II SA/Rz 119/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia SO (del) Ewa Partyka po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. Pismem z dnia 1 kwietnia 2010r Prokurator Rejonowy w L. cofną skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. (zwanego dalej SKO) z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Podał, że po wniesieniu skargi okazało się, że uchwała Rady Miejskiej w L. określająca stawkę opłaty adiacenckiej nie została - jak to jest wymagane w przypadku aktów prawa miejscowego - ogłoszona w dzienniku urzędowym województwa. Jako akt nieobowiązujący nie mogła zatem stanowić podstawy ustalenia przedmiotowej opłaty, dlatego skarga okazała się bezprzedmiotowa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 161 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej skrótem P.p.s.a., sąd administracyjny wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Zgodnie z art. 60 P.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie takie wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy decyzji dotkniętej wadą nieważności. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie zaistniały okoliczności, które mogłyby uzasadniać cofnięcie skargi za niedopuszczalne. Uwzględniając powołane regulacje prawne oraz okoliczności niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że postępowanie wszczęte na skutek skargi Prokuratora Rejonowego w L. na wymienioną na wstępie decyzję SKO w P. podlega umorzeniu. Jak bowiem wyżej zaznaczono, składający skargę skutecznie cofnął ją pismem z dnia 1 kwietnia 2010r. W ocenie Sądu, brak jest natomiast okoliczności, które wskazywałyby na konieczność uznania tego oświadczenia za niedopuszczalne. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 161 § 2 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.