II SA/Rz 1191/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Stanisław Śliwa Sędziowie NSA Maria Piórkowska WSA Robert Sawuła/spr./ Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 16 marca 2011 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2010 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania -skargę oddala- Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (WINB) postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania A. Sp. z o.o. z siedzibą w T. od pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 maja 2010 r., nr [...], stwierdził niedopuszczalność odwołania. Postanowienie wydano na podstawie art. 134 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98 z 2000 r., poz. 107 ze zm., zwana dalej k.p.a.). W uzasadnieniu postanowienia stwierdzono, że wniesione odwołanie nie ma charakteru środka prawnego uruchamiającego postępowanie odwoławcze. Z akt sprawy wynika, że nie można przypisać charakteru decyzji pismu organu I instancji wydanemu w dniu 25 maja 2010 r. W tym dniu organ I instancji wysłał do odwołującej się spółki wyłącznie upomnienie sporządzone na podstawie art. 15 § 1 ustawy z 14 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 229 z 2005 r., poz. 1954 ze zm. zwana dalej Upe). Przepisy prawa procesowego nie przewidują żadnych środków zaskarżenia takiego upomnienia. W szczególności upomnienie to nie jest decyzją, nie rozstrzyga sprawy indywidualnej co do istoty, ani też nie kończy postępowania w danej instancji w rozumieniu art. 1 pkt 1 i art. 104 k.p.a. Z postanowieniem nie zgodziła się wnosząca odwołanie spółka, składając na nie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. W skardze zarzucono organowi odwoławczemu naruszenie art. 6-10 k.p.a. W uzasadnieniu skargi stwierdzono, że składając odwołanie A. "zażaliło się na postępowanie" organu I instancji, mając nadzieję, że wywoła ono "kontrolę legalności postępowania" organu I instancji. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2010 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zażądał od skarżącej spółki przedłożenia orzeczenia stanu technicznego obiektu budowlanego (wiaty stalowej) położonego w T. na działce nr 187/3. Strona złożyła żądany dokument, jednak spotkało się z upomnieniem organu, który nadal żądał dokumentów – w ocenie skarżącej – nieobjętych postanowieniem. Skarżąca czuje się takim postępowaniem organu I instancji "nękane", a działanie organu uznało za "złośliwe" i z tych względów wystąpiło do organu wyższej instancji o "zweryfikowanie postępowania organu" stopnia powiatowego. Przedstawiony na żądanie organu dokument (protokół z oceny stanu technicznego budynku) został sporządzony przez uprawnionego rzeczoznawcę, więc nie było podstaw, aby go kwestionować, żądając nowych dokumentów. Postępowanie organu I instancji, w ocenie skarżącej, zostało obarczone rażącym naruszeniem przepisów k.p.a., a w szczególności art. 7 tego Kodeksu. Organ bezpodstawnie uchyla się od wydania decyzji kończącej postępowanie, choć zgromadził już wymagane dowody. Z naruszeniem prawa nie uwzględnił wniosku strony o umorzenie prowadzonego postępowania. Skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania. WINB, w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje: Kontrola sądowoadministracyjna prowadzona jest, pomijając wyjątki od tej reguły, wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem (por. art. 1 § 2 ustawy z 25.07.2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), przy czym rozumie się, iż chodzi tu zarówno o przepisy prawa materialnego, jak i procesowego. W niniejszej sprawie skarga podlega rozpatrzeniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ustawa z dn. 30.08.2002 r., Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej Ppsa). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Skarga nie jest zasadna. Niesporne jest, że w dniu 25 maja 2010 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego skierował wobec Z. S., A. Sp. z o.o. w T. upomnienie ([...]) w trybie art. 15 § 1 Upe wzywając do wykonania obowiązku wynikającego z postanowienia tego organu z 8 lutego 2010 r., a dotyczącego przedłożenia orzeczenia stanu technicznego wiaty stalowej, zlokalizowanej na działce nr 187/3 w T. przy ul. M. Pismo to nie zawiera pouczenia o przysługujących w związku z jego doręczeniem jakichkolwiek środków zaskarżenia. W piśmie z 23 czerwca 2010 r. skierowanym do Państwowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego skarżąca spółka dwukrotnie upomnienie z 25 maja 2010 r. określa mianem decyzji, a w końcu traktując to pismo jako decyzję, wnosi od niej w dniu 2 sierpnia 2010 r., datowane na 23 lipca 2010 r., odwołanie. W odwołaniu tym pismo organu I instancji z 25 maja 2010 r. będące upomnieniem egzekucyjnym skarżąca spółka trzykrotnie kwalifikuje jako decyzję. Takiej nieprawidłowej kwalifikacji "ulega" niejako organ I instancji w piśmie przekazującym akta sprawy organowi odwoławczemu (pismo z 10 sierpnia 2010 r. – k. 25 akt I instancji). Efektem wniesionego odwołania jest zaskarżone postanowienie. W ocenie Sądu trafnie WINB stwierdził niedopuszczalność wniesionego odwołania. Co do charakteru prawnego wniesionego środka zaskarżenia przez skarżącą spółkę, to wywody skargi są nieuzasadnione. Nie ulega wątpliwości, że pismo datowane na 25 maja 2010 r. skarżąca kilkukrotnie określiła mianem odwołania, a jako jedną z zaskarżanych przez siebie "decyzji" wskazała pismo organu I instancji będące w istocie upomnieniem wystawionym przez wierzyciela. Trafnie organ II instancji wskazuje, że w tej sytuacji winien stwierdzić niedopuszczalność odwołania po myśli art. 134 k.p.a., skoro przedmiot wniesionego środka zaskarżenia nie stanowił decyzji administracyjnej, a tylko od takiego aktu administracyjnego służy odwołanie. Skarżąca sama potwierdza w treści skargi, że złożyła pismo zatytułowane jako odwołanie, nie może zatem zarzucać organowi II instancji, iż nie zrozumiał dostatecznie woli strony. Treść skargi wskazuje, że strona skarżąca kwestionuje zasadność prowadzonego postępowania egzekucyjnego, wchodząc w spór z organem I instancji co do wywiązania się z nałożonego obowiązku przedłożenia orzeczenia technicznego o stanie obiektu budowlanego. Skoro tak, to będzie jej służyło prawo wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji. Warunkiem wszczęcia postępowania egzekucyjnego jest uprzednie doręczenie na piśmie przez wierzyciela zobowiązanemu upomnienia zawierającego wezwanie do wykonania obowiązku. Dopiero doręczenie tytułu wykonawczego otworzy skarżącej spółce możliwość wniesienia zarzutu opartego na tym, że w jej ocenie obowiązek został już wykonany przed wszczęciem egzekucji. Organ II instancji prawidłowo zastosował art. 134 k.p.a., skoro art. 18 Upe nakazuje "odpowiednie stosowanie" przepisów k.p.a. w postępowaniu egzekucyjnym, w sprawach tam nieuregulowanych. Niewątpliwie kwestia zasad orzekania w następstwie wniesienia niedopuszczalnego środka prawnego nie jest unormowana w Upe, z tego powodu trafnie powołano cyt. przepis kodeksu jako podstawę wyrzeczenia. Z tych przyczyn skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na zasadzie art. 151 Ppsa.