II SA/Rz 1190/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Paweł Zaborniak po rozpoznaniu w dniu 31 października 2018 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] Sp. z o.o. Sp. komandytowa o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. Sp. komandytowa na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych - p o s t a n a w i a - wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Opisaną w sentencji postanowienia decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia przewoźnikowi [...] Sp. z o.o. Sp. komandytowa (dalej: Spółka lub Skarżąca) zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii komunikacyjnej [...]. We wniesionej skardze Spółka zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyjaśniając, że konsekwencją cofnięcia zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób będzie zaprzestanie prowadzenia tej działalności na linii [...], co z kolei prowadzić będzie do zwolnienia wszystkich kierowców, gdyż Spółka nie dysponuje alternatywnymi ofertami pracy. Podniosła, że powyższy skutek może być trudny do odwrócenia, ponieważ dotychczas zatrudnieni pracownicy mogą znaleźć nowe miejsce zatrudnienia, co z kolei utrudni ewentualne ponowne uruchomienie linii transportowej przewozu osób. Jak wskazała, w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji pracę straci 34 osoby, z których większość to jedyni żywiciele rodziny. Ponadto zaznaczyła, że trudne do odwrócenia mogą być konsekwencje w postaci utraty klientów. Zakończenie lub czasowa przerwa w prowadzeniu działalności może spowodować spadek zaufania klientów i odwrócenie się od korzystania z usług Spółki, nawet po ponownym podjęciu działalności. Końcowo dodała, że wstrzymanie floty 15 autobusów obsługujących tą linię do czasu ich przekierowania na inne linie doprowadzi Skarżącą do poważnych strat finansowych, a powrót floty po ewentualnym powtórnym uruchomieniu linii może okazać się niemożliwy. Na potwierdzenie wskazanych okoliczności załączyła zaświadczenie księgowej oraz prezesa zarządu w przedmiocie wysokości rzeczywistej szkody, jaka grozi Skarżącej w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Jednak stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm. – dalej: "P.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W orzecznictwie wskazuje się, że szkoda, o której mowa w powołanym art. 61 § 3 P.p.s.a. to taka szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/04). Z kolei trudne do odwrócenia skutki to skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po długim okresie czasu lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienia NSA z dnia 17 kwietnia 2009 r. sygn. akt I GSK 220/09 oraz z dnia 8 maja 2014 r. sygn. akt II OZ 420/14, zob. również P. Daniel, Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym, wyd. C.H. Beck, Warszawa 2013, rozdział IV). Zawarty w skardze wniosek dotyczy wstrzymania wykonania decyzji, którą cofnięto Skarżącej zezwolenie na wykonywanie przewozów regularnych osób w krajowym transporcie drogowym. Zdaniem Sądu wykonanie zaskarżonego aktu może spowodować trudne do odwrócenia skutki. Nie ulega bowiem wątpliwości, że konsekwencją cofnięcia w/w zezwolenia będzie, tak jak to wskazano we wniosku, zaprzestanie tej działalności przez Spółkę, co w dalszej kolejności prawdopodobnie doprowadzi do zwolnienia pracowników, bowiem jak wskazała Skarżąca, nie dysponuje ona alternatywnymi ofertami pracy, zważywszy zwłaszcza na ilości osób zatrudnionych do wykonywania przewozów na tej trasie. Konsekwencją wykonania zaskarżonej decyzji mogą być również trudności z ewentualnym późniejszym wznowieniem działalności Skarżącej wobec konieczności ponownego pozyskania pracowników, jak również ryzyka utraty obecnych klientów. W ocenie Sądu powołane przez Spółkę okoliczności stanowią realne zagrożenie dla jej interesów, a tym samym uzasadniają udzielenie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji do czasu wydania przez Sąd orzeczenia uwzgledniającego skargę bądź uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę – art 61 § 6 P.p.s.a. Z powyższych względów Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.