II SA/Rz 1181/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Stanisław Śliwa Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk WSA Zbigniew Czarnik /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 lutego 2013 r. sprawy ze skargi B. D. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania uchyla zaskarżone postanowienie. Sygn. II SA/Rz 1181/12 Uzasadnienie Przedmiotem skargi B. D. jest postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2012 r. nr [...] o uznaniu jej za osobę bezrobotną i odmowie przyznania zasiłku dla bezrobotnych. Wojewoda [...] podał, że odwołanie od decyzji organu I instancji należało wnieść w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia. Doręczenie to miało miejsce dnia 22 września 2012 r., co potwierdza dowód doręczenia decyzji stronie zawierający osobisty podpis B. D. Natomiast odwołanie zostało wniesione w PUP w dniu 8 października 2012 r., a więc po upływie ustawowego terminu, który kończył bieg dnia 6 października 2012 r. Wraz z odwołaniem strona nie wystąpiła z prośbą o przywrócenie uchybionego terminu. Podstawą prawną rozstrzygnięcia był art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. Z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) dalej: k.p.a. i art. 10 ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 z późn. zm.). Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniosła B. D. Strona zarzuca, że wydanie tego rozstrzygnięcia nastąpiło z naruszeniem art. 57 § 4 k.p.a. przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że sobota jest dniem powszednim i uznaniu, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu. Tymczasem w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2011 r. I OPS 1/11 przesądzono, że sobota jest dniem równorzędnym z dniem ustawowo wolnym od pracy w rozumieniu art. 57 § 4 k.p.a. Zatem odwołanie wniosła w terminie – 8 października 2012 r. Natomiast zarzut naruszenia art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. strona uzasadniła nienależytym umotywowaniem zaskarżonego postanowienia i oparciem rozstrzygnięcia na ogólnych twierdzeniach. Na tej podstawie domagała się jego uchylenia. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko, a zarzuty skargi uznając za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) dalej: p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji i stosują prawem przewidziane środki. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wynika z treści art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sądy rozpoznając skargi nie są związane ich zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez strony wnioskami. Sądy rozpoznając skargi orzekają w granicach danej sprawy. Skarga D. jest zasadna. W sprawie bezsporne są okoliczności faktyczne. Te ustalenia stanowią podstawę faktyczną wyrokowania. Spór między stronami sprowadza się do sposobu interpretacji art. 57 § 4 k.p.a., a więc uznania wolnej soboty za dzień ustawowo wolny od pracy, co w realiach rozpoznawanej sprawy skutkuje dla oceny zachowania terminu do wniesienia odwołania, gdyż z ustaleń dokonanych przez organy, a potwierdzonych przez skarżącą wynika, że odwołanie skarżącej od decyzji Starosty [...] zostało złożone w sobotę. Wojewoda [...] twierdzi, wskazując poglądy doktryny i orzecznictwa, że sobota nie jest dniem wolnym od pracy, o którym stanowi art. 57 § 4 k.p.a. Skarżąca prezentuje stanowisko odmienne powołując się na uchwałę NSA z dnia 15 czerwca 2011 r., sygn. akt I OPS 1/11, ONSA i WSA nr 5/2011, poz. 95. Sąd rozpoznając skargę stwierdza, że stanowisko skarżącej jest zasadne, a to oznacza, że jej skarga podlega uwzględnieniu, skutkiem czego jest uchylenie zaskarżonego postanowienia. Na rzecz takiego stanowiska przemawia teza uchwały NSA powołanej w skardze. Sąd podziela zawartą w uzasadnieniu uchwały argumentację i zwraca uwagę, że stosownie do treści art. 15 § 1 pkt 2 i 3 p.p.s.a. w związku z art. 269 § 1 p.p.s.a. sądy rozpoznające skargi w sprawach, w których zapadła uchwała są co do zasady związane sposobem wykładni przepisów przyjętej w uchwale. Z tego też powodu Sąd rozpoznający sprawę nie miał podstaw do przyjęcia poglądu odmiennego od prezentowanego w uchwale z dnia 15 czerwca 2011 r., I OPS 1/11. Mając na uwadze powyższe oraz art. 145 § 1 lit. a) p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.