II SA/Rz 118/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Sawuła Sędziowie NSA Maria Zarębska-Kobak AWSA Jolanta Ewa Wojtyna /spr./ Protokolant: st.sekr.sąd.B.Krztoń po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi Sz. G. – "G.-T." na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] stycznia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie kary za przejazd pojazdem ponadnormatywnym skargę oddala II SA/Rz 118/04 U z a s a d n i e n i e Naczelnik Urzędu Celnego w K. decyzją nr [...] z dnia [...] października 2003 obciążył G.-T. Sz. G., z siedzibą 08-200 Ł., ul. O. 17, karą pieniężną w wysokości 7.560,00 zł za przekroczenie dopuszczalnego nacisku na oś w pojeździe nr rej. [...]. Podstawę prawną decyzji stanowi art. 67 § 1, art. 104 k.p.a., art. 61 ust. 1, 2 pkt 1, ust. 11 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 Prawo o ruchu drogowym /tj. Dz. U. Nr 58, poz. 515 z 2003 r./ w zw. z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z 31 grudnia 2002 w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia /Dz. U. Nr 32, poz. 262 z 2003 r./, art. 13 ust. 2a, 2b, art. 40 b, ust. 1, 2 ustawy z 21 marca 1985 o drogach publicznych /Dz. U. Nr 71, poz. 838 z 2000 r. ze zm./. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w dniu 21 października 2003 roku na przejściu granicznym w B. przeprowadzono kontrolę masy całkowitej, nacisków na osie pojazdu wyjeżdżającego z terytorium Polski i stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku na oś. W związku z dokonanym przejazdem po drogach publicznych z uchybieniem przepisów, wymierzono karę pieniężną. W odwołaniu od decyzji Sz. G. zarzucił naruszenie przepisów art. 6, 7, 8, 9, 107 i 77 k.p.a., 148 ordynacji podatkowej i art. 2 Konstytucji RP. Zarzucił, że kierowca wniósł o ponowne zważenie pojazdu, czego nie uczyniono. Zarzucił, że celnicy mylnie określają wagę jako statyczną, podczas, gdy jest to waga dynamiczna, która jedynie w przybliżeniu określa dynamiczną siłę oddziaływania na wagę poszczególnych osi, a nie ciężar pojazdu. Dyrektor Izby Celnej decyzją [...] z dnia [...] stycznia 2004, po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Jako podstawę prawną wskazał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 13 ust. 2 pkt 3, ust. 2a i ust. 2b, art. 40b ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych /t.j. Dz. U. z 2000 r. nr 71, poz. 838 ze zm./ oraz § 5 ust. 5 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia /Dz. U. z 2003 r. nr 32, poz. 262/. Organ odwoławczy nie uwzględnił zarzutów odwołania i w obszernym uzasadnieniu decyzji przytoczył treść przepisów art. 13 ust. 2a, 40 b ust. 1 i 2 ustawy o drogach publicznych, wskazując na uprawnienia organów celnych do kontroli pojazdów oraz do nakładania kar pieniężnych i ich poboru. Następnie przytoczył treść przepisu § 5 ust. 5 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 31 grudnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia , zgodnie z którym nacisk na oś składową osi wielokrotnej pojazdu, przy rozstawie osi powyżej 1,30 m wynosi 80 kN. W przedmiotowej sprawie nacisk na piątą oś składową osi wielokrotnej wyniósł w trakcie ważenia 105,27 kN, a więc o 25,27 kN więcej, niż wynosi dopuszczalna norma. Stosownie do art. 13 ust. 2b ustawy o drogach publicznych wysokość kar pieniężnych określa załącznik do ustawy. Zgodnie z nim, za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi do 100 kN, w przypadku przekroczenia nacisku osi składowej osi wielokrotnej ponad 100 kN do 112 kN, przy rozstawie osi powyżej 1,30 m, kara pieniężna wynosi 7.560,00 zł, co oznacza, że organ I instancji prawidłowo określił wysokość kary. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Sz. G. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Urzędu Celnego. Zaskarżonej decyzji zarzucił: - uniemożliwienie stronie czynnego uczestnictwa w postępowaniu przed organem I instancji. Protokół stanowiący integralną część decyzji nie został podpisany przez stronę postępowania. Zgodnie z art. 32 k.p.a. strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Właściciel firmy nie miał w toku postępowania możliwości osobistego działania. Nie był też zastąpiony przez pełnomocnika, a kierowca pojazdu nie może być za takiego uznany. Niestosowanie się do obowiązków wynikających z art. 79 k.p.a. jest naruszeniem zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, co stanowi podstawę do wznowienia postępowania /art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a./; - stosownie do przepisu art. 78 § 2 k.p.a. organ może nie uwzględnić żądania strony dotyczącego przeprowadzenia dowodu, które zostało zgłoszone w toku przeprowadzenia dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba, że mają znaczenie dla sprawy. Pracownik skarżącego zgłosił wniosek o ponowne zważenie pojazdu bezpośrednio po pierwszym przejeździe przez wagę, a więc w trakcie postępowania dowodowego. Odmowa przeprowadzenia dowodu stanowi rażące naruszenie prawa. Ponieważ w chwili obecnej nie da się ustalić, jaką rzeczywistą masę całkowitą miał pojazd w dniu kontroli, postępowanie w przedmiocie wymierzenia kary za przejazd jest bezprzedmiotowe i na mocy art. 105 winno być umorzone; - nastąpiły błędy i sprzeczności w protokole ważenia. Protokół pojazdu dokonany przez węgierskie służby wykazały bowiem, że nacisk na piątą oś tego samego pojazdu wynosił 7670 kg a nie, jak stwierdzono w protokole kontroli wykonanej w B. – 11150 kg, a zatem - polskie służby celne błędnie wpisały w protokole pomiar nacisku osi; - art. 13 ust. 2a i 2b ustawy o drogach publicznych wprowadza zakaz poruszania się pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia pod groźbą kary pieniężnej. Zgodnie z przepisem art. 42 Konstytucji RP jest to czyn, za który przewidziana jest odpowiedzialność karna. Przesłanką odpowiedzialności karnej jest przypisanie winy sprawcy. Art. 42 ust. 3 Konstytucji przewiduje, że o winie może orzekać jedynie sąd wyrokiem. Zatem – zaskarżona decyzja narusza przepis art. 42 Konstytucji, gdyż wymierza karę, a więc orzeka o odpowiedzialności karnej bez stwierdzenia winy. Nadto – Dyrektor Izby Celnej nie jest niezawisłym sądem. - organ działał w sprzeczności z art. 6 k.p.a., art. 13 ust. 2a i 2b ustawy o drogach publicznych, jak też załącznik zawierający stawki kar pieniężnych naruszają konstytucyjną zasadę proporcjonalności oraz konstytucyjne zasady odpowiedzialności karnej i nie mogą być podstawą do wymiaru opłaty drogowej; - decyzja rażąco narusza przepis art. 107 § 1 i 3 k.p.a. bowiem odniesienia do wniosków składanych przez stronę są ogólnikowe i wysuwane po fakcie wydania decyzji. Kierowca żądając ponownego ważenia pojazdu przytoczył konkretne okoliczności na potwierdzenie faktu, że pojazd spełnia polskie normy. Wskazał, że nie jest nadmiernie obciążony, a jego stan techniczny jest dobry. Podniósł też, że pojazd jest prawidłowo i równomiernie załadowany. Te okoliczności powinny być uwzględnione przy rozstrzygnięciu, czy pojazd jest normatywny, a nadto – uzasadniały przeprowadzenie ponownego ważenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania administracyjnego , a na zarzuty skargi odpowiedział, że za przejazd po drogach publicznych pojazdem przekraczającym wielkości określone w przepisach, pobiera się kary pieniężne. Odpowiedzialność za dopełnienie i przestrzeganie warunków określonych prawem dla pojazdów poruszających się po drogach publicznych została nałożona na przewoźników. Osoby upoważnione przez naczelnika urzędu celnego są uprawnione do kontroli pojazdów wykonujących transport drogowy. Użyte do pomiaru urządzenie wagowe jest zamontowane na terytorium RP, jednak pomiaru dokonują jednocześnie polskie i słowackie służby celne, a wyniki pomiarów przekazywane są do odpowiednich systemów komputerowych. Organ wskazał, że kierowca przedmiotowego pojazdu, przed dokonaniem pomiaru złożył pisemne oświadczenie, że pojazd jest sprawny technicznie i gotowy do ważenia. Realizując dyspozycję zawartą w przepisie art. 7 k.p.a. organ podjął dodatkowe czynności mające na celu dokładne ustalenie okoliczności pomiaru. Organ zaprzeczył też zarzutowi uniemożliwienia stronie czynnego udziału w postępowaniu wskazując, że skarżący był informowany o kolejnych stadiach postępowania, odnośnie natomiast zarzutu, że kierowca nie mógł reprezentować strony podczas kontroli stwierdził, że kierowca dysponował wszystkimi dokumentami przewozowymi i celnymi i był upoważniony do dokonywania podstawowych działań z zakresu reprezentacji firmy. Organ wskazał też, że obowiązkiem organów celnych jest zapewnienie prawidłowego korzystania przez przewoźników z dróg publicznych w celu zwiększenia bezpieczeństwa na drogach i polepszenia stanu dróg. W wypadku naruszeń prawa, obowiązkiem tych organów jest skuteczne przeciwdziałanie temu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/ sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej /§ 1/. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej /§ 2/. Zakres kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/, zwanej dalej P.p.s.a. stanowiący, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną /§ 1/. Według przepisu art. 135 tej ustawy Sąd stosuje przewidziane prawem środki, w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Dokonując kontroli we wskazanym zakresie, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zgodnie z przepisem art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych /Dz. U. z 2000 r. nr 71, poz. 838/ korzystanie z dróg może być uzależnione, w przypadkach określonych w ust. 2 od wniesienia opłat drogowych. Opłaty mogą być pobierane za przejazdy po drogach publicznych pojazdów zarejestrowanych w kraju lub za granicą, z ładunkiem lub bez ładunku, o masie, naciskach osi lub wymiarach przekraczających wielkości określone w odrębnych przepisach /art. 13 ust. 2 pkt 3/. Za przejazd po drogach publicznych pojazdów, o których mowa w art. 13 ust. 2 pkt 3, bez zezwolenia określonego przepisami Prawa o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu (...) pobiera się opłaty /art. 13 ust. 2a/. Zgodnie z przepisem art. 40a tej ustawy opłaty pochodzące ze źródeł, o których mowa w art. 13 ust. 1-5 i 2a, (...) stanowią dochody środków specjalnych zarządów dróg przeznaczonych na utrzymanie dróg, a opłaty za zezwolenie na przejazd pojazdów wymienionych w art. 13 ust. 2 pkt 3 i ust. 2a, których trasa przekracza granicę państwa, stanowią dochody środka specjalnego Generalnej Dyrekcji Dróg Publicznych przeznaczonego na budowę i utrzymanie dróg krajowych. Stosownie do przepisu art. 40 b ust. 1 ustawy, osoby upoważnione przez dyrektora urzędu celnego są uprawnione do kontroli pojazdów wykonujących międzynarodowy transport drogowy w zakresie masy, nacisków osi lub wymiarów określonych przepisami Prawa o ruchu drogowym. W razie przekroczenia dopuszczalnej masy, nacisków osi lub wymiarów pojazdów, urzędy celne pobierają opłaty ustalone zgodnie z art. 13 ust.4 /art. 40 b ust. 2/. Szczegółowe zasady wprowadzania opłat określa Rada Ministrów w drodze rozporządzenia /art. 13 ust. 4/. Ustalenia poczynione w przedmiotowej sprawie wskazują, że w dniu 21 października 2003 roku funkcjonariusze Urzędu Celnego, Oddział w B. przeprowadzili kontrolę wyjeżdżającego z terytorium RP pojazdu m-ki VOLVO o nr rejestracyjnym [...] z naczepą TRAILOR o nr rej [...] należącego do Sz. G. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą G.-T., świadczącego samochodowe usługi transportowe, na podstawie wpisanej do ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez Urząd Miasta i Gminy w Ł. pod nr 703. Podczas kontroli dokonano pomiaru dynamicznego obciążenia osi i masy całkowitej pojazdu, w wyniku czego stwierdzono przekroczenie dopuszczalnych norm nacisków na piątej osi składowej o 25,27 kN. Z przeprowadzonego pomiaru dokonanego w dniu 21.10.2003 o godz. 8,35 sporządzono Protokół nr [...], wg wzoru protokołu z kontroli pojazdu wyjeżdżającego z terytorium RP, stanowiącego załącznik nr 3 do decyzji nr 147 Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia 20.11.2000. Protokół, który jest jednocześnie wydrukiem komputerowym, sporządzony został przez kontrolera celnego M. A. Z pisma z dnia 1 czerwca 2005, przedłożonego w postępowaniu sądowym przez Izbę Celną wynika, że decyzją nr [...] z dnia 10 czerwca 2002 roku Naczelnik Urzędu Celnego . upoważnił wymienionych w tej decyzji funkcjonariuszy celnych do kontroli pojazdów wykonujących międzynarodowy transport drogowy celem sprawdzenia zgodności dopuszczalnych parametrów ze względu na nośność dróg i wymiarów pojazdów określonych rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 1 kwietnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia. Upoważnienie nr 1 wydane na podstawie tej decyzji wystawione zostało na Kontrolera Celnego M. A. Protokół zawiera podstawę prawną podjętej decyzji, wskazanie przedmiotu przeprowadzonej czynności, urządzenia, na którym dokonano pomiaru, nazwę przewożnika, wyniki pomiarów pojazdu oraz wysokość kary za przekroczenie dopuszczalnych norm. Zawiera też informację, że kierowca odmówił podpisania protokołu ważenia samochodu. Mimo tej informacji, pod nią znajduje się podpis "G. K.", a jak wynika z akt sprawy, jest to nazwisko kierowcy przedmiotowego pojazdu. Czynności ważenia pojazdu dokonano za pomocą wagi samochodowej do ważenia pojazdów w ruchu Philips o nr fabrycznym 3978, znak fabryczny CWL Supaweigh, posiadającej ważne świadectwo legalizacji z dnia 25 kwietnia 2003 roku wydane przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w J. Skarżący zarzucił, że protokół z czynności ważenia nie został prawidłowo sporządzony, bowiem nie jest podpisany przez stronę postępowania. Skarżący przytoczył przepis art. 32 k.p.a., zgodnie z którym strona może działać przez pełnomocnika, chyba, że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Zarzucił też, że nie miał możliwości osobistego uczestniczenia w czynności ważenia pojazdu, a jednocześnie nie był zastępowany przez pełnomocnika, dlatego działanie organu naruszające zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu, stanowi podstawę do wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Sąd nie podziela słuszności tego zarzutu. Zgodnie z art. 3 Konwencji o Umowie Międzynarodowego Przewozu Drogowego Towarów z dnia 19 maja 1956 roku (CMR) przewoźnik odpowiada jak za własne czynności, za zaniedbania swoich pracowników i wszystkich innych osób do których usług odwołuje się w celu wykonania przewozu, kiedy ci pracownicy lub osoby działają w wykonaniu swych funkcji / Dz. U. z 1962 roku nr 49 poz.238 /. Skoro kierowca pojazdu K. G. dysponował dokumentami przewozowymi i celnymi oraz był odpowiedzialny za dostarczenie towaru do odbiorcy, należy uznać za oczywiste, że był on upoważniony do reprezentowania firmy G.-T. podczas kontroli pojazdu. Należy zauważyć, że skarżący nie kwestionuje oświadczenia złożonego przez K. G. o tym, że pojazd o nr rej. [...] będący własnością firmy G.-T. jest sprawny i przygotowany do ważenia/ k.4 akt/ ,a przed Sądem okazał dokumenty świadczące, że ten sam kierowca wielokrotnie przekraczał wymienionym pojazdem granicę państwa w B., przechodząc procedurę ważenia pojazdu. Odpowiedzialnością za dopełnienie warunków używania pojazdów w ruchu drogowym przy przewożeniu ładunków ustawodawca obciążył więc przewoźników. Natomiast warunki używania pojazdów w ruchu drogowym oraz wykorzystanie dróg w sposób szczególny ustalają przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym / tj. z 2003 nr 58, poz. 515/ w Oddziale 4 i 5. Przepis art. 61 ust. 2 pkt 1 wymienionej ustawy stanowi, że ładunek w pojeździe umieszcza się w taki sposób, by nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę, a zgodnie z przepisem art. 66 ust. 1 pkt 4 pojazd uczestniczący w ruchu ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystanie z niego nie powodowało niszczenia drogi. Kolejnym zarzutem skargi jest, że organ nie uwzględnił żądania strony o ponowne zważenie pojazdu. Należy tu wskazać, że w celu wyjaśnienia tej okoliczności organ odwoławczy przeprowadził dowód z pisemnych oświadczeń kontrolera celnego M. A. oraz Kierownika Zmiany T. B. upoważnionego w dniu 10.06.2002 roku przez Naczelnika Urzędu Celnego w B. do prowadzenia, postępowania, podpisywania z upoważnienia Naczelnika pism, postanowień i decyzji w zakresie kontroli pojazdów wykonujących międzynarodowy transport drogowy, w zakresie masy, nacisków osi lub wymiarów określonych przepisami Prawa o ruchu drogowym. Z oświadczeń wynika, że ważenia pojazdów dokonuje się raz. Protokół ważenia nr 4618 nie wskazuje, by podczas czynności dokonywania pomiaru waga sygnalizowała jakiekolwiek nieprawidłowości. Pismo Urzędu Celnego w K. z dnia 3 listopada 2003 roku opisuje przebieg ważenia pojazdu. W szczególności wskazuje, że przed wjazdem na wagę umieszczona jest sygnalizacja świetlna oraz znak drogowy określający dopuszczalną prędkość pojazdu w strefie ważenia. Ważenie polega na przejechaniu przez wagę ze stałą prędkością ok. 5 km/h. Od zmierzonych nacisków odejmowane są po 200 kg i 2% na każdą oś pojazdu. Wyniki ważenia uzyskiwane są za pomocą programu komputerowego, a w przypadku błędu w pomiarze, komputer sygnalizuje nieprawidłowość. Ponieważ podczas dokonywania pomiaru urządzenia rejestrujące nie wykazały błędu, dlatego odmówiono powtórnego zważenia pojazdu. Nadto – notatka służbowa sporządzona w dniu 4 listopada 2003 roku przez T. B. wskazuje, że po dokonaniu pomiaru, kierowca przedmiotowego pojazdu przyznał, że przed wjazdem na wagę zapomniał o napompowaniu powietrza do układu zawieszenia, co mogło być przyczyną nieprawidłowego nacisku na oś. Skarżący zarzucił nadto, że protokół ważenia wykonany przez węgierskie służby celne wskazuje na prawidłowe załadowanie pojazdu, a nacisk na poszczególne osie nie przekraczał przewidzianych prawem norm. Sąd zauważa, że czynność ważenia pojazdu wykonana przez polskie służby celne miała miejsce o godz. 8,30 w dniu 21.10.2003, natomiast na granicy słowacko – węgierskiej pojazd był ważony po przeszło 26 godzinach – o godz. 10,51 w dniu 22.10.2003. Ta okoliczność nie pozwala na porównanie wyników pomiarów, bowiem były przeprowadzone w innych warunkach i innym czasie . Nietrafny jest zarzut skarżącego, że wprowadzenie ustawą o drogach publicznych kar pieniężnych za poruszanie się po drogach pojazdami nienormatywnymi bez zezwolenia jest niezgodne z art. 42 ust.3 Konstytucji RP, bowiem opłaty , których dotyczy niniejsze postępowanie nie mają nic wspólnego z odpowiedzialnością karną za czyn zabroniony pod groźbą kary przez ustawę Kodeks karny. Należy też dodać, że art. 87 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym /Dz. U. z 2001 r. nr 125 poz. 1371/ stanowi, że podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, wypis z licencji, dowód uiszczenia opłaty za korzystanie z dróg krajowych, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku, a ponadto, w transporcie drogowym dokumenty związane z przesyłką: zezwolenie na przejazd pojazdu z ładunkiem lub bez ładunku, o masie, naciskach osi lub wymiarach przekraczających wielkości określone w odrębnych przepisach. Do kontroli dokumentów, o których mowa w art. 87 oraz warunków w nich określonych, uprawnieni są funkcjonariusze organów celnych /art. 89 ust. 1 pkt 3/. Nadto – warunki techniczne pojazdów oraz zakres ich niezbędnego wyposażenia reguluje rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 roku /Dz. U. z 2003 r. nr 32, poz. 262/ wydane na podstawie art. 66 ust. 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym. § 3 ust. 1 tego rozporządzenia określa masę całkowitą pojazdu. W przypadku pojazdu uczestniczącego w ruchu drogowym podstawą sprawdzenia wymagań dotyczących dopuszczalnej masy całkowitej i dopuszczalnych nacisków osi, są wartości rzeczywiste mas i nacisków. Zgodnie z § 5 ust. 5 pkt 4 rozporządzenia dopuszczalny nacisk na oś składową osi wielokrotnej pojazdu, przy rozstawie osi powyżej 1,30 m wynosi 80 kN. W rozpatrywanej sprawie nacisk na piątą oś składową osi wielokrotnej wyniósł w trakcie ważenia 105,27 kN, a zatem – o 25,27 kN więcej, niż dopuszczalna norma. Dodać należy, że uwzględniono przy ważeniu błędy wskazań wagi i od każdej zmierzonej wielkości nacisku osi odjęto 200 kg, pomniejszając wynik o 2%, od zmierzonej masy całkowitej pojazdu odjęto 1000 kg /czyli od każdej osi odjęto 200 kg/, pomniejszając uzyskany wynik o 2%. Stosownie do art. 13 ust. 2b ustawy o drogach publicznych wysokość opłat za przejazd po drogach publicznych pojazdów o naciskach osi przekraczających dozwolone normy, określa załącznik do ustawy. Zgodnie z nim, wobec dopuszczalnego nacisku na oś wynoszącego 100 kN, przekroczenie nacisku osi składowej osi wielokrotnej ponad 100 kN do 112 kN, przy rozstawie osi powyżej 1,30 m, kara pieniężna wynosi 7.560,00 zł. Sąd zwraca uwagę, że skarżący nie kwestionował wysokości opłaty, bowiem w faxie z dnia 21.10.2003 godz. 13,00, skierowanym do Urzędu Celnego prosił o odroczenie terminu płatności i zobowiązał się do zapłacenia kwoty na konto Urzędu Celnego w terminie 7 dni od daty doręczenia kierowcy decyzji. Reasumując – wskazując na przytoczone przepisy prawa, Sąd uznał, że organ celny, który wydał decyzję jako organ I instancji w rozpatrywanej sprawie, był z mocy ustawy uprawniony do dokonania kontroli pojazdu o nr rej. [...] wyjeżdżającego z terytorium Polski podczas wykonywania przejazdu w ramach transportu drogowego. Organ ten był również uprawniony do nałożenia na przewoźnika kary pieniężnej za przejazd wykonany niezgodnie z przepisami Prawa o ruchu drogowym, po stwierdzeniu, że pojazd jest nienormatywny. Organ II instancji rozpatrując odwołanie Sz. G., w sposób wyczerpujący odniósł się do wszystkich zarzutów odwołania a także przedstawił podstawy prawne rozstrzygnięcia. Biorąc to wszystko pod uwagę, Sąd nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, dlatego skargę oddalił w oparciu o przepis art. 151 P.p.s.a.