II SA/Rz 1190/13

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Agata Kosowska-Dudzik po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2013 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku D. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie - postanawia - przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. D. B. odpowiadając na wezwanie do uiszczenia wpisu w wysokości 200 zł od jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie skierowania na badania lekarskie, wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu podał, że jest zarejestrowany w urzędzie pracy jako osoba bezrobotna, bez prawa do zasiłku. Mieszka u rodziców i jest na ich całkowitym utrzymaniu. Posiada zadłużenie w związku z zaleganiem płacenia świadczeń alimentacyjnych na dwójkę swoich dzieci w kwocie ok. 42 000 zł. Jest współwłaścicielem (wraz z byłą żoną) domu o powierzchni 447 m. kw. oraz nieruchomości rolnej o powierzchni 0,26 ha (obecnie toczy się postępowanie o podział majątku). Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono, co następuje: W świetle art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", prawo pomocy może zostać przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W tym ostatnim przypadku obejmuje ono m. in. zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części (art. 245 § 3 P.p.s.a.), zaś przyznanie go w tym właśnie zakresie możliwe jest po wykazaniu przez wnioskodawcę, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Oznacza to, że uwzględnienie żądania wnioskującego o wsparcie ze strony Państwa uzależnione jest od tego, co zostanie przez niego przedstawione. Wnioskodawca winien więc zobrazować aktualną sytuację, w której się znajduje poprzez podanie danych dotyczących jego stanu majątkowego i dochodów. W ocenie rozpoznającego niniejszy wniosek, należy uznać, że składający go D. B. wykazał, że spełnia wskazaną wyżej przesłankę przyznania prawa pomocy. Będąc bowiem osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku, nie ma jakichkolwiek możliwości poniesienia kosztów sądowych w zainicjowanej jego skargą sprawie. Ich wysokość na obecnym etapie postępowania wynosi 200 zł. Uiszczenie tej kwoty jest warunkiem nadania wspomnianej skardze dalszego biegu. Skoro więc D. B., jako osoba nie mająca żadnego własnego źródła dochodu, nie jest w stanie wygospodarować jakichkolwiek środków na pokrycie kosztów swego udziału w niniejszym postępowaniu, zasadnym było uwzględnienie jego żądania. Odmowa stanowiłaby bowiem zamknięcie wyżej wymienionemu drogi sądowej. Tymczasem celem instytucji prawa pomocy jest właśnie umożliwianie dostępu do sądu osobom, które z rożnych przyczyn znajdują się w sytuacji nie pozwalającej im na pokrycie kosztów z tym związanych. Mając powyższe na uwadze, zwolniono skarżącego od kosztów sądowych, działając na podstawie art. 258 § 1, § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.