II SA/Rz 1164/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak /spr./ Sędziowie WSA Marcin Kamiński WSA Piotr Godlewski Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2021 r. sprawy ze skargi P. P. na akty Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] maja 2021 r., nr [...], z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...], z dnia [...] lipca 2021 r., nr [...] w przedmiocie braku podstaw do wypłaty uposażenia za okres przebywania na kwarantannie i za okres choroby zakaźnej uchyla zaskarżone akty. Przedmiotem skargi P. P. (dalej: "Skarżący") jest akt Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie braku podstaw do wypłaty uposażenia za okres usprawiedliwionej nieobecności. Jak wynika z akt sprawy, raportem z dnia 25 maja 2021 r. P. P. wystąpił do Komendanta Powiatowego Policji w [...] o wypłatę 20% potrąconego uposażenia w okresie usprawiedliwionej nieobecności tj. od dnia 23.11.2020 r. do dnia 21.05.2020 r. związanej z zakażeniem koronawirusem COVID-19 i przedłużającej się infekcji układu oddechowego w przebiegu choroby. W raporcie wskazał, że w trakcie wykonywania czynności służbowych w dniu 16 listopada 2020 r. w budynku KPP [...] miał kontakt z aspirantem sztabowym, który w dniu 19 listopada 2020 r. otrzymał pozytywny wynik testu na koronawirusa. Ponadto wyjaśnił, że miał również kontakt z innymi osobami, które również otrzymały pozytywne wyniki testów. W wyniku kontaktu z osobą zarażoną, doszło do zarażenia wirusem SARS-CoV-2 u P. P. W związku z otrzymanym wynikiem testu P. P. został skierowany na kwarantannę od dnia 23.11.2020 r., następnie przebywał w izolacji, po której rozpoczął dalsze leczenie w placówkach zdrowotnych. Notatką służbową z dnia 27 maja 2021 r. Zastępca Naczelnika Wydziału Kryminalnego KPP w [...] wyjaśnił, że w listopadzie 2020 r. przed zwolnieniem lekarskim, czas pracy P. P. wyglądał następująco: 1.11. – dzień ustawowo wolny od pracy; 2 - 4.11 – praca; 5 - 6.11. – odbiór nadpracowanych godzin; 7 – 8.11 – dni wolne; 9 - 10.11 – praca; 11.11. – dzień ustawowo wolny; 12 - 13.11 – praca; 14-15.11 – dni wolne; 16 - 19.11 – praca; 20.11 – odbiór nadpracowanych godzin; 21-22.11 – dni wolne. Zastępca Naczelnika wskazał, że z informacji uzyskanych z EWP 3 – Elektroniczna Platforma e-PLOZ Ministerstwa Zdrowia wynika, że w dniach 23 – 24 listopada 2020 r. P. P. miał wykonywany test na obecność koronawirusa i od dnia 25 listopada do dnia 4 grudnia 2020 r. przebywał na izolacji. Zastępca Naczelnika podkreślił, że funkcjonariusze i pracownicy KPP w [...] mieli zapewnione środki dezynfekujące i ochronne, które zapobiegają zarażeniu wirusem. Następnie Komendant Powiatowy Policji w [...] pismem z dnia 31 maja 2021 r. nr [...] poinformował P. P., że brak jest jednoznacznych podstaw do poparcia jego raportu z dnia 25 maja 2021 r. W odpowiedzi na pismo, P. P. w dniu 2 czerwca 2021 r. sporządził raport, w którym wystąpił do Komendanta Powiatowego Policji w [...] o ponowną weryfikację raportu z dnia 25 maja 2021 r. podnosząc, że w raporcie wyraźnie wskazano, że miał kontakt z osobami zarażonymi. Podniósł, że decyzja została wydana na podstawie notatki służbowej jego bezpośredniego przełożonego, która jest niezgodna ze stanem faktycznym. P. P. podkreślił, że osobami, z którymi miał kontakt w tamtym czasie, byli funkcjonariusze KPP w [....] oraz obsługiwani petenci. Ponadto wskazał, że w dniu 25 listopada 2020 r. na adres poczty elektronicznej, bezpośredniego przełożonego złożył raport, skierowany do Wydziału Finansów Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], w którym wniósł o niepomniejszanie o 20% uposażenia w okresie usprawiedliwionej nieobecności. W odpowiedzi na raport, Komendant Powiatowy Policji w [...] aktem z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] poinformował Skarżącego o podtrzymaniu stanowiska odnośnie braku jednoznacznych podstaw do poparcia raportu. Pismem z dnia 5 lipca 2021 r. P. P. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł o dokonanie korekty uposażenia za okres od 23.11.2020 r. do dnia 21.05.2021 r. do kwoty 100% uposażenia oraz o niezwłoczną wypłatę na rzecz P. P. należnej mu kwoty po dokonaniu korekty. W uzasadnieniu pisma pełnomocnik wskazał, że zasadne i konieczne jest ponowne rozpatrzenie okoliczności zakażenia wirusem przez P. P. Wskazano ponadto, że Komendant był zobligowany do przeprowadzenia rzetelnego postępowania, w celu wyjaśnienia wszystkich okoliczności, które skutkowały zakażeniem P. P. i wydanie w przepisanej prawem formie aktu, zgodnie z przepisami prawa o dopuszczalności wniesienia odwołania lub skargi oraz uzasadnieniem faktycznym i prawnym wraz z pouczeniem. Pełnomocnik Skarżącego podniósł, że twierdzenia notatki służbowej z dnia 27 maja 2021 r. są niezgodne z prawdą. Wskazał, że P. P. miał kontakt z osobą, która miała objawy zarażenia wirusem. Kontakt z zarażonym trwał ponad 40 minut. Pełnomocnik Skarżącego wyjaśnił, że Zastępca Naczelnika Wydziału poinformował go, że raport o dokonanie korekty uposażenia za okres usprawiedliwionej nieobecności można sporządzić dopiero po ukończeniu leczenia, kiedy znany jest okres niezdolności do pracy. Końcowo podniósł, że nieprzestrzeganie przez Skarżącego reżimu sanitarnego w trakcie pełnienia służby mogło przyczynić się do zakażenia, jednak nie stanowi ono o możliwości obniżenia uposażenia policjanta. Ponadto wyjaśnił, że nie wszyscy funkcjonariusze przestrzegali obostrzeń sanitarnych i wykonywali pracę z objawami zarażenia wirusem, tj. kaszel, gorączka, czy bóle ciała. Dodatkowo wskazał, że ustalenie okoliczności zostało dokonane dowolnie, nierzetelnie, zostało oparte na nieprawdziwych twierdzeniach wbrew podniesionym przez Skarżącego okolicznościom. Pełnomocnik podniósł, że wszystkie okoliczności wskazują jednoznacznie, że do zarażenia wirusem doszło w związku z pełnieniem przez niego służby. Ponadto, inni funkcjonariusze KPP w [...], którzy złożyli raporty o wypłatę 100% uposażenia za okres przebywania na zwolnieniu chorobowym, otrzymali wnioskowane uposażenie. Pełnomocnik podniósł, że działanie Komendanta Powiatowego Policji w [...] jest w stosunku do niego krzywdzące, dyskryminujące i naruszające prawo do równego traktowania go jako funkcjonariusza. W piśmie wskazano, że brak uczynienia zadość przedmiotowemu wnioskowi spowoduje skierowanie sprawy na drogę postępowania sądowego. Do pisma pełnomocnik dołączył oświadczenie Skarżącego, w którym wyjaśnił okoliczności w których doszło do zarażenia oraz wydruk wiadomości skierowanych do niego przez Zastępcę Naczelnika Wydziału. W odpowiedzi na pismo, Komendant Powiatowy Policji w [...], pismem z dnia 12 lipca 2021 r. poinformował o odmowie wypłacenia 20% potrąconego uposażenia. P. P. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na akt Komendanta Powiatowego Policji w [....] z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] wnioskując o zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie decyzji lub postanowienia, wskazując sposób załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcie, tj. stwierdzenie, że zakażenie lub zachorowanie powstało w związku z wykonywaniem zadań służbowych, ewentualnie o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego aktu i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi, ze wskazaniem jakie okoliczności winien wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, a także o dopuszczenie dowodów z dokumentów dołączonych do skargi oraz dowodów z zeznań świadków. P. P. zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, tj.: – art. 121b ust. 5 pkt 8 i art. 121b ust. 6 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (test jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 1882; dalej zwana: u.P.) wprowadzonych ustawą z dnia 28 października 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z przeciwdziałaniem sytuacjom kryzysowym związanym z wystąpieniem COVID-19 (Dz.U. z 2020 r., poz. 2112 ze zm.), poprzez brak wskazania, których jednoznacznych podstaw brak jest do poparcia złożonego raportu; – Art. 7a § 1, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 81 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735; dalej zwana w skrócie: "k.p.a.") w zw. z art. 59 ust. 1 i 2a, art. 60 ust. 1, art. 61 w zw. z art. 121b ust. 5 pkt 8 i art. 121 ust. 1b ust. 6 pkt 4 u.P., poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia zebranego materiału dowodowego, co doprowadziło do poczynienia dowolnych i nieuprawionych ustaleń faktycznych oraz rozpatrzenie materiału dowodowego w sposób dowolny, co uniemożliwiło realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów. W uzasadnieniu Skarżący przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, a ponadto wskazał, że Komendant Powiatowy Policji w [...] nie uwzględnił jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo - skutkowych. Zdaniem Skarżącego, Komendant pominął wiele okoliczności wskazujących na bezpośredni kontakt z osobami zarażonymi. Skarżący podniósł, że inni funkcjonariusze KPP w [...], którzy złożyli raporty o wypłatę 100% uposażenia za okres przebywania na zwolnieniu chorobowym, co w konsekwencji doprowadziło do tego, że otrzymali oni wnioskowane uposażenie. W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Policji w [...] wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że zgodnie z obowiązującymi przepisami wykonywanie zadań służbowych, o których mowa w art. 121b ust. 5 pkt 8 i ust. 6 pkt 4 u.P. stwierdza pisemnie przełożony właściwy do spraw osobowych lub upoważniona przez niego osoba. W przedmiotowej sprawie Zastępca Naczelnika Wydziału zapoznał się z raportem i ustosunkował się do niego, sporządzając notatkę służbową, w której wskazał, że nie ma jednoznacznych podstaw na powiązanie zakażenia P. P. z pełnieniem służby. W toku rozprawy przed WSA skarżący objął swą skargą także pozostałe wydane w jego sprawie akty Komendanta wyrażające odmowę uwzględnienia jego raportu z dnia 25 maja 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga jako zasadna została przez Sąd uwzględniona w całości. Sądowa kontrola administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Ta kontrola jest wykonywana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.; dalej zwana P.u.s.a.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; zwana dalej P.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto Sąd na podstawie art. 135 P.p.s.a. uprawniony jest stosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Do zakresu kognicji sądów administracyjnych należą w świetle art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; (...). Dodać też należy, iż według art. 146 § 1 P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt, interpretację, opinię zabezpieczającą lub odmowę wydania opinii zabezpieczającej albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio. Materialnoprawne podstawy wydania przez Organ przedmiotu wniesionej do WSA skargi wyrażają regulacje art. 121b u.P. Otóż w myśl art. 121b ust. 1 u.P. w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim policjant otrzymuje 80% uposażenia. Jednocześnie w świetle art. 121b ust. 5 pkt 8 u.P., jeżeli zwolnienie lekarskie obejmuje okres, w którym policjant jest zwolniony od zajęć służbowych z powodu stwierdzenia zakażenia lub zachorowania na chorobę, o której mowa w przepisach o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, przy czym stwierdzone zakażenie lub zachorowanie powstało w związku z wykonywaniem zadań służbowych w okresie ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii z powodu tej choroby - zachowuje on prawo do 100% uposażenia. Natomiast według art. 121b ust. 6 pkt 4 u.P., prawo do 100% uposażenia przysługuje również wtedy, gdy policjant został zwolniony od zajęć służbowych na skutek podlegania obowiązkowej kwarantannie, izolacji lub izolacji w warunkach domowych, o których mowa w przepisach o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, jeżeli podleganie tej kwarantannie lub izolacji powstało w związku z wykonywaniem zadań służbowych w okresie ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii z powodu tej choroby. Wykonywanie zadań służbowych, o których mowa w art. 121b ust. 5 pkt 8 i ust. 6 pkt 4 u.P. stwierdza pisemnie przełożony właściwy do spraw osobowych lub upoważniona przez niego osoba. Stan epidemii związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2 w Polsce stwierdził w drodze rozporządzenia Minister Zdrowia co nastąpiło na mocy § 1 rozporządzenia tego Ministra z dnia 20 marca 2020 r. (Dz.U. z 2020 r. poz. 491). Okoliczności sprawy rozgrywały się więc w czasie stanu epidemii, o jakiej mowa w przytoczonych wyżej przepisach u.P. Zaskarżony pierwotnie akty jak również pozostałe wydane w granicach sprawy akty Komendanta Powiatowego Policji w [...] należą do wyróżnionych w przepisach art. 3 § 2 pkt 4 i art. 146 § 1 P.p.s.a. aktów, gdyż dotyczącą podstawowych uprawnień policjantów wynikających z przepisów u.P. Do tego wniosku przekonują przede wszystkim ich skutki prawne w postaci odmowy wypłaty uposażenia w żądanej przez funkcjonariusza wysokości 100% miesięcznego uposażenia. Niewątpliwie odmowa uwzględnienia złożonego wniosku wyrażona przez organ administracji publicznej (komendanta powiatowego policji) w drodze objętych skargą aktów ma wpływ na uprawnienia finansowe funkcjonariusza, ma też charakter władczy i oparta jest na przepisach prawa administracyjnego – u.P. Te cechy owych aktów decydują o konieczności objęcia ich sądową kontrolą na mocy art. 1 § 1 P.u.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i 2 pkt 4 P.p.s.a. Uzupełnić tu wypada, iż wydane w sprawie akty nie są decyzjami administracyjnymi w sprawie wysokości uposażenia policjanta za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim, bowiem taką decyzje wydaje się w świetle przepisów tylko w przypadku rozstrzygania o wysokości uposażenia policjanta przebywającego na zwolnieniu lekarskim na podstawie art. 121b ust. 6 pkt 3, ust. 7 i 8 u.P. (na temat aktów z zakresu administracji publicznej zob. Ł. M. Wyszomirski, Sądowa kontrola innych niż decyzje i postanowienia aktów i czynności z zakresu administracji publicznej, Warszawa 2018 r., s. 191 i nast.). Dokonane przez ustawodawcę rozróżnienie form działania w przytoczonych wyżej unormowaniach, przekonuje za ujęciem przedmiotu skargi w ramy art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Skarga została uwzględniona z powodu niedostatecznego wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, co spowodowało w konsekwencji, iż zaskarżone do WSA akty o odmowie uwzględnienia wniosku skarżącego o wypłatę uposażenia w wysokości 100 % za okres przebywania na kwarantannie i za okres choroby zakaźnej zostały wydane przedwcześnie, co mogło mieć wpływ na ich treść – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 146 § 1 P.p.s.a. Przytoczone wyżej przepisy u.P. w postaci art. 121b ust. 5 pkt 8 i ust. 6 pkt 4, do zastosowania normy art. 121b ust. 6 w/w ustawy, poprzez wydanie aktu stwierdzającego wykonywanie zadań służbowych w warunkach skutkujących kwarantanną, zakażaniem lub zachorowaniem na chorobę zakaźną (COVID-19), wymagały dokładnego ustalenia czy przyczyny zwolnienia od zajęć służbowych powstały w związku z wykonywaniem zadań służbowych funkcjonariusza. W rozpatrywanym przypadku należało wyjaśnić czy zakażenie wirusem, a następnie przebywanie skarżącego na kwarantannie i na zwolnieniu lekarskim miało związek z pełnieniem służby. Okresem newralgicznym dla ustalenia tego związku był czas poprzedzający kwarantannę P. P., czyli okres sprzed 23 listopada 2020 r. Innymi słowy, prawidłowe zastosowanie przepisu poprzez dokonanie subsumpcji należało warunkować dokładnym ustaleniem okoliczności powodujących narażenie skarżącego na zakażanie w czasie wypełniania zadań służbowych w Policji. Do takich okoliczności należą niewątpliwie kontakty skarżącego z tymi funkcjonariuszami w czasie pełnienia służby przed wykonaniem testu pozytywnego, u których także potwierdzono zakażenie wirusem SARS-CoV-2. Z tych przyczyn, znaczenie kluczowe przypisać należało znajdującej się w aktach sprawy notatce służbowej Zastępcy Naczelnika Wydziału Kryminalnego KPP w [...] z dnia 27 maja 2021 r. (bez numeru). Otóż notatka służbowa o jakiej mowa stanowi pisemne zestawienie dni i godzin służby skarżącego oraz innych funkcjonariuszy, u których również rozpoznano zakażenie wirusem SARS-CoV-2. Sporządzenie tej notatki poprzedzało pisemne potwierdzenie wykonywania zadań służbowych na podstawie art. 121b ust. 6a u.P. przez Komendanta Powiatowego Policji w [...]. Z treści owej notatki wynika zaś przede wszystkim to, że skarżący P. P. w miesiącu listopadzie 2020 r. przed zwolnieniem lekarskim i izolacją pracował: w dniach 2-4 listopada, 9-10 listopada, 12 -13 listopada oraz 16 – 19 listopada 2020 r. W dniach 23-24 listopada 2020 r. skarżący miał wykonany test w kierunku COVID – 19 z wynikiem pozytywnym. W związku z tym od dnia 25 listopada 2020 r. do 4 grudnia 2020 r. przebywał w izolacji. Natomiast po zakończeniu izolacji Strona według pisma z dnia 25 maja 2021 r. przebywała na zwolnieniu lekarskim z powodu choroby COVID-19. Należało zwrócić uwagę, iż według treści w/w notatki służbowej w dniu 18 listopada 2020 r. aspirant sztabowy M. M. miał wykonany test COVID -19 z wynikiem pozytywnym i od dnia 19 do 28 listopada 2020 r. przebywał na izolacji. Osoba ta w dniach 9 - 10 listopada 2020 r. pracowała, podobnie jak skarżący P. P. Również Naczelnik Wydziału Kryminalnego M. Z., u którego w dniu 17 listopada 2020 r. wykonano test COVID - 19 z wynikiem pozytywnym podobnie jak skarżący pracował w dniach 12 i 13 listopada 2020 r. Z powyższego zestawienia wynika jednoznacznie, że skarżący mógł mieć kontakt z funkcjonariuszami, u których na kilka dni przed wykonanym u skarżącego testem potwierdzono zarażenie wirusem SARS-CoV-2. Strona w raporcie z dnia 25 maja 2021 r. zwracała wyraźnie uwagę Organowi, że miała kontakt z M. M. jak również M. Z. Dni pokrywania się służby wymienionych funkcjonariuszy wraz z czasem, w którym stwierdzono u nich za pomocą testu zakażenie wirusem, świadczą o tym że skarżący na skutek transmisji wirusa SARS-CoV-2 mógł zakazić się od nich. Pomimo nakładania się czasokresów pełnienia służby wymienionych funkcjonariuszy i związanej z tym ewentualności wystąpienia kontaktu zwiększającego ryzyko transmisji i zakażenia, Komendant nie zapoznał się z wyjaśnieniami M. M. i M. Z. na okoliczność wystąpienia kontaktu ze skarżącym, co tym samym nie pozwalało bez wątpliwości stwierdzić, że podleganie kwarantannie jak również zakażenie i choroba nie powstała w związku z wykonywaniem zadań służbowych w okresie obowiązywania stanu epidemii. Nie zweryfikowano w sposób wymagany prawem także prawdziwości twierdzeń skarżącego o kontakcie skarżącego w budynku KPP w [...] z asp. szt. M. M. również w dniu 16 listopada 2020 r. Na tą okoliczność wskazywano w toku postępowania w sprawie wydania zaskarżonych aktów. Dlatego Organ nie mógł w zaskarżonym do WSA akcie z dnia [...] czerwca 2021 r. stwierdzić braku podstaw do poparcia raportu skarżącego z dnia 25 maja 2021 r. Doszło zatem do naruszenia przepisów materialnoprawnych w postaci art. 121b ust. 6a u.P., poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla tej regulacji okoliczności faktycznych i odmowę stwierdzenia wykonywania zadań służbowych, w okolicznościach o których mowa w art. 121b ust. 5 pkt 8 i ust. 6 pkt 4 u.P. Zebrane dowody nie potwierdzają tezy Organu o tym, że do zachorowania jak i podlegania izolacji/kwarantannie nie doszło w związku z wykonywaniem zadań służbowych w okresie stanu epidemii. Dlatego zachodzą podstawy do uchylenia zaskarżonego aktu Komendanta Powiatowego Policji w [...] na podstawie art. 146 § 1 P.p.s.a. Z wyłożonych powodów zachodzą także podstawy do uchylenia przez Sąd pozostałych objętych skargą aktów Komendanta wyrażających jego wiążące dla wnioskodawcy stanowisko o braku podstaw do poparcia raportu – akt z dnia 31 maja 2021 r. L.dz. [...], oraz akt z dnia 12 lipca 2021 r., L.dz. [....]. Również i w przypadku tych aktów Organ uzasadnił je brakiem potwierdzonych okoliczności zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w trakcie wykonywania zadań służbowych. Wydając te rozstrzygnięcia oparto się na tym samym materiale dowodowym jak w przypadku aktu z dnia [...] czerwca 2021 r. L.dz. [...]. Uchylenie przez Sąd również i tych aktów Komendanta nakazuje w tej sytuacji dyrektywa przytoczonego wyżej art. 135 P.p.s.a., bowiem zostały one wydane w granicach sprawy, a ich wyeliminowanie jest konieczne do końcowego jej załatwienia czyli rozpatrzenia raportu skarżącego przy uwzględnieniu i ocenie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych. Przed ponownym wydaniem aktu na podstawie art. 121b ust. 5 pkt 8 i ust. 6 pkt 4 u.P. Komendant powinien przeprowadzić dowód z zeznań tych funkcjonariuszy Policji, u których tak jak u skarżącego stwierdzono chorobę zakaźną, na okoliczność podnoszonego w pismach strony bezpośredniego kontaktu poprzedzającego zakażenie wirusem SARS-CoV-2. Dopiero wyjaśnienie tych kwestii, podnoszonych z resztą przez stronę w jej raporcie i kolejnych składanych pismach, umożliwi zgodne z prawem zastosowanie przytoczonych wyżej przepisów u.P. Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji wyroku w oparciu o art. 135 i art. 146 § 1 P.p.s.a. Natomiast o kosztach postępowania przed WSA nie orzekano z uwagi na ich brak.