II SA/Rz 1189/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Małgorzata Wolska /spr./ Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa WSA Piotr Godlewski Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2019 r. sprawy ze skargi W. N. na decyzję Wojewody z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Starosty [...] z dnia [...] maja 2018 r. nr [...]; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego W. N. kwotę 500 zł /słownie: pięćset złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi W. N. (dalej: "skarżący", "inwestor") jest, wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., decyzja Wojewody (dalej: "Wojewoda") z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w sprawie sprzeciwu do zgłoszenia budowy tymczasowego obiektu budowlanego, która zapadła w następującym stanie sprawy: Dnia [...] kwietnia 2018 r. inwestor zgłosił zamiar budowy tymczasowego obiektu budowlanego, niepołączonego trwale z gruntem, na działce nr ewid. 1190/4 w miejscowości S. i przewidzianego do przeniesienia w inne miejsce. Decyzją z dnia [...] maja 2018 r. nr. [...] Starosta [...], powołując się na art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane wniósł sprzeciw do zgłoszenia budowy ww. obiektu tymczasowego. Organ wskazał, że zgodnie z zapisami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego "[...]", ww. działka leży w terenie oznaczonym jako MU60, który jest przeznaczony pod zabudowę mieszkaniowo - usługową wraz z urządzeniami towarzyszącymi i teren winien być wykorzystywany do tworzenia centrum usługowego, administracyjnego na ciągach pieszych między stacją PKP i PKS a rynkiem i osiedlami mieszkaniowymi, w następnej kolejności dopuszczalne są lokalizacje komercyjno – usługowe. Powyższy plan nie przewiduje budowy budynków tymczasowych, zatem zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, wydano decyzję. Od tej decyzji odwołanie złożył inwestor, który wyjaśnił, że zgłoszony obiekt jest obiektem tymczasowym i będzie przeniesiony w inne miejsce w dacie podanej w zgłoszeniu. Według niego projektowany obiekt tymczasowy nie koliduje z mpzp "[...]" gminy [...]. Wskazaną na wstępie decyzją z [...] sierpnia 2018 r. Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ cytując treść art. 30 ust. 2 P.b. wskazał, że inwestor do zgłoszenia dołączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością nr 1190/4 w S. na cele budowlane, kopię mapy zasadniczej z naniesioną lokalizacją projektowanego obiektu tymczasowego. Wskazał, że z akt sprawy wynika, że na terenie na którym znajduje się działka uchwalony został MPZP terenu "[...]" w [...] (zatwierdzony uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] czerwca 1998 r., ogłoszony w Dz. Urz. Województwa [...] Nr [...] z dnia 30 czerwca 1998 r., poz. [...]). Wojewoda podał, że z analizy ww. uchwały wynika, że przedmiotowa nieruchomość nr 1190/4 leży na obszarze oznaczonym symbolem [MU60]. Zgodnie z zapisami ww. planu, teren MU60 przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniowo - usługową wraz z urządzeniami towarzyszącymi i winien być wykorzystywany przede wszystkim do tworzenia centrum usługowego, administracyjnego na ciągach pieszych między stacją PKP i PKS a rynkiem i osiedlami mieszkaniowymi, w następnej kolejności dopuszczalne są lokalizacje komercyjno - mieszkaniowe. Stwierdził zatem, że analiza zapisów planu wykazała, że na działce nr 1190/4 w S. istnieje możliwość wykonania robót budowlanych polegających na budowie tymczasowego obiektu budowlanego. Wykonanie ww. robót budowlanych nie narusza ustaleń obowiązującego MPZP "[...]" w [...]. Jednakże jak wskazał Wojewoda zgłoszenie wraz z dołączonymi do niego dokumentami zawiera nieścisłości i braki, dlatego postanowieniem z [...] czerwca 2018 r ([...]) inwestor został wezwany do uzupełnienia zgłoszenia o: jednoznaczne wskazanie przeznaczenia tymczasowego obiektu objętego zgłoszeniem, załączenie odpowiednich szkiców i rysunków oraz opisu przedstawiającego planowane zamierzenie inwestycyjne, określenie, jaką wysokość będzie miał tymczasowy obiekt budowlany, objęty przedmiotowym zgłoszeniem oraz uzupełnienie przedłożonego zgłoszenia, poprzez określenie odległości projektowanego obiektu od istniejących obiektów zlokalizowanych na działce nr 1190/4 w miejscowości S. W piśmie z dnia [...] lipca 2018 r. inwestor wyjaśnił, że tymczasowy obiekt będzie pełnił funkcję pawilonu sprzedaży ulicznej. Będzie przewidziany do przeniesienia w inne miejsce i nie będzie połączony trwale z gruntem (będzie posiadał kółka). Obiekt ma być konstrukcji stalowej, obity blachą tylko od strony północnej, dach jednospadowy pokryty blachą, zaś wysokość obiektu będzie wynosiła 2,73 m. Zlokalizowany będzie w odległości 4,79 m od budynku mieszkalnego oraz 7 cm od obiektu oznaczonego nr 2 i 5 cm od obiektu oznaczonego na szkicu nr 1. W kolejnym piśmie z [...] sierpnia 2018 r. odwołujący wyjaśnił, że tymczasowy obiekt nie posiada wszystkich ścian (przegród budowlanych) oraz nie posiada fundamentu - posiada kółka, będzie ruchomy, a w związku z tym tymczasowy obiekt nie spełnia definicji budynku i nie można nazwać go budynkiem. Dokonując oceny zgromadzonego materiału dowodowego Wojewoda wskazał, że przedmiotowy obiekt przewidziano jako obiekt o konstrukcji stalowej, do której mają być przykręcone kółka, dach. Jedna ściana (od strony działki nr 1190/5) ma być obita blachą, zaś z pozostałych trzech stron przewidziano ramę stalową. Zdaniem organu ww. obiekt, z uwagi na brak trwałego połączenia z gruntem jest tymczasowym obiektem budowlanym pełniącym funkcję użytkową budynku, w konkretnie wskazanym miejscu, tj. na działce o nr 1190/4, co mieści się pod pojęciem wykonania obiektu budowlanego w określonym miejscu i czasie, a tym samym stanowi budowę obiektu budowlanego, w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego. Nadto przedmiotowy tymczasowy obiekt budowlany pełniący funkcję użytkową budynku usytuowany został w odległości 0,50 m od wschodniej granicy działki nr 1190/4. Powyższe stanowi o naruszeniu § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.), który stanowi, że budynek na działce budowlanej należy sytuować od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy, 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy. Ust. 2 tego przepisu dopuszcza sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość. Tymczasem zapisy obowiązującego MPZP "[...]" w S. nie przewidują możliwości usytuowania budynku bezpośrednio w granicy lub 1,5 m od granicy. Reasumując Wojewoda stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie zachodzą okoliczności o jakich mowa w art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Skarżący wnosząc do WSA w Rzeszowie skargę na powyżej opisaną decyzję zawnioskował o jej wnikliwe rozpatrzenie i uwzględnienie podniesionej przez niego argumentacji. Podkreślił, że planowane zadaszenie, zgodnie z definicją zawartą w prawie budowlanym, nie jest budynkiem, gdyż nie posiada ścian, fundamentów. Nie jest i nie pełni roli budynku, a zatem nie można zastosować przepisów zawartych w rozporządzeniu z 12 kwietnia 2012 r. W ocenie skarżącego do zgłoszenia nie było wymagane przedłożenie zapisów mpzp, zatem niezasadnie Wojewoda powołał się na jego ustalenia. Podkreślił, że na działce chciał ustawić tymczasowy pawilon sprzedaży ulicznej, który w żaden sposób nie pełni funkcji użytkowej budynku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 2107). Kierując się zatem kryterium legalności dokonują kontroli legalności zaskarżonego aktu (tu decyzja) z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości i wykładni norm prawa materialnego. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), zwanej dalej "P.p.s.a." i zgodnie z jego treścią sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Trzeba też wskazać, że na podstawie art. 135 P.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Przepis ten nakłada na sąd administracyjny obowiązek zajęcia się wszystkimi postępowaniami prowadzonymi w granicach danej sprawy. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez sąd następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postepowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 P.p.s.a.). Kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] maja 2018 r. w granicach określonych przepisami ustaw powołanych wyżej, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem decyzje te wydane zostały z naruszeniem prawa. W rozpoznawanej sprawie skarżący zgłosił Staroście [...] zamiar przystąpienia do budowy tymczasowego obiektu budowlanego niepołączonego trwale z gruntem i przewidzianym do przeniesienia w inne miejsce, zgodnie z art. 30 ust. 1, art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy prawo budowlane. W opisie robót budowlanych podał: "Tymczasowy obiekt – zadaszenie konstrukcji stalowej. Konstrukcja ruchoma, na kółkach. Wymiary 6,50 x 6,20 m. Słupki stalowe, dach jednospadowy, lokalizacja 0,50 m od wschodniej granicy działki". Wezwany przez organ odwoławczy do uzupełnienia przedmiotowego zgłoszenia wyjaśnił m.in., że tymczasowy obiekt będzie pełnił funkcję pawilonu sprzedaży ulicznej, będzie miał wysokość 2,73 m i zlokalizowany w odległości 4,79 m od budynku mieszkalnego na działce nr 1190/4, 7 cm od obiektu oznaczonego nr 2 i 5 na załączonym do zgłoszenia szkicu. Nadto, załączając rysunki wyjaśnił, że tymczasowy pawilon sprzedaży ulicznej będzie posiadał konstrukcję stalową obitą blachą tylko od strony północnej, dach jednospadowy obity blachą i będzie postawiony na okres lata. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 12 P.b. pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonej w zgłoszeniu. Z art. 30 ust. 1 P.b. wynika, że budowa tymczasowych obiektów budowlanych wymaga zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno – budowlanej. Skarżący, co jest niesporne, dokonał zgłoszenia zamiaru budowy tymczasowego obiektu budowlanego i kwalifikacja jego przedsięwzięcia – jako tymczasowy obiekt budowlany – nie budzi jakichkolwiek wątpliwości. Materialnoprawną podstawę skarżonego rozstrzygnięcia w sprawie niniejszej stanowi art. 30 ust. 6 pkt 2 P.b. W myśl tego przepisu organ administracji architektoniczno – budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy. Sąd podziela stanowisko i argumentację organu odwoławczego, iż budowa tymczasowego obiektu budowlanego na działce nr 1190/4 w S. nie narusza ustaleń obowiązującego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego terenu "[...]" w S., zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] czerwca 1998 r. (Dz.Urz. Woj. [...] z dnia [...] czerwca 1998 r., Nr [...], poz. [...]). Według ustaleń tego planu działka nr 1190/4 położona jest w terenie oznaczonym symbolem MU60 – teren przeznaczony pod zabudowę mieszkaniowo – usługową wraz z urządzeniami towarzyszącymi i winien być wykorzystywany przede wszystkim do tworzenia centrum usługowego, administracyjnego na ciągach pieszych między stacją PKP i PKS a rynkiem i osiedlami mieszkaniowymi, a w następnej kolejności dopuszczalne są lokalizacje komercyjno – mieszkaniowe. Zatem budowa przedmiotowego obiektu budowlanego na działce znajdującej się w terenie oznaczonym symbolem MU – 60 jest możliwa i nie narusza ustaleń obowiązującego planu miejscowego. Natomiast utrzymując w mocy decyzję organu I instancji – wniesiony przez Starostę [...] sprzeciw do zgłoszenia dotyczącego budowy tymczasowego obiektu budowlanego na działce nr 1190/4 – organ odwoławczy przyjął, iż ten obiekt pełniący funkcję użytkową budynku "mieści się pod pojęciem wykonania obiektu budowlanego w określonym miejscu i czasie, a tym samym budowę obiektu budowlanego, w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego", co w związku z niezachowaniem odległości określonych w ust. 2 § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.) stanowiło uzasadnienie do akceptacji sprzeciwu. W ocenie Sądu, kwalifikacja przedmiotowego obiektu budowlanego – bez wątpienia tymczasowego – jako obiektu pełniącego funkcję użytkową budynku nie znajduje żadnego wsparcia dowodowego jak i prawnego. Według opisu tegoż obiektu przedstawionego przez skarżącego nie posiada ten obiekt wszystkich ścian (przegród budowlanych), nie posiada fundamentu – posiada kółka (będzie ruchomy). Słusznie zatem zauważa skarżący, iż ten obiekt "nie spełnia definicji budynku". W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brak jest jakichkolwiek w tym zakresie wyjaśnień i ocen prowadzących do uznania, iż pełni on funkcję użytkową budynku i wymagane jest w związku z tym zachowanie odległości przy jego usytuowaniu określonych w przepisach w/w rozporządzenia. Braki dowodowe w zebranym dotychczas materiale nie pozwalają na akceptację stanowiska organu odwoławczego, uznając tym samym jego zaniedbanie obowiązkom z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. Z tych powodów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji (pkt I), o kosztach postępowania – zgodnie z art. 200 P.p.s.a.