. Projekt decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu został przygotowany przez architekta posiadającego kwalifikacje do wykonywania zawodu urbanisty. Decyzja została wydana po uzgodnieniu ze Starostą [...] (art. 53 ust. 5 u.p.z.p.), Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w [...] (art. 53 ust. 5c u.p.z.p.), Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie Zarząd Zlewni w [...] (art. 53 ust. 5 u.p.z.p.), [...] Zarządem Dróg Wojewódzkich w [...] Rejon Dróg Wojewódzkich w [...], Powiatowym Zarządem Dróg w [...]. W odwołaniu Skarżąca zarzuciła, że decyzję organu pierwszej instancji wydano z naruszeniem ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez: 1) wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla budynku, który zgodnie z załącznikiem graficznym do zaskarżonej decyzji w części znajduje się poza wyznaczoną nieprzekraczalną linią zabudowy, 2) nieuwzględnienie treści § 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2015, poz. 1422 z poź. zm.) i pominięcie wymaganych prawem odległości jakie powinny być zachowane pomiędzy projektowaną inwestycją, a granicami nieruchomości sąsiednich, 3) nieokreślenie w zaskarżonej decyzji sposobu przyłączenia nieruchomości do sieci wodociągowej, 4) brak w zaskarżonej decyzji informacji o wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki; szerokości elewacji frontowej; wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu geometrii dachu, tj., kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych. Zaskarżoną decyzją Kolegium utrzymało w mocy decyzję Burmistrza. Wyjaśniło, że decyzja o warunkach zabudowy ma charakter związany, co oznacza, że w przypadku spełnienia przez inwestora warunków opisanych w przepisie art. 61 ust. 1 u.p.z.p. organ nie ma możliwości negatywnego rozstrzygnięcia sprawy. W przedmiotowej sprawie została sporządzona analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu z uwzględnieniem stanu faktycznego i prawnego wnioskowanego do zabudowy terenu oraz w nawiązaniu do funkcji zabudowy, aktualnego zagospodarowania występującego w obszarze analizowanym, która wykazała, że planowane do realizacji przedsięwzięcie inwestycyjne spełnia łącznie wszystkie warunki zawarte w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. Natomiast zarzuty natury formalno-prawnej nie znajdują potwierdzenia w badanym materiale dowodowym. Zgodnie z art. 63 ust. 2 u.p.z.p. badana decyzja nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza uprawnień osób trzecich. Działka objęta decyzją położona jest w terenach, na których warunki zabudowy określa organ samorządowy w oparciu o przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zakres inwestycji objęty decyzją stanowi kontynuację funkcji i formy zabudowy i zagospodarowania terenu sąsiedniego w obszarze analizowanym. Według SKO organ I instancji dokonał analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji (załącznik Nr 2 do decyzji). Zarzut, że budynek, który zgodnie z załącznikiem graficznym do zaskarżonej decyzji w części znajduje się poza wyznaczoną nieprzekraczalną linią zabudowy, nie znajduje potwierdzenia w badanym materiale dowodowym. Podobnie rzecz ma się co do odległości jakie powinny być zachowane pomiędzy projektowaną inwestycją, a granicami nieruchomości sąsiednich. Postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy stanowi wstępny etap procesu inwestycyjnego. W postępowaniu tym organ nie bada warunków technicznych inwestycji, a jedynie określa w kontekście ładu przestrzennego czy dana inwestycja i jej funkcja jest dopuszczalna na danym terenie. Dopiero organ wydający pozwolenie na budowę musi wiążąco wypowiedzieć się m.in. na temat usytuowania, obrysu i układu istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich, gdyż dopiero ten organ ocenia projekt obiektu i dopiero wtedy zapada rozstrzygnięcie, czy projekt odpowiada warunkom wynikającym z Prawa budowlanego oraz przepisów szczególnych. W konkluzji Kolegium wskazało, że decyzja o warunkach zabudowy ma wstępny i ogólny charakter i jedynie określa czy dana inwestycja w danym miejscu jest ogólnie możliwa. Na jej podstawie nie można rozpocząć realizacji inwestycji, co przesądza, że nie narusza ona żadnych praw i nie powoduje znaczącej szkody lub nieodwracalnych skutków. Decyzja o warunkach zabudowy nie przesądza o warunkach technicznych czy budowlanych, jakie musi spełniać planowana inwestycja, lecz o tym, czy w świetle występującej na danym terenie zabudowy jej realizacja będzie stanowić kontynuację zarówno owej zabudowy, jak i funkcji. W skardze, żądając uchylenia decyzji organów obu instancji i orzeczenia o kosztach postępowania, Skarżąca zarzuciła naruszenie: 1. art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. poprzez ustalenie, że nie zachodzi pominięcie wymogu zgodności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z przepisami odrębnymi i że nie obowiązują przepisy, które uzasadniałyby odmowę ustalenia warunków zabudowy, 2. art.5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane poprzez utrzymanie w mocy decyzji o warunkach zabudowy, ignorując zabudowę terenu przyległego i interesy osób trzecich, 3. art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: "K.p.a.") poprzez dokonanie rozstrzygnięcia w sposób dowolny, bez rozważenia wszystkich interesów społecznych oraz uzasadnionych interesów poszczególnych uczestników 4. art. 80 K.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału , a w szczególności nieodniesienie się do zarzutu objęcia decyzją o warunkach zabudowy terenu poza nieprzekraczalną linią zabudowy wyznaczona w załączniku graficznym do decyzji i uznania analizy oraz cech zagospodarowania terenu za sporządzone w sposób prawidłowy jako odpowiadające wymogom art.53 ust. 3 u.p.z.p. W uzasadnieniu Skarżąca podkreśliła, że powstająca w sąsiedztwie zabudowanej działki nowa zabudowa powinna być kontynuacją funkcji, parametrów, cech i kształtowania zabudowy oraz intensywności zagospodarowania terenu. Określenie tych wymagań jest obowiązkiem organu pierwszej instancji prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy. Analiza urbanistyczna powinna zawierać precyzyjne wskazanie numerów działek objętych analizą, oznaczenie niezbędnych parametrów zabudowy znajdującej się na tych działkach umożliwiających wyprowadzenie wniosku co do planowanej funkcji zabudowy i cech zabudowy i zagospodarowania terenu. W sprawie natomiast będąca załącznikiem do decyzji Burmistrza analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu nie spełnia tych wymagań. Analiza jest opracowaniem sztampowym, nie odnosi się do wszystkich wymaganych aspektów dla tego rodzaju opracowań, co uszło uwadze Kolegium. Skarżąca zarzuciła, że załącznik graficzny do przedmiotowej analizy urbanistycznej, na którym zaznaczono kolorem niebieskim przerywaną linią nieprzekraczalną granicę zabudowy i kolorem czerwonym kwadrat oznaczający projektowaną zabudowę istniejącego budynku, która w części przekracza Iinię zabudowy, budzi wątpliwości. Skarżąca zarzuciła też naruszenie przez Kolegium zasady swobodnej oceny dowodów w związku z uznaniem załączników do decyzji Burmistrza za spełniające wymogi formalno-prawne. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 – określanej dalej jako P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, albo zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Po zbadaniu sprawy w powyższych aspektach Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie ze względu na naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jak zasadnie wskazały organy, materialnoprawną podstawę wydania decyzji o warunkach zabudowy stanowi art. 61 u.p.z.p. Zgodnie z ust. 1 tego przepisu, wydanie takiej decyzji jest możliwe w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W oparciu o delegację ustawową z art. 61 ust. 6 i 7 u.p.z.p. Minister Infrastruktury wydał rozporządzenie z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1588 – zwane dalej w skrócie Rozporządzeniem). Zgodnie z § 1 w Rozporządzeniu tym określono sposób ustalania nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym wymagania dotyczące ustalania: 1) linii zabudowy; 2) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu; 3) szerokości elewacji frontowej; 4) wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki; 5) geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). Stosownie do § 3 ust. 1 Rozporządzenia, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 Rozporządzenia zawierające część tekstową i graficzną, zgodnie z § 9 ust. 2 Rozporządzenia stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. W kontrolowanej sprawie SKO decyzją z dnia [...] listopada 2018 r. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza. Umknęły uwadze Kolegium ewidentne braki decyzji I instancji odnoszące się do parametrów planowanej inwestycji będące konsekwencją wadliwie przeprowadzonej analizy, z której wbrew wymogom przepisów Rozporządzenia te parametry nie wynikają. I tak kolejno; przepis § 5 Rozporządzenia stanowi: 1. Wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. 2. Dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. Ani z analizy tekstowej, ani z samej decyzji nie wynika, aby w ogóle został ustalony wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy (a przecież chodzi również o rozbudowę), nie mówiąc już o tym, że nie ustalono jaki jest średni wskaźnik dla terenu "objętego" analizą. Tymczasem już tylko wizualnie porównanie działek znajdujących się w obszarze analizowanym wskazuje na to, że na innych działkach zabudowa jest znacznie mniej intensywna. Jak wynika z ust. 2 przywołanego § 5 Rozporządzenia, możliwe jest ustalenie innego wskaźnika w tym zakresie, ale najpierw trzeba ustalić średni wskaźnik, a potem uzasadnić dlaczego wyznacza się inny. Tu nie wyznaczono żadnego. Według § 6 Rozporządzenia: 1. Szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. 2. Dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. Także i w tym wypadku z decyzji nie wynika jaka ma być szerokość elewacji frontowej, a przecież przy rozbudowie ta szerokość może się zmienić. W analizie brak jakichkolwiek rozważań w tym przedmiocie. Zgodnie z § 7 Rozporządzenia: 1. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. 2. Wysokość, o której mowa w ust. 1, mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku. 3. Jeżeli wysokość, o której mowa w ust. 1, na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym. 4. Dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, o której mowa w ust. 1, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. W analizie próżno szukać jakichkolwiek informacji na ten temat w odniesieniu do obszaru analizowanego ale i co do planowanej inwestycji, która obejmuje także rozbudowę. Wskazanie zaś w decyzji – "wysokość budynku – do dwóch kondygnacji nadziemnych, pod częścią rozbudowaną – piwnica" nie odpowiada wymaganiom w/w przepisu. Zupełnie nie wiadomo jak został ustalony parametr dotyczący kształtu dachu oraz kąta jego nachylenia. W wynikach analizy o powyższym nie wspomniano w żaden sposób. Tymczasem zgodnie z § 8 Rozporządzenia geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. W oparciu o przedstawione akta sprawy nie sposób nawet ustalić w jaki sposób ustalono geometrię dachu. Nie wiadomo także jak ustalono linię zabudowy, którą do tego nazwano "nieprzekraczalną". Jak wynika z § 4 Rozporządzenia: 1. Obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. 2. W przypadku niezgodności linii istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej z przepisami odrębnymi, obowiązującą linię nowej zabudowy należy ustalić zgodnie z tymi przepisami. 3. Jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego. 4. Dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. Z załącznika graficznego wynika wręcz, że naniesiona linia zabudowy nie nawiązuje do jakiejkolwiek zabudowy. Nie jest możliwe skontrolowanie w jaki sposób została ona wyznaczona. Jeszcze raz zauważyć należy, że zamierzenie inwestycyjne polegające na rozbudowie, nadbudowie i przebudowie budynku, co oczywiste może wpływać na zmianę parametrów istniejącego już budynku, więc konieczne jest wyznaczenie takich parametrów jak wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy, szerokość elewacji frontowej czy wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej. Zupełnie niezrozumiałe jest też w takiej sytuacji zaznaczenie na załączniku graficznym do decyzji wg legendy umieszczenia projektowanej do rozbudowy części budynku poza wyznaczoną linią zabudowy. Nie wiadomo więc, w oparciu o co Kolegium stwierdziło, że analiza została dokonana i "odpowiada wymaganiom zawartym w obecnie obowiązującym orzecznictwie". Rację miał natomiast organ, że w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy nie bada się czy planowany obiekt będzie spełniał warunki techniczne wynikające z obowiązujących przepisów prawa. Decyzja w takiej sprawie ma dopiero inwestorowi wskazać czy i na jakich warunkach jest w ogóle możliwa realizacja na danym terenie (działce) określonej inwestycji. Co do zasady na tym etapie nie mają jeszcze zastosowania przepisy Prawa budowlanego. Stwierdzone podstawowe braki decyzji i materiału dowodowego spowodowały konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego rozstrzygnięć organów obydwu instancji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. W ponownym postępowaniu organ przeprowadzi wymaganą przepisami prawa analizę i w oparciu o jej wyniki ustali, czy możliwa jest realizacja planowanej inwestycji, ustalając w razie pozytywnego jej wyniku w decyzji wymagane przywołanymi i obowiązującymi przepisami prawa jej parametry, mając przy tym na uwadze, że nie mogą być one dowolne lecz powinny wynikać wyraźnie z rzetelnie przeprowadzonej analizy. W pkt II wyroku Sąd zasądził na rzecz skarżącej od SKO kwotę 100 zł tytułem zwrotu poniesionej przez nią części należnego wpisu od skargi na podstawie art. 200 P.p.s.a. Ponieważ należny wpis od skargi na decyzję z zakresu zagospodarowania przestrzennego zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193 z późn. zm.) wynosił 500 zł, o pozostałej jego części, od której skarżąca została zwolniona w ramach prawa pomocy, Sąd orzekł w pkt III wyroku na podstawie art. 223 § 2 P.p.s.a.