II SA/Rz 1166/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Zbigniew Czarnik /spr./ WSA Robert Sawuła Protokolant st. sekr. sąd Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 lutego 2012 r. sprawy ze skargi S. C. i Z. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy -skargę oddala- II SA/Rz 1166/11 U Z A S A D N I E N I E Zaskarżoną decyzją z dnia 30 sierpnia 2011r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO) – działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), określanej dalej k.p.a. - po rozpoznaniu odwołania Z. C. i S. C. od decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2011r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy utrzymało ją w mocy. Wskazaną wyżej decyzją z dnia [...] czerwca 2011r. Wójt Gminy [...] ustalił dla J. K. warunki zabudowy dla inwestycji pod nazwą: rozbudowa budynku mieszkalnego na terenie działki oznaczonej nr ewid. 48/2, położonej w miejscowości H., gmina [...]. Rozstrzygnięcie to zapadło na skutek uchylenia decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2011r. znak: [...] uprzednio wydanej w tej sprawie przez Wójta Gminy [...] decyzji z dnia [...] kwietnia 2010r. Odwołanie od powołanej decyzji z dnia [...] czerwca 2011r. złożyli Z. C. oraz S. C. wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzucili błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę kwestionowanego rozstrzygnięcia polegający na przyjęciu, że istnieje dostępność komunikacyjna terenu inwestycji z drogi publicznej kategorii krajowej poprzez dojazd wewnętrzny po terenie działek nr ewid. 53/15 i 53/14 oraz działki nr ewid. 53/13 na zasadach służebności, w sytuacji gdy wnioskodawczyni nie przedłożyła jakiegokolwiek dokumentu potwierdzającego istnienie tej służebności. Stwierdzenie zatem organu, iż działka nr ewid. 53/13 obciążona jest służebnością na zasadzie przeniesienia tej służebności jest niedopuszczalne. Odwołujący się zakwestionowali ponadto udział wnioskodawczyni w wysokości ½ części w nieruchomościach nr ewid. 53/13 i 53/14. Po rozpoznaniu powyższego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, iż nie może ono zostać uwzględnione i wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] sierpnia 2011r. utrzymało w mocy kwestionowane nim rozstrzygnięcie. Organ podniósł, że wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy wymaga łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które w niniejszej sprawie zostały zrealizowane. Przeprowadzona analiza funkcji i cech zabudowy terenu proponowanego do zainwestowania jak też obszaru z terenem tym sąsiadującego wykazała, że planowana przez inwestora inwestycja może zostać zrealizowana na należącej do niego działce. Działki sąsiednie zabudowane są bowiem w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy. Organ wskazał, że zamierzeniem inwestora jest rozbudowa istniejącego budynku mieszkalnego, zaś zabudowę w zasięgu obszaru analizowanego stanowi zabudowa mieszkaniowa (budynki mieszkalne i gospodarcze). Istniejące i projektowane uzbrojenie jest wystarczające dla zamierzenia inwestycyjnego. Ponadto działka posiada dostęp do drogi publicznej, teren nie wymaga zaś uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Decyzja o warunkach zabudowy jest nadto zgodna z przepisami odrębnymi, bowiem w postępowaniu nie wykazano jej sprzeczności z innymi przepisami prawa. SKO zwróciło uwagę, iż w sprawie sygn. [...] z wniosku Z. C. i S. C. o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości biegły sądowy dokonał podziału działek nr 53/2 i 53/11. Wydzielone działki nr 53/13 i 53/15 mają szerokość 4m i są szlakiem drożnym dojścia i dojazdu do działek nr 53/12, 53/3, 53/6, 53/7, 53/8, 53/9, 53/10 i 53/11. Współwłaścicielką tej ostatniej działki jest J. K. Działka nr 53/2 podzielona została na działki nr 53/12 oraz 53/13, natomiast działka nr 53/11 na działki nr 53/14 i 53/15 (zgodnie z projektem podziału sporządzonym w dniu 22.11.2005r., włączonym do zasobów Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w dniu 6.12.2005r. nr ewid. [...]). Działka nr 53/2 obciążona była służebnością przejścia, przegonu i przejazdu szlakiem drożnym o szerokości 5m, przebiegającym wzdłuż północnej granicy na rzecz każdoczesnych właścicieli m. in. działki nr 53/11. W związku z dokonanym podziałem służebność obciążająca działkę nr 53/2 została przeniesiona na działkę nr 53/13. Tym samym działka nr 53/13 obciążona jest prawem przejazdu, przechodu i przegonu na rzecz działek nr 53/14 i 53/15, które powstały z podziału działki nr 53/11. Organ zaznaczył, iż w świetle wypisów z rejestru gruntów z 10.05.2010r. działka nr 53/14 stanowi współwłasność J. K. w 1/8 części, zaś działka nr 53/15 własność wyżej wymienionej w ¼ części i przylega ona bezpośrednio do działki nr 48/2, zapewniając dostęp do drogi publicznej. Z. C. i S. C. zaskarżyli decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2011r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, wnosząc o jej uchylenie i nakazanie organowi szczegółowe wyjaśnienie kwestii dojazdu do działki mającej stanowić teren inwestycji. Ponowili zawarty w odwołaniu zarzut błędnego przyjęcia przez organy istnienia dostępności komunikacyjnej terenu inwestycji z drogi publicznej kategorii krajowej przez dojazd wewnętrzny po terenie działek nr ewid. 53/15, 53/14 oraz działki nr ewid. 53/13 na zasadzie służebności przejazdu. Skarżący podnieśli, że jako dowód własności nie może zostać uznany wypis z rejestru gruntów, stanowi go zaś jedynie stosowny wypis z księgi wieczystej, którego to dokumentu w aktach niniejszej sprawy brak. Nadto zauważyli, iż w wypisie z rejestru gruntów dla działek nr 53/14 i 53/13 jako podstawa własności wskazane jest postanowienie Sądu Rejonowego w K. z dnia 26.09.2006r. (sygn. [...]), w sytuacji gdy orzeczenie to może stanowić podstawę ujawnienia ich jako współwłaścicieli wymienionych wyżej nieruchomości, nie zaś J. K. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej: p.p.s.a., zgodnie z którym sądy rozpoznając skargi nie są związane ich zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez strony wnioskami. Sądy rozpoznają skargi w granicach danej sprawy. Skarga Z. i S. C. nie zasługuje na uwzględnienie. Nie znajduje uzasadnienia jej zarzut wskazujący na sprzeczne przyjęcie wniosków, które nie wynikają ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, odnoszących się do ustalenia obsługi komunikacyjnej działki, będącej własnością inwestorki J. K., na rzecz której Wójt Gminy [...] ustalił warunki zabudowy, a objęte skargą. Zdaniem Sądu organy obu instancji poprawnie ustaliły stan faktyczny sprawy związany z zarzutem skargi. Organy przyjęły, że uczestniczka J. K. ma dostęp do drogi publicznej z działki 48/2, a to daje podstawę do ustalenia warunków zabudowy. Inwestorka realizuje dostęp do drogi krajowej przez działki nr 53/15 i nr 53/14, których jest współwłaścicielką oraz przez działkę nr 53/13, na której ustanowiona jest służebność gruntowa. Istnienie służebności organy przyjmują na podstawie dołączonego do akt sprawy aktu notarialnego ustanawiającego służebność na działce nr 53/2 dla każdoczesnego właściciela działki m.in. nr 53/11 oraz postanowienia Sądu Rejonowego w K. z dnia 26.09.2006 r., sygn. akt [...]. W świetle tych dokumentów działka nr 53/2, na której ustanowiono służebność została podzielona na działki nr 53/12 i nr 53/13. Ta ostatnia działka znajduje się w ciągu drogi wyznaczonej działkami nr 53/14 i nr 53/15, które z kolei powstały z podziału działki nr 53/11, a więc tej, której współwłaścicielem jest inwestorka. Te okoliczności w sprawie mają znaczenie i są istotne. Sąd stwierdza, że ustalone zostały w sposób odpowiadający prawu, zatem mogą być przyjęte przez Sąd jako podstawa faktyczna orzekania. W perspektywie tych ustaleń nietrafne jest stanowisko skarżących, przyjmujące brak dostępu inwestorki do drogi ze względu na to, że służebność na działce nr 53/2 nie jest wykazana w dokumentach wieczystoksięgowych. Tym bardziej służebność taka nie mogła obciążać działki nr 53/13 na skutek jej podziału na działki nr 53/13 i nr 53/12. W ocenie skarżących istnienie takiego obciążenia nie może być przyjmowane na podstawie dokumentów ewidencyjnych, bo powinno wynikać z dokumentów własnościowych. Sąd nie podziela stanowiska skarżących, gdyż stosownie do art. 290 § 2 k.c. podział nieruchomości obciążonej służebnością gruntową skutkuje uprawnieniem służebności na nowych działkach, powstałych wskutek podziału. Podział działki nr 53/2 jest niewątpliwy, wynika z postanowienia Sądu Rejonowego w K. z dnia 26.09.2006 r., podobnie jak podział działki władnącej nr 53/11. Z tego względu przyjąć należy stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego za odpowiadające prawu, a to oznacza, że decyzja tego organu jest prawidłowa i zgodna z prawem. Skarżący nie mają racji, gdy twierdzą, że organy posługiwały się w postępowaniu wadliwymi dokumentami, korzystając z wypisów i wyrysów geodezyjnych, a nie z dokumentów wieczystoksięgowych. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. nr 193, z 2010 r., poz. 1287 ze z.) podstawę m.in. planowania przestrzennego stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Zatem ustalenie warunków zabudowy jest dokonywane w oparciu o te dane, z tego też względu trudno organom czynić zarzut, że korzystały z dokumentów, które wskazuje ustawa. Dodatkowo wskazać trzeba, że w postępowaniu administracyjnym organy mają korzystać ze wszystkich środków dowodowych, jeżeli nie są sprzeczne z prawem. W rozpoznawanej sprawie organy korzystały więc z aktu notarialnego i postanowienia sądu powszechnego, których istnienia skarżący nie kwestionują. Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak na wstępie.