II SA/Rz 1177/13

z dnia 12 grudnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2013 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kosztów opracowania dokumentacji geodezyjnej - p o s t a n a w i a - odrzucono skargę. Zarządzeniami z 14 listopada 2013 r. wezwano B. S. o uzupełnienie braków formalnych i fiskalnych skargi przez jej podpisanie oraz uiszczenie wpisu w kwocie 100zł, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Pisma sądowe wysłano na adres podany w skardze i nie zostały przez adresatkę podjęte (k.12-13). Przesyłkę awizowano w dniach 18 i 26 listopada 2013 r., po czym zwrócono nadawcy. Braki skargi do dnia 9 grudnia 2013 r. nie zostały uzupełnione. Skarga jako kwalifikowane pismo w postępowaniu sądowym powinna spełniać wymogi określone przepisami ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej zwana: "Ppsa). Zgodnie z art. 57 § 1 w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 Ppsa powinna zostać ona podpisana przez stronę, jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Jeżeli skarga nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jej uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia (art. 49 § 1 i art. 58 § 1 pkt 3 Ppsa). Natomiast jeżeli skarga nie została należycie opłacona, zgodnie z art. 220 § 1 i 3 Ppsa przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem odrzucenia skargi uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, ponieważ wobec braku należnej opłaty Sąd nie podejmie żadnej czynności. Mając na względzie, że opisane braki skargi uniemożliwiają nadanie sprawie prawidłowego biegu, postanowiono o jej odrzuceniu, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 i art. 220 § 1 i 3 Ppsa. Wprawdzie skarżąca nie podjęła pism sądowych, jednak zostały one wysłane na adres podany w skardze, a przesyłkę prawidłowo awizowano. W świetle zatem dyspozycji art. 73 § 1 – 4 w zw. z 70 § 1 ww. ustawy doręczenie uznać należało za skuteczne.