II SA/Rz 1169/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Piotr Godlewski /spr./ Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Elżbieta Mazur - Selwa Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi L. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy -skargę oddala- II SA/Rz 1169/18 U z a s a d n i e n i e Przedmiotem skargi L. B. jest wydana w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] lipca 2018 r. Nr [...]. Jak wynika z jej uzasadnienia i pozostałych akt administracyjnych sprawy, wnioskiem z [...] maja 2017 r. K. L. zwrócił się do Burmistrza [...] o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji pn.: "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku gospodarczo-garażowego" na działkach nr 555/3 i 557/3 położonych w miejscowości P, gm. G. Wydana pierwotnie decyzja Burmistrza z [...] sierpnia 2017 r. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla w/w inwestycji - na skutek odwołania L. B., współwłaściciela działek nr 553/4 i nr 553/3 - została uchylona decyzją SKO z [...] grudnia 2017 r. nr [...], a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia. Po uzupełnieniu wniosku i przeprowadzeniu ponownego postępowania, decyzją z [...] marca 2018 r. nr [...] - wydaną na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1247, dalej: K.p.a.) oraz art. 1 ust. 2, art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 53 ust. 3 i 4, art. 54, art. 56, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i 4 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1073, dalej: u.p.z.p.) - Burmistrz ustalił warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji uznając, że spełnione zostały wszystkie niezbędne do tego przesłanki. W odwołaniu od tej decyzji L. B. zawnioskował o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Wskazał na naruszenie art. 10 § 1 K.p.a. poprzez niezapewnienie mu czynnego udziału w postępowaniu na skutek braku zawiadomienia o zakończeniu postępowania i uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów. Wskazał także na naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 i 3 w zw. z art. 2 pkt 13 u.p.z.p. w zw. z art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że powierzchnia, sposób zaplanowanej zabudowy oraz istniejące i projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia inwestycyjnego. Opisaną na wstępie decyzją SKO - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. - utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Powołując się na treść art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. Kolegium podniosło, że decyzja wydana przez Burmistrza jest zgodna z wymogami zawartymi w tych przepisach. Wskazało na obowiązek organu wyznaczenia wokół działki budowlanej - której dotyczy wniosek - obszaru analizowanego, a następnie przeprowadzenie na nim analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. Podało, że na potrzeby przeprowadzenia analizy urbanistycznej organ wyznaczył obszar analizowany obejmujący teren w odległości trzykrotnej szerokości frontu działek objętych wnioskiem, tj. ok. 50 m. W obszarze tym istnieje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i gospodarcza. Spełniona zatem została przesłanka określona w pkt 1 ust. 1 art. 61 u.p.z.p., tj. zasada dobrego sąsiedztwa. Kolegium wskazało, że swoją formą architektoniczną i gabarytami planowana inwestycja musi odpowiadać zabudowie w obszarze analizowanym. W decyzji organu I instancji znalazły się wszystkie postanowienia wynikające z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1588 ze zm.), w tym dotyczące wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy, szerokości elewacji frontowej, geometrii dachów. Planowana inwestycja ma zapewniony dostęp do drogi publicznej - stanowiącej działkę nr 573 - poprzez stanowiącą współwłasność inwestora działkę 557/2. Spełniony został warunek z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. Inwestor dołączył oświadczenia o zapewnieniu dostaw mediów. Odnośnie spełnienia warunku z pkt 4 powoływanego przepisu, działki nr 557/3 i 555/3 były objęte zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc, ale obowiązywały w dniu wejścia w życie ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. nr 15, poz. 139), tj. w dniu 1 stycznia 1995 r. Odnosząc się zarzutów odwołania SKO podało, że nie zasługują na uwzględnienie. W kwestii naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. wskazało, że odwołujący nie wykazał by zaniechanie zawiadomienia go o zgromadzeniu materiału dowodowego, uniemożliwiło mu dokonanie konkretnych czynności procesowych, co w konsekwencji miałoby wpływ na wynik sprawy. Zauważyło także, że z punktu widzenia prowadzonego postępowania nie ma znaczenia brak zgody odwołującego się na realizację wnioskowanej inwestycji. Nie mogły w szczególności zostać uwzględnione zarzuty dotyczące niekorzystnego wpływu wnioskowanej zabudowy na realizację obiektów budowlanych mogących powstać w przyszłości na działce nr 553/3 i 553/4. Kwestionowana decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego i procesowego. Decyzja o warunkach zabudowy nie jest decyzją uznaniową; jeżeli zamierzenie spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 i jest zgodne z przepisami, nie można odmówić wnioskodawcy wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy. Skargę na decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie złożył L. B., wnosząc o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzji organu I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Kwestionowanej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez błędne uznanie, że spełnione zostały warunki wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w sytuacji, gdy decyzja narusza zasady dobrego sąsiedztwa i nie stanowi kontynuacji zabudowy znajdującej się w sąsiedztwie inwestycji; - § 4 ust. 4 pkt 2 u.p.z.p. w zw. z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy poprzez nieprecyzyjne ustalenie frontu działki, co w konsekwencji uniemożliwiło weryfikację tej przesłanki, to zaś doprowadziło do błędnej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu; - § 4 ust. 4 pkt 2 u.p.z.p. w zw. z § 5 ust. 1 i 2 w/w rozporządzenia poprzez błędne przeprowadzenie analizy urbanistycznej terenu, w konsekwencji błędne ustalenie dopuszczalnej powierzchni zabudowy oraz brak uzasadnienia z jakiego powodu organ odstąpił od zasad ogólnych w tym zakresie i jaki wpływ na ład przestrzenny będzie miało to odstąpienie; - art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego; - § 9 ust. 2 w/w rozporządzenia w zw. z art. 76 K.p.a. poprzez brak dołączenia przez organ I instancji wymaganych przepisami załączników; - art. 107 § 1 i 3 K.p.a. poprzez lakoniczne odniesienie się w uzasadnieniu decyzji do zarzutów podniesionych w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: P.p.s.a.), wg którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia (jeżeli dotknięte są naruszeniem prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź innym naruszeniem przepisów postępowania jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy), do stwierdzenia ich nieważności lub ich wydania z naruszeniem prawa (jeżeli zachodzą przyczyny określone w K.p.a. lub innych przepisach). Dokonując wg wskazanych kryteriów oceny legalności zaskarżonej decyzji SKO z [...] lipca 2018 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Burmistrza [...] z [...] marca 2018 r. Sąd nie stwierdził naruszeń prawa przemawiających za uwzględnieniem skargi, a tym samym uzasadniających uwzględnienie żądania wyeliminowania tych decyzji z obrotu prawnego. Przedmiotem tych decyzji pozostają ustalone na wniosek K. L. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie na stanowiących jego własność działkach nr 557/3 i 555/3 w P. budynków: mieszkalnego jednorodzinnego oraz gospodarczo - garażowego. Materialnoprawną podstawę wskazanych wyżej decyzji stanowiły przepisy u.p.z.p., zgodnie z której art. 6 ust. 2, każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich (pkt 1), z czym koreluje prawo do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych (pkt 2). W niniejszej sprawie bezsporne jest, że teren którego dotyczy planowane zamierzenie nie jest objęty ustaleniami m.p.z.p., wobec czego jego realizacja - stosownie do art. 4 ust. 2 i art. 59 ust. 1 u.p.z.p. - oznacza dla inwestora konieczność uzyskania decyzji o warunkach zabudowy; zgodnie z tym ostatnim przepisem, zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Jej wydanie jest możliwe po ustaleniu, że planowane zamierzenie spełnia wszystkie warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy, tj.: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W tym zakresie istotne jest, że łączne spełnienie tych warunków co do zasady obliguje organ do wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy. W celu ustalenia ich spełnienia przeprowadzana jest analiza urbanistyczna, której zasady sporządzania i sposoby ustalania parametrów nowej zabudowy (linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki a także geometrii dachu - kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych) określa wskazane wyżej rozporządzenie z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Treść tego rozporządzenia pozostaje w ścisłym związku z przewidzianym w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. wymogiem kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Przepis ten wprowadza tzw. zasadę dobrego sąsiedztwa, uzależniającą możliwość realizacji zamierzonej inwestycji od dostosowania się do wskazanych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Sposób zagospodarowania i rodzaj zabudowy istniejącej na działkach sąsiednich stanowi więc dla organów orzekających w sprawie punkt odniesienia dla ustaleń, jakiego rodzaju inwestycję można zrealizować na terenie objętym wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. W toku tego postępowania organy są zobowiązane do zbadania, czy na danej nieruchomości możliwa jest realizacja inwestycji zgodnie z tzw. zasadą dobrego sąsiedztwa, tj. czy planowana inwestycja nie naruszy istniejącego ładu przestrzennego w sposób niemożliwy do pogodzenia z zabudową już istniejącą. Jak wynika ze sporządzonej w sprawie analizy urbanistycznej, teren inwestycji położony jest w obszarze zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, a zatem planowana zabudowa pozostaje w pełnej zgodności ze sposobem zagospodarowania jej otoczenia (jak wskazano w analizie, na zgodność tę pośrednio wskazują także ustalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, wg którego teren objęty wnioskiem położony jest w obszarze istniejącej zabudowy mieszkaniowej i zagrodowej). 1. Punt wyjścia do oceny tej analizy stanowi ustalenie prawidłowości wyznaczenia objętego nią obszaru. Zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia MI w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy (...), granice obszaru analizowanego wyznacza się w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (zgodnie zaś z definicją frontu działki zawartą w § 2 pkt 5 rozporządzenia, należy przez niego rozumieć część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę). Jak wynika z zapisów części tekstowej analizy oraz sporządzonej na kopii mapy zasadniczej jej części graficznej (stanowiących załącznik nr 2 do decyzji o warunkach zabudowy), obszar analizowany nie uchybia temu wymogowi, bowiem przy przyjętej jako front działki szerokości działki budowlanej od strony południowo – zachodniej (oznaczonej na załączniku graficznym jako odcinek A-D, graniczącym z działką nr 555/2) wynoszącej ok. 17 m, granice obszaru analizowanego wyznaczono w odległości 50 m. W okolicznościach sprawy wyznaczenie szerokości obszaru analizowanego niewątpliwie ma związek z przewidzianym w art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. wymogiem posiadania dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej, przez który zgodnie z art. 2 pkt 14 tej ustawy należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Ponieważ działki na których ma być realizowana inwestycja oddzielone są od drogi publicznej wspomnianą działką nr 555/2, a dojazd do nich z drogi powiatowej (działki nr 573) odbywa się za pośrednictwem stanowiącej współwłasność wnioskodawcy działki nr 557/2 (nie objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i nie będącej drogi), Sąd podziela stanowisko orzekających w sprawie organów co do uznania za front działki (w oparciu o który następuje wyznaczenie obszaru analizowanego) wskazanej południowo – zachodniej granicy z działką nr 555/2, którego położenie wpisuje się w główny układ komunikacyjny determinowany istniejącym układem przestrzennym. Ponieważ wskazanej szerokości frontu działki (17 m) nie sposób przypisać do jej dłuższego boku (o długości ok. 40 m), wyklucza to sygnalizowane w skardze wątpliwości co do nieprecyzyjnego (niejednoznacznego) ustalenia frontu działki. Na takie jej wyznaczenie pośrednio wskazują także dodatkowe zapisy analizy, zgodnie z którymi "elewację frontową określić należy od strony głównego układu komunikacyjnego" (s.3, pkt 3. "Wymagania dotyczące zabudowy i zagospodarowania terenu") oraz zawarte tak w decyzji organu I instancji (s. 1, pkt 3. 2) jak i "Wynikach analizy" (s.4) powiązanie szerokości elewacji frontowej budynku mieszkalnego i gospodarczo – garażowego ze stroną południowo – zachodnią. Czyni to bezprzedmiotowym zarzut wskazujący na błędną analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wywodzony z naruszenia § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy, a tym bardziej powiązanego z nim przez skarżącego § 4 ust. 4 pkt 2 u.p.z.p. (wskazana ustawa w ogóle nie zawiera takiej jednostki redakcyjnej, nawet przyjmując, że zamiast § 4 powinien być art. 4); 2. W ocenie Sądu, na pełną aprobatę zasługują także oparte na analizie urbanistycznej ustalenia organów odnośnie parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. a) zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy (...), co do zasady obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Ponieważ jak wynika z części graficznej analizy, już istniejące w granicach obszaru analizowanego budynki nie tworzą żadnego zdefiniowanego układu przestrzennego w obrębie którego możliwe byłoby wskazanie ukształtowanych linii zabudowy (nawet od strony drogi powiatowej), w związku z opisanym wyżej położeniem terenu inwestycji, za w pełni zasadne należy uznać stanowisko o braku przesłanek do ustalenia dla wnioskowanego zamierzenia linii nowej zabudowy, przy czym nie zachodzą także podstawy do wyznaczenia tej linii stosownie do ust. 2-4 tego paragrafu (w okolicznościach sprawy nie jest to kwestionowane); b) nie znajdują potwierdzenia zarzuty skargi dotyczące nieprawidłowego ustalenia dopuszczalnej powierzchni zabudowy; zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy (...), wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego (ust. 1). Przy średniej wartości tego wskaźnika w obszarze analizowanym wynoszącym 15%, łączna powierzchnia zabudowy projektowanego budynku mieszkalnego i gospodarczo - garażowego ma stanowić nie więcej niż 20% areału terenu inwestycji. W tym zakresie wyjaśniono, że przy jego wyznaczaniu w maksymalnej dopuszczalnej wysokości wyższej od średniej wzięto pod uwagę powierzchnie zabudowy budynków zrealizowanych w obszarze analizowanym oraz mniejszą powierzchnię terenu inwestycji (6,44 a) od większości działek budowlanych położonych w tym obszarze, co w pełni czyni zadość § 5 ust. 2 w/w rozporządzenia, stosownie do którego dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika, jeżeli wynika to z analizy. Punktu odniesienia do jego ustalenia nie może stanowić wskazywany w uzasadnieniu skargi średni wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy wyznaczony analizą sporządzoną dla potrzeb wydania decyzji o warunkach zabudowy dla sąsiednich działek nr 557/1 i 555/2. Przyjmując, że faktycznie został on ustalony na poziomie 10%, nie podważa to rzetelności jego wyznaczenia w niniejszej sprawie, gdyż nawet bezpośrednie sąsiedztwo tych działek i działek związanych z przedmiotem sprawy oraz wynikająca z tego możliwość częściowego pokrywania się obszarów analizowanych nie może oznaczać ich tożsamości, gdyż obszary te są wyznaczane względem granic działki objętej w danej sprawie wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, co w konsekwencji z reguły przekłada się na różnice w obliczeniu tego wskaźnika dla poszczególnych działek; c) w realiach sprawy nie budzi zastrzeżeń także spełnienie pozostałych parametrów zamierzonej zabudowy: - szerokość elewacji frontowej dla planowanego budynku mieszkalnego i gospodarczo garażowego ustalono odpowiednio na 10 i 6 m - adekwatnie do średnich wartości w obszarze analizowanym - z dopuszczalną tolerancją +/- 20%; stosownie do § 6 ust. 1 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy (...), szerokość elewacji frontowej znajdującej się od strony frontu działki wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%, - wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej budynków mieszkalnych istniejących w obszarze analizowanym zawiera się w przedziale 2,5 - 4,5 m, zaś gospodarczych i garażowych 2,2 - 3 m i w tych granicach ustalono ten parametr dla planowanej zabudowy; z uwagi na sygnalizowany wyżej sposób lokalizacji zabudowy w obszarze analizowanym, w sprawie bez wątpienia nie było możliwe jego wyznaczenie w oparciu o przedłużenie tej krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (§ 7 ust. 1 rozporządzenia). Jego wyznaczenie w podanych granicach wartości występujących na obszarze analizowanym było jednak możliwe z uwagi na regulację ust. 3 i 4 tego paragrafu, zgodnie z którymi jeżeli wysokość tej krawędzi na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym (ust. 3), przy czym dopuszczalne jest także wyznaczenie innej jej wysokości jeżeli wynika to z analizy (ust. 4), - w odniesieniu do geometrii dachu, w terenie analizowanym stwierdzono przeważające dachy spadziste o kątach nachylenia połaci w granicach 30-45°, z wysokością głównych kalenic dachów budynków mieszkalnych 7-9,5 m i gospodarczych /garażowych 4,5 – 6 m oraz ich sytuowaniem w kierunku prostopadłym lub równoległym względem granic działek (przy braku możliwości stwierdzenia wspólnej cechy kształtowania kierunku sytuowania tych kalenic); wymogi te przewidziano względem planowanej zabudowy (z zastrzeżeniem, że połacie posiadające wspólną kalenicę powinny mieć taki sam kąt nachylenia). Koresponduje to z zapisem § 8 wskazanego rozporządzenia, wg którego geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. Z uwagi na opisane wyżej okoliczności bezzasadne jawią się więc podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz wskazanych przepisów rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy (...), także w zakresie braku wskazania w części tekstowej analizy szczegółowych ustaleń co do poszczególnych wskaźników i parametrów zabudowy występującej w obszarze analizowanym, zwłaszcza w odniesieniu do konkretnych działek na podstawie których ustalono średnie wskaźniki stanowiące podstawę do sformułowania w wydanych decyzjach wymagań nowej zabudowy. Przede wszystkim należy zauważyć, że stosunkowo niewielka powierzchnia obszaru analizowanego w praktyce nie nasuwa zastrzeżeń co do położonych w nim zabudowanych nieruchomości, w oparciu o które nastąpiło wyznaczenie poszczególnych wskaźników i parametrów. W tym zakresie należy więc wyraźnie podkreślić, że z porównania części tekstowej i graficznej analizy wynika, że do wyznaczenia średniego wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy uwzględniono wszystkie zabudowane działki położone w obszarze analizowanym, dla których zgodnie z analizą wielkość powierzchni zabudowy kształtuje się w wysokości: 9% dla działki nr 559/5 /w tym zakresie należy stwierdzić zaistnienie oczywistej omyłki w jej pkt 3. 1) co do numeru tej działki wskazanego jako 595/5, która jednak nie jest objęta obszarem analizowanym i nawet nie jest położona w jego sąsiedztwie/, ok. 17% dla działki nr 553/3, ok. 9% dla działek nr 551/2 i 552/2, ok. 7% dla działek nr 562/2 i 563/2, ok. 15 % dla działek nr 562/3 i 563/3, ok. 37 % dla działki nr 559/2 i ok. 11% dla działki nr 559/4. Z podanych wyżej względów, z uwagi na bardzo ograniczoną liczbę zabudowanych działek znajdujących się w obszarze analizowanym i możliwość ich zestawienia z załącznikiem graficznym, Sąd nie dopatruje się także uchybień mających wpływ na wynik sprawy w odniesieniu do sposobu wyznaczenia szerokości elewacji frontowej we wskazaniu jedynie parametru szerokości tych elewacji z podziałem na budynki mieszkalne (ok. 7 m, ok. 10 m, ok. 15 m, ok. 7 m, ok. 10 m i ok. 10 m) oraz gospodarcze i garażowe (ok. 7 m, ok. 7 m i ok. 4 m), bez przypisania tych wartości do konkretnych numerów działek. Sąd nie podziela zarzutu dotyczącego rzekomego naruszenia § 9 ust. 2 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy (...) w zw. z art. 76 K.p.a. poprzez brak dołączenia przez organ I instancji do wydanej decyzji wymaganych przepisami załączników, wynikający z braku potwierdzenia za zgodność z oryginałem map stanowiących załącznik graficzny do decyzji organu I instancji przez organ który je wydał; wg wskazanego § 9 ust. 2 rozporządzenia, wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. W tym zakresie nie można tracić z pola widzenia regulacji zawartej w ust. 3 tego paragrafu, zgodnie z którą część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną analizy o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się na kopiach mapy o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii. Skoro w okolicznościach sprawy, zgodnie z wymaganiami tego przepisu, nie budzi zastrzeżeń sporządzenie załączników graficznych z wykorzystaniem kopii mapy zasadniczej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmującej teren którego dotyczy wniosek wraz z obszarem analizowanym we właściwej skali (1:1000), widniejący na tych załącznikach podpis osoby wydającej decyzję o ustaleniu warunków zabudowy w imieniu organu I instancji stanowi wystarczający wymóg ich poprawności, przesądzający o posiadaniu cech dokumentu urzędowego. W ocenie Sądu, w kontekście ustawowej zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, sprawa została także prawidłowo rozpatrzona w jej całokształcie przez organ odwoławczy, który w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniósł się do wszystkich jej istotnych aspektów, z uwzględnieniem zarzutów odwołania. W tym zakresie, mając szczególnie na uwadze zarzut naruszenia przez organ I instancji art. 10 § 1 K.p.a. poprzez niezapewnienie stronie skarżącej czynnego udziału w każdym stadium postępowania wynikający z braku zawiadomienia o jego zakończeniu oraz możliwości zaznajomienia się z materiałami zgromadzonymi w sprawie i złożenia końcowych wyjaśnień, Sąd podziela stanowisko SKO, iż uchybienie to samo w sobie nie może skutkować uchyleniem decyzji. Zarzut naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. poprzez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może bowiem odnieść skutek tylko wtedy, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Do strony stawiającej zarzut należy wykazanie istnienia związku przyczynowego pomiędzy naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. Materiał zawarty w aktach sprawy jednoocznie potwierdza, że skarżący uczestniczył w postępowaniu przed organami administracji, a jego przebieg był mu znany. Podkreślić także należy, że po wydaniu [...] grudnia 2017 r. przez SKO decyzji uchylającej pierwotną decyzję Burmistrza z [...] sierpnia 2017 r. – co do zasady z uwagi na wadliwość sporządzonej w sprawie analizy – oprócz ponownego zlecenia jej sporządzenia osobie uprawnionej, organ I instancji nie podejmował przed wydaniem kolejnej decyzji innych czynności mogących mieć wpływ na prawa i obowiązki skarżącego, a "nowa" analiza została mu doręczona wraz z wydaną decyzją. Powyższe uchybienie nie miało więc wpływu na wynik sprawy, tak samo jak w żaden sposób nieuzasadnione zarzuty odwołania co do rzekomego niekorzystnego wpływu na realizację obiektów budowlanych mogących w przyszłości powstać na działce nr 553/3 i 553/4, czy potencjalne trudności związane z doprowadzeniem do nich mediów. Podsumowując, w kontekście powyższego nie zasługują potwierdzenia zarzuty skargi naruszenia art. 7 i 77 § 1 K.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia przez organy stanu faktycznego sprawy oraz art. 107 § 1 i 3 K.p.a. przez brak należytego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w tym brak odniesienia się do zarzutów odwołania. Skoro żaden z podniesionych w skardze zarzutów nie mógł zostać uwzględniony a Sąd działając z urzędu nie dopatrzył się innego rodzaju uchybień mogących skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla planowanej inwestycji, wniesiona skarga na podstawie art. 151 P.p.s.a. podlegała oddaleniu.