II SA/Rz 1180/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu w dniu 30 października 2018 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku B. P. o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w części dotyczącej zobowiązania do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego w sprawie ze skargi B. P. na tę decyzję - postanawia – odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w żądanym zakresie. . Decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO), po rozpoznaniu odwołania B. P., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. Nr [...], która stwierdzała, że świadczenie wychowawcze przyznane B. P. za okres od 1 stycznia do 31 lipca 2017r. w kwocie 3500 zł jest świadczeniem nienależnie pobranym (pkt I) oraz zobowiązywała do jego zwrotu wraz z ustawowymi odsetkami (pkt II). Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie złożyła B. P., wnosząc o wstrzymanie jej wykonania przez organ bądź przez sąd w części dotyczącej nakazania jej zwrotu pobranego świadczenia. Uzasadnienie skargi kwestionuje sposób ustalenia przez organ dochodu rodziny przesądzającego o zasadności bądź niezasadności prawa do świadczenia wychowawczego. Postanowieniem z dnia [...] września 2018 r. Nr [...] SKO odmówiło wstrzymania wykonania objętej skargą decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek skarżącej nie mógł zostać uwzględniony, bowiem składająca go nie przedstawiła jakiegokolwiek uzasadnienia przemawiającego za zasadnością powyższego. Obowiązek w tym zakresie należy zaś wyprowadzić z treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Przepis ten stanowi, że sąd może – po przekazaniu mu skargi – na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości bądź części zaskarżonego aktu w dwóch przypadkach. Chodzi mianowicie o sytuację, gdy wykonanie tego aktu (dobrowolne bądź w drodze przymusu) mogłoby spowodować bądź niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody bądź też niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Rolą powyższej instytucji nie jest więc ochrona strony skarżącej przed wszelkimi skutkami wykonania zaskarżonego aktu, a tylko przed pewnymi wymienionymi wyżej nadzwyczajnymi konsekwencjami. Dlatego też zadaniem podmiotu ubiegającego się o udzielenie ochrony tymczasowej jest przedstawienie Sądowi argumentów świadczących o potrzebie przychylenia się do jego prośby. Tymczasem, co wyżej zaznaczono, skarżąca w złożonym przez siebie wniosku nie podała jakiejkolwiek argumentacji odnoszącej się do przedstawionych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Podana w skardze motywacja odnosi się bowiem wyłącznie do merytorycznej zasadności wydanej w sprawie decyzji, a ta nie podlega ocenie na obecnym etapie, a dopiero przy wydawaniu wyroku kończącego postępowanie w sprawie. Jednocześnie okoliczności istotnych z tego punktu widzenia nie można wyprowadzić z akt administracyjnych sprawy, bowiem wprawdzie zawierają one dane dotyczące sytuacji materialnej strony, lecz z innego okresu, a zatem nie są one aktualne i trudno na ich podstawie ocenić, czy wykonanie przez skarżącą decyzji SKO z dnia [...] lipca 2018 r. może prowadzić do skutków określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Wobec więc niepodania przez skarżącą informacji potrzebnych do analizy jej wniosku, orzeczono o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 61 § 3, § 5 P.p.s.a.