II SA/Rz 1167/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SNSA Małgorzata Wolska po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg P. C., D. K. oraz B. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu scalania gruntów w związku z wnioskami P. C. oraz B. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji - postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęły odrębne skargi P. C., B. K. i D. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu gruntów części obrębu B., gm. [...]. W skargach P. C. oraz B. K. poza zarzutami odnoszącymi się do kwestionowanej decyzji zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania skarg. Uzasadniając swe stanowisko P. C. powołując się na zapis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – zwanej dalej "P.p.s.a."), wyjaśnił, że pozbawienie go dojazdu do nieruchomości, wycięcie ok. 57 drzew o wys. ponad 25m i wieku ok. 20 lat doprowadzi do sytuacji w której poniesie znaczną stratę. Odtworzenie drzewostanu, czy rowu ochraniającego nieruchomości przed powodzią potrwa wiele lat. Dodał, że organ pominął, iż wytyczenie drogi zgodnie z projektem przygotowanym w postępowaniu scaleniowym uniemożliwi skarżącemu przywrócenie tej nieruchomości do prawidłowej kultury rolnej, po jej zasypaniu materiałem budowlanym (kruszywem, asfaltem). Natomiast B. K. podniosła, że w wyniku wykonania decyzji poniesie niepowetowaną szkodę finansową. Podała, że przyznanie jej nieekologicznych nieruchomości, skażonych nawozami i środkami ochrony roślin, na terenie podmokłym i pochyłym, gdzie zamiast czarnej ziemi jest glina, w żaden sposób nie rekompensuje straty w związku z prowadzonym postępowaniem. Wykorzystanie gruntów na inne uprawy doprowadzi do sytuacji w której grunty te na skutek nawożenia i używania środków ochrony roślin utracą status ekologicznych. Przez kilka kolejnych lat skarżąca będzie musiała dostosowywać grunty do tego by taki status został im przywrócony, co również wygeneruje straty. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Artykuł 61 § 1 P.p.s.a. stanowi, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie powoduje, co do zasady, wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Jednakże po przekazaniu skargi zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeśli w wyniku wykonania aktu lub czynności zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Nie chodzi przy tym o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu. Sąd administracyjny, wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o wniosek skarżącego, jak i materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy i ocenić, czy występują wymienione przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Jednakże uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04, z dnia 31 sierpnia 2004 r., sygn. akt FZ 267/04, z dnia 28 listopada 2012 r., sygn. akt I FSK 1263/12). Nie wystarcza przy tym jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia, wniosek taki powinien zostać poparty stosownymi dokumentami źródłowymi pozwalającymi wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Przy czym zauważyć należy, że zdarzenia określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. odnieść należy do wszystkich, których decyzja może dotyczyć, a nie tylko do skarżących. Obowiązkiem Sądu jest wyważenie interesów wszystkich stron, także tych, które nie wniosły skargi. Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że skarżący nie wykazali, że istotnie zaistniały okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Takich argumentów nie dostarcza także analiza akt sprawy. Biorąc pod uwagę liczbę uczestników scalenia i obszar gruntu objęty scaleniem (liczbę działek) udzielenie ochrony tymczasowej na czas trwania postępowania sądowego nie jest możliwe. Decyzja Starosty z dnia [...] października 2017 r. z uwagi na terminy wykonania następnych etapów prac (zagospodarowania poscaleniowego, ujawnienie zmian w ewidencji gruntów, sporządzenia dokumentacji do ksiąg wieczystych), zawiera nie tylko rozstrzygnięcia o nowym podziale obszaru scalenia, ale też inne, np. o dopłatach, o rekultywacji gruntów, stworzenia zaplecza technicznego w postaci odpowiednich dróg i urządzeń infrastruktury, ułatwiających eksploatację nowo wydzielonych działek. Decyzja ta stanowiła też tytuł do ujawnienia nowego stanu prawnego w księgach wieczystych. Konieczność wyważenia interesów wszystkich uczestników scalenia, w tym zdecydowanej większości, która zaakceptowała nowy porządek gruntowy nie korzystając ze środków zaskarżenia przemawiają przeciwko zasadności wniosku. Sąd administracyjny winien bowiem uwzględniać interesy prawne i stanowiska wszystkich uczestników postępowania, niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków może zachodzić nie tylko po stronie wnoszącego skargę, ale także po stronie innych uczestników. Wskazać należy, że postępowania scaleniowe opiera się na kompromisie pomiędzy interesami biorących w nim udział. Zgodnie z art. 27 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o scalaniu i wymianie gruntów projekt scalenia gruntów może być zatwierdzony, jeżeli po jego okazaniu, o którym mowa w art. 23 ust. 2 i w art. 26, większość uczestników scalenia nie zgłosiła do niego zastrzeżeń. W niniejszej sprawie wnioskodawcy nie wskazała konkretnych zdarzeń czy okoliczności, które potwierdziłyby, że zaskarżona decyzja mogłaby spowodować powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Sąd nadmienia, że brak przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie przesądza o losie skargi. Zaskarżona decyzja zostanie poddana odrębnemu badaniu pod kątem zgodności z obowiązującym porządkiem prawnym. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.