II SA/Rz 1183/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Ewa Partyka Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka WSA Robert Sawuła /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 marca 2012 r. sprawy ze skargi Z. K. i R. K. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego -skargę oddala- Przedmiotem skargi Z.K. i R.K. jest postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: PWINB) w [...] z 29.09.2011 r., nr [...], stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: PINB) w [...] z 14.07.2011 r., nr [...] nakazującej skarżącym rozbiórkę obiektu budowlanego konstrukcji drewnianej o wym. 3,00 m x 5,00 m położonego na działce nr [x] w [...]. Postanowienie zapadło w następujących okolicznościach: Po wszczętym z urzędu postępowaniu administracyjnym decyzją z 14.07.2011 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. ( Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98 z 2000 r., poz. 1071 z późn.zm.; dalej zwana "K.p.a."), art. 49b ust. 1, art. 52, art. 81 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. Nr 243 z 2010 r., poz. 1623 z późn. zm.; dalej zwana "Pb"), PINB w [...] nakazał Z.K. i R.K. rozbiórkę w/w obiektu. Organ ustalił, że powierzchnia zabudowy budynku to 15,00 m², posiada on konstrukcję blaszaną i przykryty jest dachem jednospadowym, a posadowiony jest na betonowych płytkach. Obiekt nie posiada instalacji ani przyłączy. Zlokalizowany jest 1,00 m od granicy z sąsiednią działką nr [..], oraz 2,1 m od działki nr [..], czym naruszać ma treść § 12 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Wobec tego, że strony nie posiadały żadnej dokumentacji związanej z jego budową organ kwalifikując go jako budowlę w rozumieniu Pb uznał, że został wybudowany niezgodnie z przepisami. Zgodnie bowiem z art. 29 ust. 1 pkt 2 Pb pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m², przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m² powierzchni działki. Budowa taka wymaga natomiast zgłoszenia zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 Pb. Powyższe w ocenie organu wskazywało, że nie mogły zostać spełnione warunki z art. 49b ust. 2 Pb, wobec czego orzeczono o nakazie rozbiórki zgodnie z art. 49b ust. 1 Pb. W odwołaniu od tej decyzji Z.K. i R.K. wskazali, że przedmiotowy obiekt pełni funkcje gospodarczą, nie przeszkadza sąsiadom, gromadzą w nim opał i produkty rolne oraz sprzęt gospodarczy. Zarazem budynek ten jest im niezbędny, ponieważ w budynku mieszkalnym nie posiadają piwnic i zaplecza gospodarczego. Na żądanie organu odwoławczego odwołujący się wyjaśnili, że wniesione przez nich pismo stanowi m.in. odwołanie od decyzji PINB w [...] z 14.07.2011 r. Powołanym na wstępie postanowieniem PWINB w [...], działając na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdził uchybienie przez odwołujących się terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu orzeczenia wyjaśniono, że decyzja organu I instancji została doręczona odwołującym się w dniu 28.07.2011 r., tymczasem odwołanie wnieśli oni drogą pocztową 16.08.2011 r., podczas gdy termin do wniesienia określony przez art. 129 § 2 K.p.a. wynoszący 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie upływał 11.08.2011 r. Z rozstrzygnięciem tym nie zgodzili się Z.K. i R.K., wnosząc do tut. Sądu skargę. Argumentują w niej, że uchybienie terminu mogło nastąpić wskutek mylnego obliczenia terminu. Podkreślają, że przedmiotowy obiekt pełni funkcję gospodarczą, nie przeszkadza sąsiadom, gromadzą z nich opał i produkty rolne oraz sprzęt gospodarczy. Zarazem budynek ten jest im niezbędny, ponieważ w budynku mieszkalnym nie posiadają piwnic i zaplecza gospodarczego. W odpowiedzi na skargę PWINB w [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w skarżonej decyzji. W trakcie rozprawy skarżący podtrzymali swą skargę, a na pytanie Sądu wyjaśnili, że ich córka odbierająca decyzję z organu I instancji jest osobą pełnoletnią. Pełnomocnik organu podtrzymała stanowisko prezentowane w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrola sądowoadministracyjna prowadzona jest, pomijając wyjątki od tej reguły, wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem (por. art. 1 § 2 ustawy z 25.07.2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), przy czym rozumie się, iż chodzi tu zarówno o przepisy prawa materialnego, jak i procesowego. W niniejszej sprawie skarga podlega rozpatrzeniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ustawa z dn. 30.08.2002 r., Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwana dalej Ppsa). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Zgodnie z art. 134 § 1 Ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, zaś w myśl art. 135 Ppsa sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Skarga nie jest uzasadniona. Kontroli podlega postanowienie PWINB w [...] wydane w oparciu o treść art. 134 K.p.a. stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Niesporne w sprawie jest to, że skarżącym doręczono w sposób określony w art. 43 K.p.a. (tj. dorosłemu domownikowi ( córce skarżących) decyzję PINB w [...], która zawierała pouczenie o terminie do wniesienia odwołania. Termin ten, zgodnie z art. 129 § 2 K.p.a. ma charakter terminu ustawowego i maksymalnego, a wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji, przy czym skutek doręczenia nastąpił z dniem doręczenia decyzji dorosłemu domownikowi, tj. w dniu 28.07.2011 r. Termin do wniesienia odwołania upływał zatem 11.08.2011 r., odwołujący się odwołanie wnieśli drogą pocztową dopiero w dniu 16.08.2011 r., zarazem nie ubiegali się o przywrócenie terminu. Bezspornie przyjąć więc należy, iż doszło do uchybienia terminu do wniesienia odwołania, sami skarżący zdają się tego nie kwestionować, skoro przyznają, iż doszło prawdopodobnie do ich pomyłki w obliczeniu terminu. Organ odwoławczy dokonując kontroli instancyjnej w pierwszej kolejności sprawdza zachowanie warunków formalnych do wniesienia odwołania, jednym z tych warunków jest zachowanie terminu do wniesienia odwołania. Dochodząc do przekonania, że doszło do uchybienia terminu, organ odwoławczy winien ten fakt stwierdzić w drodze postanowienia, wydanego na podstawie art. 134 K.p.a., co w sprawie nastąpiło. Z tych względów organ odwoławczy nie naruszył prawa, a skarga jest nieuzasadniona, przeto podlegała oddaleniu na zasadzie art. 151 Ppsa.